• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ostrogoci

    Przeczytaj także...
    Hermanaryk (in. Ermenryk, Ermanaryk, Ermanryk) (zm. ok. 375) – król Ostrogotów nad Morzem Czarnym. Był porównywany przez Jordanesa do Aleksandra Wielkiego.Jerzy Strzelczyk (ur. 24 grudnia 1941 w Poznaniu) – polski naukowiec, historyk-mediewista specjalizujący się m.in. w początkach państwa polskiego oraz państw barbarzyńskich na ziemiach dawnego Imperium Romanum.
    Atalaryk (516 – 2 października 534) – król Ostrogotów w Italii. Był wnukiem Teodoryka Wielkiego i synem Eutaryka i Amalasunty, córki Teodoryka. Po śmierci dziadka w 526, jako dziesięcioletni chłopiec został ostrogockim królem. W imieniu Atalaryka władzę regencyjną sprawowała jego matka, Amalasunta. Amalasunta była zwolenniczką współpracy z Bizancjum, a syna wychowywała w rzymskiej tradycji. Przeciwko temu zaprotestowała starszyzna gocka, która w latach 532-534 uzyskała większy wpływ na Atalaryka. Atalaryk zmarł śmiercią naturalną 2 października 534 r. Następcą Atalaryka został Teodahad, siostrzeniec Teodoryka Wielkiego, poślubiony przez Amalasuntę.
    Kolczyki ostrogockie, Metropolitan Museum of Art

    Ostrogoci, Goci wschodni lub Greutungowie (dosł. „ludzie stepu”) – jedno z plemion germańskich. W III w. i w 1. połowie IV w., tak jak wiele innych plemion germańskich, zbliżyli się do granic Imperium Rzymskiego i osiedlili się daleko na wschodzie na północnych wybrzeżach Morza Czarnego. W roku 378 Ostrogoci wspomogli Wizygotów w bitwie pod Adrianopolem, w wyniku której zginął cesarz rzymski Walens. Nowy cesarz zgodził się na zamieszkanie przez Ostrogotów Dacji i Mezji pod warunkiem, że nie będą nękać Konstantynopola.

    Wizygoci, Goci zachodni lub Terwingowie (dosł. "leśni ludzie") – lud germański, odłam Gotów. W IV wieku przyjęli arianizm (dzięki Biblii przetłumaczonej przez Wulfilę na język gocki).Getica — napisana ok. 551 r. kronika "O pochodzeniu i czynach Gotów" (org. Getica), która jest skróconą wersją (wyciągiem) większej pracy Kasjodora "Historia Gotów" w 12 księgach, która nie zachowała się do naszych czasów. Autorem był Jordanes - historyk i kronikarz gocki.

    Królowie ostrogoccy nad Morzem Czarnym[]

  • Ostrogotha
  • Hunuil
  • Athal
  • Achiulf
  • Geberyk
  • Hermanaryk (Ermanryk)
  • Władcy ostrogoccy w Italii[]

    Zasięg państwa Ostrogotów u szczytu potęgi.
  • 476–526: Teodoryk Wielki
  • 526–534: Atalaryk
  • 534: Amalasunta (regentka od 526; usunięta, zm. 535)
  • 534–536: Teodahad
  • 536–540: Witiges
  • 540–541: Ildibald
  • 541: Eraryk
  • 541–552: Totila
  • 552–553: Teja
  • Państwo Ostrogotów w 553 roku zostało podbite przez Cesarstwo Bizantyńskie.

    Witiges, Witigis - król Ostrogotów w latach (536-540). Był pierwszym królem spoza rodu Amalów. Jego żoną była córka Amalasunty i siostra Atalaryka - Matasunta. Na tronie zasiadł po zgładzeniu Teodahada w trakcie wojny z wodzem cesarza Justyniana, Belizariuszem. Witiges, chcąc wzmocnić się w Italii, zawarł sojusz z Frankami i Alamanami. Dnia 21 lutego 537 Goci rozpoczęli oblężenie zajętego przez Belizariusza Rzymu. W wyniku dywersji na swoich tyłach musieli w marcu 538 r. odstąpić od oblężenia i pomaszerować na pomoc Rawennie. W 538 w Italii wylądował korpus Narsesa, jednak osobisty konflikt Belizariusza i Narsesa paraliżował skuteczne działania przeciwko Witigesowi. W 539 siostrzeńcowi króla, Uraisowi, udało się zadać klęskę wojskom cesarskim w Ligurii oraz zdobyć Mediolan. Belizariusz szybko odzyskał inicjatywę oblegając Auximum, klucz do Rawenny, w której zamknął się Witiges. W tym czasie do północnej Italii wdarła się armia Franków pod wodzą Teudeberta, który za koncesje terytorialne gotów był poprzeć oblężonego w Rawennie Witigesa. Jednak Witiges poddał się Belizariuszowi, którego wojska w maju 540 weszły do Rawenny. Witiges został odesłany na wschód, a jego następcą został Hildebad.Eraryk (zm. 541) król ostrogocki obrany przez starszyznę 25 maja 541 roku. Pochodził z germańskiego plemienia Rugów, które walczyło u boku Ostrogotów. W Konstantynopolu potwierdzono jego władanie, jednak część starszyzny gockiej ofiarowała koronę Totili, który w październiku 541 rozkazał zgładzić swego konkurenta Eraryka.

    Dynastyczne powiązania Ostrogotów[]

    Zobacz też[]

  • Winitar
  • Germanie
  • Wizygoci
  • Władcy Wizygotów
  • Amalowie
  • Radagajs
  • Przypisy

    1. Rafał T. Prinke. Dynastyczne powiązania Ostrogotów i Wandali. „Poradnik genealoga amatora”, 2006. 

    Bibliografia[]

  • Nazewnictwo imion królów ostrogockich na podstawie: J. Strzelczyk, Goci - rzeczywistość i legenda, wyd. (w serii Ceramowskiej) Warszawa 1984.
  • Jordanes, O pochodzeniu i czynach Gotów [w:] Edward Zwolski, Kasjodor i Jordanes. Historia gocka czyli Scytyjska Europa., Lublin 1984.
  • Amalasunta (zm. 535) – królowa Ostrogotów. Była córką Teodoryka Wielkiego. W 515 poślubiła Eutaryka, również z rodu Amalów, który większość swego życia spędził w wizygockiej Iberii. Z tego związku urodziło się dwoje dzieci: Atalaryk i Matasunta. Po śmierci Teodoryka władcą Ostrogotów został małoletni Atalaryk, lecz faktyczne rządy sprawowała regentka Amalasunta. Królowa była zwolenniczką ugodowej polityki wobec Cesarstwa, na co mogła wpłynąć gocka opozycja wobec jej rządów, na czele której stali Teodahad i wódz Teodoryka - Toluin. Po śmierci Atalaryka w 534 Amalasunta w celu utrzymania władzy musiała poślubić swego kuzyna Teodahada. Jednakże żądny władzy Teodahad pod koniec 534 uwięził Amalasuntę na wyspie toskańskiego jeziora Bolsena. Tam, przed 30 kwietnia 535, została zamordowana w czasie kąpieli prawdopodobnie przez krewnych zabitych na jej rozkaz członków starszyzny gockiej. Cesarz Justynian I Wielki jej śmierć wykorzystał do rozpoczęcia wojen z Ostrogotami.Radagajs, Radagais (lat. Radagaisus, zm. 23 sierpnia 406) – wódz gocki, stał na czele wielkiego najazdu na Italię w latach 405-406.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Germanie, inaczej Germanowie – odłam Indoeuropejczyków żyjący w północnej i środkowo-północnej Europie, na północ od ludów celtyckich, posługujący się językami germańskimi.
    Edward Zwolski (ur. 9 lutego 1932 w Warszawie, zm. 19 września 1997 w Lublinie) – historyk, filolog klasyczny, tłumacz, specjalista od historii starożytnej. Absolwent historii i filologii klasycznej na KUL (1955). W latach 1959-1961 studiował za granicą. Doktorat w 1960 na uniwersytecie Rzymskim i w 1964 na UW. Od 1955 zatrudniony na KUL.Habilitacja 1976 na UW. Od 1992 profesor nadzwyczajny. Głównym kierunkiem badań była religia grecka. Tłumacz z literatury antycznej i prac historyków zachodnich. Pochowany w Lublinie na cmentarzu przy ulicy Lipowej. Jego uczniem jest Lech Trzcionkowski. Czytał, jak sam mówił, we wszystkich językach świata - przedstawiają go władze KUL. - Bardziej poeta niż naukowiec. Postać wybitna. Świadomość tę mieli wszyscy, którym dane było się z nim zetknąć. Jego wykłady z pogranicza literatury, historii sztuki, teologii i filozofii przyciągały olbrzymie rzesze studentów. Z wykształcenia filolog klasyczny i historyk fascynujący się Platonem, Dantem i Shakespeare’em, do końca pozostał wierny swoim młodzieńczym fascynacjom filologicznym. W wieku 21 lat przetłumaczył „Ucztę” Platona. Prowadził seminaria, na których komentował dialogi Platona. Duchowością był z innej epoki.[1].
    Morze Czarne (w starożytności: gr. Εύξεινος Πόντος, łac. Pontus Euxinus, co znaczy „Morze Gościnne”) – morze śródlądowe rozciągające się pomiędzy Azją Mniejszą na południu, Kaukazem na wschodzie, Niziną Wschodnioeuropejską na północy i Półwyspem Bałkańskim na zachodzie. Wchodzi w skład systemu oceanicznego Oceanu Atlantyckiego.
    Bitwa pod Adrianopolem – miała miejsce 9 sierpnia 378 roku, na północ od rzymskiego miasta Adrianopol (obecnie Edirne w europejskiej części Turcji). Spotkały się w niej siły wodza wizygockiego Fritigerna i cesarza wschodniorzymskiego Walensa, który zginął w czasie bitwy, zaś jego wojska zostały w niej rozgromione. Starcie to było jedną z największych klęsk w historii Rzymu i ostatnią bitwą, w której Rzymianie zastosowali swoją klasyczną taktykę walki legionami. Od tego czasu bowiem większy nacisk położono na wykorzystanie jazdy i niewielkich mobilnych oddziałów zwanych comitatenses.
    Teja, Tejas (zm. 552 lub 553) – ostatni król Ostrogotów, następca Totili, którego w 552 roku pokonał wódz bizantyjski Narses. Teja kontynuował walkę przeciw Narsesowi stosując masowe represje wobec rzymskiej ludności cywilnej. W Pawii kazał zamordować trzystu zakładników z rodzin senatorskich. Uciekając przed przeważającymi siłami Bizancjum przedarł się na południe Italii, gdzie założył obóz warowny u stóp Wezuwiusza. Otoczony przez Narsesa, zginął w niezwykle krwawej bitwie pod Wezuwiuszem. Jego śmierć położyła kres Królestwu Ostrogotów w Italii.
    Dacja – kraina historyczna w Europie południowo-wschodniej (w przybliżeniu na obszarze dzisiejszej Rumunii). Od północy była ograniczona Karpatami, od wschodu rzeką Prut, od południa dolnym Dunajem, od zachodu początkowo środkowym biegiem Dunaju, a od I wieku naszej ery – rzeką Cisą.
    Cesarstwo Bizantyńskie (w literaturze można też spotkać formę Cesarstwo Bizantyjskie) – termin historiograficzny używany od XIX wieku na określenie greckojęzycznego, średniowiecznego cesarstwa rzymskiego ze stolicą w Konstantynopolu. Używane zamiennie określenie Cesarstwo Wschodniorzymskie jest bardziej popularne w odniesieniu do okresu poprzedzającego upadek Cesarstwa Zachodniorzymskiego. Ze względu na dominację greckiej kultury, języka oraz ludności, Bizancjum było w wielu ówczesnych krajach Europy Zachodniej nazywane "Cesarstwem Greków", podczas gdy dla jego mieszkańców, podobnie jak dla obecnych Greków, było to Cesarstwo Rzymskie (łac. Imperium Romanum, gr. Βασίλειον Ῥωμαίων), a jego cesarze kontynuowali nieprzerwaną sukcesję cesarzy rzymskich. Świat islamu znał Bizancjum pod nazwą Rûm (ar. روم, "ziemia Rzymian"). Greckie słowo ρωμιοσύνη – rzymskość, dla Greków do dziś oznacza greckość. Dlatego nazywanie mieszkańców Cesarstwa przez krzyżowców "Grekami" mogło być dla nich obraźliwe. Zaś pod koniec istnienia Bizancjum określenie "Hellen" przestało oznaczać poganina, a Bizantyńczycy używali go podkreślając dumę ze swej starożytnej greckiej przeszłości.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.026 sek.