• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Osady batialne

    Przeczytaj także...
    Strefa nerytyczna - strefa przybrzeżnych wód oceanicznych i morskich sięgająca od brzegów lądu do stoku kontynentalnego. Obejmuje wody nad szelfem kontynentalnym. Strefa charakteryzuje się różnorodnością form życia ze względu na przenikanie światła do dna. Organizmy żywe bytują w dnie lub przytwierdzają się do niego ze względu na znaczną ruchliwość wody. W strefie nerytycznej tworzą się osady nerytyczne zwane również osadami szelfowymi.Morze – naturalny zbiornik wodny, część oceanu, mniej lub bardziej wyraźnie oddzielona od pozostałych jego części brzegami kontynentu, wyspami lub wzniesieniem dna. Ze względu na utrudnioną wymianę wód morza charakteryzują się indywidualnymi cechami, zbiór tych cech nazywa się ustrojem hydrologicznym.
    Osady – ogólne określenie utworów luźnych zgromadzonych na powierzchni Ziemi, powstałych wskutek gromadzenia się materiału w procesie sedymentacji. Geneza osadów jest zróżnicowana, może je tworzyć materiał, będący efektem:

    Osady batialne (hemipelagiczne) – osady tworzące się w strefie batialnej głębszej i bardziej oddalonej od brzegów strefie mórz i oceanów. Mają często ciemne barwy:szare, brunatne lub czarne, gdyż tworzyły się w środowisku redukcyjnym.Strefa batialna znajduje się poniżej strefy nerytycznej.

    Ocean (łac. Oceanus, stgr. Ὠκεανός Okeanos – u starożytnych Greków i Rzymian mityczna rzeka oblewająca cały świat, także nazwa jej boga) – wielka część hydrosfery ziemskiej, stanowiąca rozległy obszar słonej wody. Wody słone pokrywają w sumie blisko 3/4 (70,8%) Ziemi. Powierzchnia oceanów wynosi ok. 361 mln km², a ich łączna objętość ok. 1,3•10 m³.

    Większość stoków kontynentalnych charakteryzuje się kątem pomiędzy 2 a 10 stopni. Materiał klastyczny jest przenoszony w dół stoku poprzez podwodne osuwiska i spływy grawitacyjne: spływy rumoszu oraz prądy turbidytowe. Materiał jest następnie deponowany na dnie oceanicznym tworząc stożki i dalej transportowany wzdłuż podstawy stoku przez prądy konturytowe tworząc konturyty. Charakterystyczne skamieniałości śladowe dla skłonu kontynentalnego to Zoophycos i Lorenzinia, a dla dna oceanicznego: Paleodictyon, Tephrhelminthropsis, Helminthoida, Spiroraphe i Cosmoraphe.

    Prądy turbidytowe są to spływy osadów charakteryzujące się newtnowską reologią (ciecze). Niesiony materiał jest utrzymywany w zawieszeniu poprzez siły turbulencji. Prądy zawiesinowe mogą być zainicjowane poprzez trzęsienia ziemi, sztormy czy nagły wzrost dopływu wód w okolicach delt. Struktury depozycyjne tak transportowanego materiału zostały zestawione w postaci sekwencji Boumy charakteryzującej się normalną gradacją uziarnienia. Drobnoziarnisty materiał składający się na struktury Boumy to przeważnie waki (według klasyfikacji Pettijohna).

    Podwodne spływy rumoszu to grawitacyjne spływy osadów o plastycznej reologii (mniejsza zawartość wody). Zazwyczaj spływy rumoszu charakteryzują się poziomą orientacją klastów, odwrotną gradacją i zwiększaniem się ku górze zawartości matriks. Podwodne osuwiska i obrywy mają charakter nagłego przemieszczanie się zwartych mas osadów. Osuwiska następują przy ruchu rotacyjnym, podczas gdy obrywy to przemieszczanie się materiału wzdłuż płaskich powierzchni.

    Konturyty są często trudne do odróżnienia od drobno i średnio uziarnionych osadów turbidytowych. Możliwe jest jednak dokonanie analizy kierunków paleoprądów.




    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.007 sek.