• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Organmistrz

    Przeczytaj także...
    Jan Śliwiński (ur. 19 lutego 1844 w Pistyniu, zm. 29 stycznia 1903 we Lwowie) – polski organmistrz prowadzący we Lwowie w latach 1876-1903 największą wówczas firmę organmistrzowską w Galicji.Friedrich Ladegast (ur. 30 sierpnia 1818 w Hermsdorf, obecnie dzielnica Zettlitz, zm. 30 czerwca 1905 w Weißenfels), niemiecki organmistrz.
    Wilhelm Sauer (ur. 23 marca 1831 r. w Schönbeck; zmarł 9 kwietnia 1916 r. we Frankfurcie nad Odrą) był znanym organmistrzem czasów romantyzmu i późnego romantyzmu.

    Organmistrz (niem. orgelbauer) − budowniczy, a także często projektant, konstruktor i konserwator organów.

    Historia[]

    Historia rozwoju tego zawodu jest ściśle związana z historią organów. Wielu znanych organmistrzów, takich jak Arp Schnitger, Gottfried Silbermann w Niemczech, czy Jerzy Nitrowski, Jan Głowiński, Józef Sitarski w Polsce, działało w okresie baroku. Wśród XIX-wiecznych organmistrzów europejskich wyróżniają się Aristide Cavaillé-Coll, Wilhelm Sauer, Eberhard Friedrich Walcker, Friedrich Ladegast i wielu innych; w Polsce − Jan Śliwiński, rodzina Żebrowskich, Wojciech Grodzicki i inni. Do 2 połowy XIX wieku organy wytwarzano w warsztatach lub na miejscu przeznaczenia, dopiero wynalezienie elektryczności dało możliwość wytwarzania organów w skali przemysłowej (np. firmy Dominika Biernackiego i Wacława Biernackiego, Braci Rieger, Berschdorf i inne).

    Barok (z por. barocco – "perła o nieregularnym kształcie" lub z fr. baroque – "bogactwo ozdób") – główny kierunek w kulturze środkowo i zachodnioeuropejskiej, którego trwanie datuje się na zakres czasowy od końca XVI wieku do XVIII wieku. Uznany za oficjalny styl Kościoła katolickiego czasów potrydenckich, stąd pojawiające się jeszcze w połowie XX wieku zamienne określenia: "sztuka jezuicka" czy "sztuka kontrreformacyjna". W odróżnieniu od humanizmu antropocentrycznego doby renesansu, barok reprezentował humanizm teocentryczny. W znaczeniu węższym, barok to jeden z nurtów literackich XVII wieku, koegzystujący z klasycyzmem i manieryzmem; od niego XX-wieczni literaturoznawcy wyprowadzili jednak nazwę dla całej epoki.Fortepian – strunowy (chordofon), młoteczkowy, klawiszowy instrument muzyczny, zaliczany do rodziny cytr. Współczesny fortepian dysponuje skalą od A2 (czasami najlepsze koncertowe od F2; instrumenty z pocz. XIX wieku od C1 ) do c (88 dźwięków/klawiszy).

    Organmistrzowie często budowali również klawesyny, fortepiany, fisharmonie oraz katarynki.

    Rozpowszechniona w potocznej polszczyźnie forma "organomistrz" jest przestarzała.

    Zobacz też[]

  • Organista



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Katarynka - przenośne pudło grające, instrument muzyczny z grupy aerofonów z piszczałkami wargowymi, na którym gra się za pomocą korby wprawiającej w ruch miech (ew. miechy) i tzw. mechanizm rozdzielający. Kręcenie korbą powoduje ruch miechów, tłoczących powietrze do wiatrownicy, a także obraca wałek melodyczny, którego zadaniem jest otwieranie w odpowiedniej kolejności i na odpowiedni czas kanałów, kierujących powietrze do właściwych piszczałek. Katarynkę wynalazł G. Barbari z Modeny w 1 poł. XVIII wieku. Wędrowni grajkowie stosowali ją do połowy XX wieku. Gra na katarynce nie wymaga jakiegokolwiek przygotowania muzycznego – sprowadza się jedynie do kręcenia korbą.
    Fisharmonia (z fr. harmonium) - instrument muzyczny z grupy instrumentów dętych klawiszowych - idiofonów ze stroikami przelotowymi. Wyglądem zewnętrznym przypomina pianino "ścięte" nisko nad klawiaturą.
    Otto Rieger (ur. 3 marca 1847, zm. 12 grudnia 1903) - organmistrz pochodzący z Karniowa. Współzałożyciel fabryki organów braci Rieger.
    Aristide Cavaillé-Coll (4 lutego 1811 - 13 października 1899) - francuski organmistrz. Jest uznawany za największego budowniczego organów piszczałkowych swoich czasów. Do budowy organów piszczałkowych wprowadził wiele innowacji, a ich podstawy teoretyczne wyłożył w książkach i artykułach naukowych. Opracował nowe rodzaje piszczałek i głosów organowych, np. flûte harmonique.
    Organista – muzyk grający na organach. Najczęściej organista jest zarazem akompaniatorem liturgicznym w kościele katolickim lub akompaniatorem pieśni w kościołach protestanckich. Dobry organista powinien mieć opanowaną sztukę improwizacji, kompozycji i czytania nut a vista. Bardzo często zresztą w codziennej pracy organisty te umiejętności okazują się niezbędne.
    <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>
    Organy piszczałkowe – klawiszowy, aerofoniczny oraz idiofoniczny instrument muzyczny; umieszczany najczęściej w kościołach, salach koncertowych, synagogach reformowanych czy aulach. Organy piszczałkowe są największym instrumentem, nieporównywalnym z żadnym innym, jaki został wymyślony – pod względem rozmiarów przestrzennych, liczby źródeł fal dźwiękowych, sumarycznej mocy emitowanej do otoczenia, dynamiki i bardzo często różnorodności barw i możliwości kolorystycznych, a także pod względem złożoności konstrukcyjnej. W wielu aspektach (głośność, brzmienie, barwa) przewyższają orkiestrę symfoniczną, chociaż na organach gra tylko jeden człowiek. Rozpiętość skali dźwięków dużych organów wynosi ok. 10 oktaw, co jest porównywalne z zakresem dźwięków odbieranych przez ludzki słuch (od 16 Hz do ok. 20 000 kHz), jednakże są instrumenty, posiadające jeszcze większą skalę (patrz niżej).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.173 sek.