• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Orestis

    Przeczytaj także...
    Tymfaja (gr.: Τυμφαία, Tymphaίa) – starożytna kraina i królestwo w górnej Macedonii na południe od rzeki Haliakmon, zamieszkałe przez plemię Tymfajów (gr.: Τυμφαίοι, Tymphaίoi), graniczące z Parauają na północnym zachodzie, Orestis na północy, Elimeją na północnym wschodzie oraz Perrajbią na wschodzie.Perdikkas (stgr. Περδίκκας; ur. ok. 365 p.n.e. - zm. maj-czerwiec 320 p.n.e.) – wódz Filipa II i Aleksandra Wielkiego, jeden z diadochów. Był synem Orontesa, satrapy Myzji.
    Eordaja (gr.: Εορδαία, Eordaja; łac.: Eordaea) – starożytna kraina w górnej Macedonii wokół jeziora Bokeritis (Begorritis; ob. Ostrovo), zamieszkałe przez plemię Eordajów, potem przez osadników macedońskich, graniczące z Elimeją na południu, Orestis na południowym zachodzie, Linkos na północnym zachodzie oraz właściwą Macedonią na wschodzie. Obecnie jest prowincją w północnej Grecji.

    Orestis lub Orestyda (gr.: Ὀρεστίς, Orestίs) – starożytna kraina i królestwo w górnej Macedonii nad górnym odcinkiem rzeki Haliakmon, zamieszkałe przez plemię Orestów, graniczące z Tymfają na południu, Elimeją na południowym wschodzie, Eordają na północnym wschodzie oraz Linkos na północy.

    Ilirowie – starożytny lud indoeuropejski zamieszkujący u schyłku epoki brązu i we wczesnej epoce żelaza (głównie w okresie halsztackim) zachodnie Bałkany, dokładniej tereny między wschodnim wybrzeżem Morza Adriatyckiego a środkowym Dunajem oraz obszary wschodnich Alp. Od V wieku p.n.e. organizowali liczne państewka plemienne (m.in. Dardanowie, Autariaci, Dalmatowie, Liburnowie ) na czele których stali książęta.Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.

    Historia[ | edytuj kod]

    Orestowie mieli swego króla i dynastię oraz mówili zachodnim dialektem języka greckiego. Do V w. p.n.e. Orestowie znajdowali się na pasterskim etapie rozwoju społecznego. Mieszkali w czasowych obozowiskach a zmarłym nie budowali murowanych grobów. Byli politycznie związani z epirockim plemieniem Molossów, dzięki czemu mogli korzystać z ich zimowych pastwisk na nizinach nadmorskich. Jedynym znanym królem Orestis był Antioch, wzmiankowany na zachowanej fragmentarycznie inskrypcji z ok. 415 p.n.e. Inskrypcja ta, znaleziona w Atenach, zawiera tekst traktatu zawartego między trzema stronami: Atenami, Perdikkasem II Macedońskim z sojusznikami oraz Arrabajosem I z sojusznikami. Antioch znalazł się, obok Derdasa I z Elimei i nieznanego z imienia króla (Tymfai?), w gronie sojuszników króla macedońskiego.

    Arrabajos I (gr.: Ἀρῥαβαῖος, Arrabaios) – król Linkos z dynastii Bakchiadów w latach ok. 430-400 p.n.e. Syn Bromerosa, króla Linkos.Elimeja lub Elimeotis (gr.: Ἐλίμεια, Elímeia) – starożytna kraina i królestwo w górnej Macedonii zamieszkałe przez plemię Elimeotów (gr.: οἱ Ἐλιμιῶται, oἱ Elimiōtai), graniczące z Perrajbią na południu, z Pierią na wschodzie, z Tymfają na południowym zachodzie, z Orestis na północnym zachodzie oraz z Eordają na północy. W miejscowości Kozani znaleziono groby z końca VI w. p.n.e., w którym były dwie bransolety i srebna czara zawierająca jedną z najstarszych inskrypcji w Macedonii: „święta [własność] Ateny w Megarze”. Elimeoci mieli swego króla i lokalną dynastię oraz mówili zachodnim dialektem języka greckiego. W początkowym okresie Elimeja była politycznie związana z epirockim plemieniem Molossów, dzięki czemu mogła korzystać z ich zimowych pastwisk nadmorskich nizin. W późniejszym okresie była częściowo niezależna od Macedonii. Stolicą królestwa było miasto Ajane (Aiani), które jest lokalizowane około 20 km na południe od miasta Kozani w północnej części doliny rzeki Aliakmon (Haliakmon). Obecnie Ajane jest miastem w północnej Grecji, prefekturze Kozani i na obrzeżu zachodniej Macedonii. Elimeja razem z Tymfają, Orestis, Linkos, Eordają, Pelagonią i Derriopią tworzyła starożytną górną (tj. górzystą) Macedonię. Rodzima dynastia rządziła Elimeją do r. 348 p.n.e., kiedy to państwo zostało wcielone do Macedonii. Z tej dynastii królewskiej wywodził Antygon I Jednooki, wódz Aleksandra Macedońskiego, król Azji oraz założyciel dynastii Antygonidów. Był on wnukiem Machatasa, młodszego brata Derdasa III, ostatniego króla Elimei.

    W roku 392 p.n.e. Ilirowie dokonali zajęcia górnej Macedonii (oprócz Elimei i może Orestis) oraz królestwa Macedonii. W latach 60. IV w. p.n.e. Orestowie przyłączyli się do Molossów, sprzymierzeńców Aten. Z tego powodu nazywani byli „Orestaj Molossoj”. W późniejszym okresie Orestyda była częściowo niezależna od Macedonii. Stolicą królestwa było miasto Argos Orestyjskie, leżące nad rzeką Haliakmon. Orestis wraz z Tymfają, Elimeją, Linkos, Eordają, Pelagonią i Derriopią tworzyło starożytną górną (tj. górzystą) Macedonię. Rodzima dynastia rządziła królestwem do ok. 350 roku p.n.e., kiedy to doszło do wcielenia Orestis w granice Macedonii. Mieszkańcy mieli takie same prawa, jakie przysługiwały Macedończykom. Z tej krainy pochodzili m.in. Pauzaniasz z Orestis (zm. 336 p.n.e.), morderca króla Filipa II Macedońskiego, oraz trzej wodzowie króla Aleksandra III Macedońskiego: Perdikkas (zm. 321 p.n.e.), syn Orontesa pochodzącego z rodu królewskiego i regent Macedonii, Seleukos I Nikator, syn Antiocha i twórca państwa Seleucydów oraz Krateros, syn Aleksandra, arystokraty z Orestis.

    Starożytność – okres w historii Bliskiego Wschodu, Europy i Afryki Północnej nazywany też antykiem i obejmujący dzieje tych regionów od powstania pierwszych cywilizacji do około V wieku n.e.Pelagonia (gr.: Πελαγονíα, Pelagonίa macedoński: Пелагонија, Pelagonija) – starożytna kraina i królestwo w górnej Macedonii na zachód od rzeki Erigon (ob. Čărna), zamieszkałe przez plemię Pelagonów, graniczące z Pajonią na północy, Dardanami na północnym zachodzie, z Linkos na południu oraz z Derriopią na wschodzie. Znajdowała na ważnym szlaku, późniejszej Via Egnatia, ciągnącym się do Apollonii i Epidamnos. Obecnie region geograficzny w południowo zachodniej Macedonii, mający inne granice w porównaniu do czasów starożytnych.

    Orestis znowu stało się niezależne w 196 roku p.n.e., kiedy to Rzymianie, po pokonaniu króla Filipa V Macedońskiego, obdarzyli jej mieszkańców wolnością w zamian za udzielone im poparcie w ostatniej wojnie przeciw Macedonii.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

    1. N. Hammond (przeł. J. Lang): Filip Macedoński. Poznań: Wydawnictwo Axis, 2002, s. 40 i nast.. ISBN 83-912572-5-8.
    2. N.G.L. Hammond (przeł. A. S. Chankowski): Starożytna Macedonia. Początki, instytucje, dzieje. Warszawa: PIW, 1999, s. 52 i nast.. ISBN 83-06-02691-8.
    Górna Macedonia (gr.: Ἄνω Μακεδονία, Ánō Makedonía) – starożytny górzysty region w zachodniej części Macedonii. Plemiona zamieszkujące ten region mówiły zachodnim dialektem języka greckiego. Do V w. p.n.e. znajdowały się na pasterskim etapie rozwoju społecznego. Mieszkali oni w czasowych obozowiskach oraz nie budowali murowanych grobów swym zmarłym. Na terenie górnej Macedonii znajdowały się sześć lokalnych królestw, rządzonych przez lokalne dynastie: Elimei, Tymfai, Orestis, Linkos, Pelagonii i Derriopii. Hekatajos z Miletu, historyk grecki, określił określił pięć tych górnomacedońskich plemion (Elimeoci, Tymfajowie, Orestowie, Linkestowie i Pelagonowie), jako „związki plemienne Molossów” (Molossika ethnē), ponieważ uznawały one wojskowe przywództwo króla Molossów oraz korzystały z zimowych pastwisk nizin Epiru.Epir (grecki Ήπειρος – Ipiros, co po polsku oznacza kontynent lub wnętrze dużego lądu) – górzysta kraina położona w północno-zachodniej części Grecji, nad Morzem Jońskim, na północy graniczy z Albanią, na wschodzie z Tesalią, a na południu z Etolią i Akarnanią. Ponadto istnieje także Epir Północny, czyli zamieszkały przez Albańczykow, Greków i Wołochów obszar, położony po albańskiej stronie granicy.




    Warto wiedzieć że... beta

    Filip V Antygonida, zwany Macedońskim, (ur. 238 - zm. 179 p.n.e.) – król Macedonii od 221 p.n.e., syn Demetriusza II, ojciec Perseusza.
    Inskrypcja (łac. inscriptio = napis) – napis wyryty w twardym materiale (drewno, metal, kamień, ceramika). Występuje najczęściej na nagrobkach, tablicach i monetach. Popularnym przykładem inskrypcji są inskrypcje nagrobne. Odczytywaniem i interpretacją inskrypcji zajmuje się nauka pomocnicza historii – epigrafika.
    Perdikkas II - (gr.Περδίκκας Β) król Macedonii z rodu Argeadów. Dzięki zdolnościom dyplomatycznym i szybkim zmianom sojuszów potrafił zręcznie lawirować między Atenami a Spartą w czasach wojny peloponeskiej. Na czasy panowania Perdikkasa przypada początek wieloletniego kryzysu państwa, a także osłabienie władzy i wpływów macedońskich wśród królestw tzw. Górnej Macedonii.
    Derriopia (gr.: Δευρίοπος, Deurίopos) – starożytna kraina i królestwo w górnej Macedonii nad rzeką Erigon (ob. Čărna), zamieszkałe przez plemię Derriopów, graniczące z Pelagonią na zachodzie, Linkos na południowym zachodzie oraz z Almopią (właściwa Macedonia) na wschodzie. Obecnie w granicach Macedonii.
    Seleukos I Nikator (gr. Nikator - zwycięzca; ur. ok. 358, zm. w 281 p.n.e.) – jeden z tzw. diadochów (gr. diadochos - dziedzic) Aleksandra Wielkiego, panował w latach 312 lub 311 p.n.e. - 281 p.n.e.
    Starożytna Macedonia – antyczne królestwo na Półwyspie Bałkańskim, zamieszkałe przez lud grecki z plemienia Dorów, którego historyczne centrum znajdowało się na terytorium obecnej północno-środkowej Grecji.
    Aliakmon gr. Αλιάκμονας - Aliakmonas, a dla południowych Słowian: Бистрица Wistrica (Bystrzyca), – rzeka w Grecji. Źródło w górach Pindos, 297 km długości, ujście w Zatoce Salonickiej, w delcie, stanowiącej wspólny, prawnie chroniony obszar zalewowy z rzekami Wardar (gr. Aksios) i Ludias (gr. Λουδίας ποταμός). Dzięki rozległej sieci irygacyjnej i zbiornikom retencyjnym, wody wszystkich tych rzek są intensywnie wykorzystywane rolniczo. Na rzece Aliakmon zbudowano dwa duże zbiorniki retencyjne: górskie jezioro Aliakmonas i nieco poniżej, zajmujące górską dolinę oraz część równiny (obwałowane) jezioro Sfikia.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.028 sek.