Optyka biomedyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Optyka biomedyczna, biooptyka – dziedzina medycyny z zakresu inżynierii biomedycznej zajmująca się wykorzystaniem światła w badaniach obiektów biologicznych, w diagnostyce medycznej i terapii.

Mikroskop fluorescencyjny – mikroskop świetlny używany w badaniach substancji organicznych i nieorganicznych, którego działanie oparte jest na zjawisku fluorescencji i fosforescencji, zamiast, lub razem ze zjawiskami odbicia i absorpcji światła (co jest wykorzystane w klasycznym mikroskopie optycznym).Wydział Podstawowych Problemów Techniki (W-11) Politechniki Wrocławskiej – jednostka naukowo-dydaktyczna (jeden z 12 wydziałów) Politechniki Wrocławskiej, która powstała we wrześniu 1968 roku na bazie Studium Podstawowych Problemów Techniki działającego od roku akademickiego 1963. Według Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego wydział posiada kategorię "A". Wydział zatrudnia 223 nauczycieli akademickich, w tym:

Zastosowania optyki w terapii to wykorzystanie światła do cięcia, topienia, spawania tkanek, do koagulacji, rozdrobnienia, karbonizacji i waporyzacji. Chirurgiczne zabiegi laserowe stosowane są w chirurgii tkanek miękkich, w dermatologii estetycznej, w stomatologii i w innych działach medycyny.

Mikroskop (stgr. μικρός mikros – "mały" i σκοπέω skopeo – "patrzę, obserwuję") – urządzenie służące do obserwacji małych obiektów, zwykle niewidocznych gołym okiem, albo przyjrzenia się subtelnym detalom obiektów małych, aczkolwiek widocznych nieuzbrojonym okiem. Mikroskop pozwala spojrzeć w głąb mikroświata.Laser – urządzenie emitujące promieniowanie elektromagnetyczne z zakresu światła widzialnego, ultrafioletu lub podczerwieni, wykorzystujące zjawisko emisji wymuszonej. Nazwa jest akronimem od (ang.) Light Amplification by Stimulated Emission of Radiation: wzmocnienie światła poprzez wymuszoną emisję promieniowania. Promieniowanie lasera jest spójne, zazwyczaj spolaryzowane i ma postać wiązki o bardzo małej rozbieżności. W laserze łatwo jest otrzymać promieniowanie o bardzo małej szerokości linii emisyjnej, co jest równoważne bardzo dużej mocy w wybranym, wąskim obszarze widma. W laserach impulsowych można uzyskać bardzo dużą moc w impulsie i bardzo krótki czas trwania impulsu (zob. laser femtosekundowy).

Metody optyczne w diagnostyce medycznej wykorzystuje się w diagnostyce obrazowej (mikroskopii, mikroskopii fluorescencyjnej, transiluminacji) oraz w diagnostyce spektroskopowej tkanek i biomateriałów.

Ośrodki biooptyczne w Polsce[ | edytuj kod]

W Polsce prowadzone są badania naukowe w zakresie optyki biomedycznej przez grupy badawcze na Wydziale Podstawowych Problemów Techniki Politechniki Wrocławskiej:

  • Grupa Bio-Optyki w Katedrze Inżynierii Biomedycznej (kierownik: Halina Podbielska)
  • Grupa Optyki Fizjologicznej w Instytucie Fizyki (kierownik: Henryk Kasprzak).
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Grzegorz Toporek: Optyka biomedyczna, inzynieria-biomedyczna.com.pl, 8 maja 2010
    Koagulacja to proces polegający na łączeniu się cząstek fazy rozproszonej koloidu w większe agregaty tworzące fazę ciągłą o nieregularnej strukturze. Istnieje koagulacja odwracalna i nieodwracalna, a także spontaniczna i wymuszona. W wyniku koagulacji może następować zjawisko żelowania, tworzenia się past i materiałów stałych, sedymentacji lub pokrywania powierzchni mieszaniny warstwą fazy rozproszonej.Henryk Kasprzak (ur. 1947 w Kędzierzynie) – polski fizyk. Prof. dr hab. inż. Kierownik grupy Optyki Fizjologicznej w Instytucie Fizyki, Wydziału Podstawowych Problemów Techniki Politechniki Wrocławskiej.




    Reklama