• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Omri

    Przeczytaj także...
    Izebel, Jezabel (gr., łac. Iezabel; hebr. Izebel – niewyniesiona, nieskalana, czysta) – postać biblijna ze Starego Testamentu, żona Achaba, matka Atalii, zm. w 843 p.n.e.Samaria (hebr. שומרון) − ruiny starożytnego miasta położonego w Samarii, w środkowej części Izraela. Miejsce wykopalisk archeologicznych znajduje się pod administracją Autonomii Palestyńskiej.
    Tibni, hebr. תבני − syn Ginaty, według 1 Krl 16,21.22 jeden z rywali do tronu Izraela po zamordowaniu Eli przez Zimriego.

    Omri (hebr. עמרי) (panujący ok. 885874 p.n.e.) – szósty król północnego królestwa Izraela, założyciel dynastii Omrydów. Wspominany w 1 Księdze Królewskiej.

    Omri był, obok Zimriego, jednym z dowódców króla Eli. W czasie, gdy wojsko izraelskie z Omrim na czele oblegało filistyńskie miasto Gibbeton, Zimri zamordował króla w Tirsie i objął rządy w stolicy. Żołnierze obwołali jednak władcą Omriego, który, gdy tylko dowiedział się o zamachu, wyruszył przeciwko uzurpatorowi. Po zdobyciu Tirsy Zimri, chcąc uniknąć pojmania, popełnił samobójstwo.

    Asyria (akad. māt Aššur) – starożytne państwo semickie w północnej Mezopotamii istniejące od drugiej połowy III tysiąclecia p.n.e. do pierwszej połowy I tysiąclecia p.n.e.Zimri, hebr. זמרי (zm. 885 p.n.e.) – uzurpator, władca królestwa izraelskiego o najkrótszym okresie panowania (7 dni).

    Po pokonaniu innego pretendenta do tronu, Tibniego, Omri objął władzę nad Izraelem. Po sześciu latach swojego panowania przeniósł stolicę z Tirsy do wybudowanej przez siebie na wzgórzu Szomron Samarii. Według steli Meszy pokonał Moab i zmusił go do uległości. Zawarł przymierze z królem Tyru Etbaalem I, którego córka, Izebel, została żoną syna i następcy Omriego, Achaba.

    Sargon II, właśc. Szarru-kin II (akad. Šarru-kīn, biblijny Sargon) – władca Asyrii, który panował w latach 722-705 p.n.e. W wyniku przewrotu wojskowego w czasie oblężenia Samarii obalił Salmanasara V. Ojciec Sennacheryba, założyciel dynastii Sargonidów. Jego żoną była królowa Atalia.Pierwsza Księga Królewska [1Krl], Pierwsza Księga Królów (hebr. מלכים א), w Septuagincie Trzecia Księga Królewska jest jedną z ksiąg historycznych Starego Testamentu. Opowiada o ostatnich dziejach Dawida a następnie o jego synu Salomonie. W niej także zaczyna się uporządkowana chronologicznie historia królestw izraelskiego i judzkiego. W księdze tej jest również opisana budowa świątyni Salomona. Opisuje również rozpad królestwa Narodu Bożego na Judę i Izrael i wynikające z tego wydarzenia, a także dzieje Eliasza.

    W źródłach asyryjskich królestwo Izraela jeszcze długo po wygaśnięciu dynastii Omrydów było nazywane bit Humria (dom Omriego), co świadczy o znaczeniu tego władcy. Po raz ostatni nazwa ta pojawia się na cylindrze Sargona II z 712/711 p.n.e.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu (Biblia Tysiąclecia). Poznań: Pallotinum, 2003. 1 Krl 16,15-28
  • Dzieje królestwa podzielonego (od 926 r.a.Chr.). W: Alfred Tschirschnitz: Dzieje ludów biblijnych. Cz. VII: Dzieje starożytnego Izraela. Warszawa: M. Sadren i S-ka, 1994, s. 247-248. ISBN 83-86340-00-3.
  • Tirsa – miasto w północnej Palestynie, wymieniane w Biblii. Identyfikowane ze stanowiskiem archeologicznym Tell el-Farah (północnym), 11 km na północny wschód od Nablusu.Chronologia królów Judy i Izraela Edwina Thielego – najbardziej rozpowszechniony obecnie w naukach o historii Starożytnego Bliskiego Wschodu system datacji względnej i bezwzględnej królów starożytnej Judy i Izraela z okresu Podzielonego Królestwa, opracowany w 1943 r. przez Edwina Richarda Thiele (1895-1986), misjonarza adwentystycznego, bakałarza języków starożytnych, magistra archeologii, doktora archeologii biblijnej i profesora Starego Testamentu na Andrews University w Berrien Springs.




    Warto wiedzieć że... beta

    Moab – historyczna kraina położona na wschodnim brzegu Morza Martwego na terenie dzisiejszej Jordanii. W starożytności zamieszkiwał ją lud Moabitów podbity przez wojska izraelskie pod wodzą Dawida. Na północ od Moabu zamieszkiwali Ammonici.
    Stela Meszy (także Kamień Moabicki, Kamień Moabitów) – bazaltowa stela o wysokości 124 cm, zawierająca starożytną inskrypcję. Z treści inskrypcji zachowały się 34 linie, niektóre fragmentarycznie. Stela została odkryta w sierpniu 1868 roku przez niemieckiego misjonarza F.A. Kleina w miejscowości Dibon w dzisiejszej Jordanii. Zrobiono odbitkę zapisanej powierzchni, ale samą płytę porozbijali na kawałki Beduini, zanim zdołano ją zabrać. Większość fragmentów udało się jednak odzyskać i obecnie stela jest przechowywana w paryskim Luwrze (AO 5066), zaś w Muzeum Brytyjskim w Londynie znajduje się jej kopia. Stela została sporządzona w IX wieku p.n.e. w Dibonie (wówczas na terenie królestwa Moabu) i opisuje punkt widzenia króla Meszy na dzieje jego buntu przeciw Izraelowi.
    Achab (ok. 873 – 854 p.n.e. w Ramot w Gileadzie) – siódmy król północnego królestwa Izraela; syn króla Omriego, kontynuował politykę ojca, dążąc do zjednoczenia kraju. Pokonał Moabitów i Bar Hadada II − króla Aramejczyków, z którym później zawarł przymierze, prowadząc wojny z Asyryjczykami. Utrzymał pokój z królestwem Judy. Sprzymierzył się z Fenicjanami przez małżeństwo z Jezabel, córką króla Tyru, Etbaala, która wprowadziła do Izraela kult Baala i Asztarte, wskutek czego Achab został potępiony przez proroka Eliasza.
    Etbaal I, Ittobaal I - władca fenicki, król Tyru i Sydonu; panował ok. 887-856 p.n.e. Należał do elity kapłańskiej w Tyrze i najprawdopodobniej spokrewniony był z dynastią królewską Hirama I. Według Biblii (1 Krl 16,31) był ojcem Izebel (Jezebel), żony Achaba, władcy północnego królestwa Izraela. Etbaal może być niewymienionym z imienia władcą Sydonu/Tyru, który złożył trybut asyryjskiemu królowi Aszurnasirpalowi II (883-859 p.n.e.) w trakcie jednej z jego wypraw wojennych do Syrii. Według Józefa Flawiusza Etbaal założyć miał fenickie kolonie w Libii i w pobliżu Byblos.
    Królestwo Izraela – starożytne państwo na Bliskim Wschodzie, obejmujące znaczne tereny Palestyny. Powstało w wyniku rozpadu zjednoczonego państwa żydowskiego w 931/930 p.n.e., istnieć przestało w wyniku inwazji asyryjskiej w 722 p.n.e. Jego kolejnymi stolicami były Sychem, Penuel, Tirsa i Samaria. Przez historyków nazywane państwem północnym, dla odróżnienia od istniejącego na południu królestwa Judy.
    Biblia Tysiąclecia (BT) – polski przekład Biblii z języków oryginalnych zainicjowany przez opactwo benedyktynów tynieckich z Krakowa, wydany przez Pallottinum po raz pierwszy w roku 1965. Było to pierwsze tłumaczenie całej Biblii na język polski w Kościele katolickim od ponad 350 lat, czyli od Biblii Jakuba Wujka. Zrywało z tradycyjnym językiem biblijnym, ale po upływie kilkudziesięciu lat samo stworzyło wzorzec języka biblijnego.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.015 sek.