• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Olfaktometria



    Podstrony: [1] [2] 3 [4]
    Przeczytaj także...
    Jedna europejska jednostka zapachowa (European Odour Unit, ouE) w metrze sześciennym, to – zgodnie z normą PN-EN 13725:2007 – takie stężenie odoranta lub mieszaniny odorantów, które odpowiada zespołowemu progowi wyczuwalności zapachu (Odour Threshold, cod,th).Horyzontalne dyrektywy IPPC – kategoria dyrektyw IPPC, które dotyczą wszystkich sektorów działalności gospodarczej (branż) i obowiązują niezależnie od faktu, czy istnieje szczegółowa dyrektywa regulująca dany sektor (np. BAT).
    Uwagi
    1. Zgodnie z definicją, zamieszczoną w Hasło „Olfaktometria” (pol.). Encyklopedia PWN.pl. [dostęp 2010-11-04]. oraz według „Słownika Wyrazów Obcych” Wydawnictwa Europa, pod redakcją naukową prof. Ireny Kamińskiej-Szmaj, autorzy: Mirosław Jarosz i zespół. ISBN 83-87977-08-X. Rok wydania 2001: portalwiedzy.onet.pl Olfaktometria (pol.). [dostęp 2010-11-03]. termin „olfaktometria” dotyczył badań węchu. Od chwili ustanowienia PN-EN 13725:2007: Jakość powietrza. Oznaczanie stężenia zapachowego metodą olfaktometrii dynamicznej. [dostęp 2010-11-04]. obejmuje również ilościowe pomiary stężenia zapachowego zanieczyszczeń powietrza i przemysłowych gazów odlotowych. Norma PN-EN 13725 jest dosłownym tłumaczeniem normy europejskiej EN 13725:2003. [dostęp 2010-10-31]., opracowanej przez grupę roboczą WG2 „Odour” w Europejskim Komitecie Normalizacyjnym, CEN. [dostęp 2010-10-16]., współpracującym z podobnymi instytucjami na całym świecie. W badaniach brało udział kilkanaście laboratoriów olfaktometrycznych. Trwały ponad 10 lat. Normę wprowadzono w Polsce w wersji angielskojęzycznej w 2005, a w wersji polskojęzycznej w 2007. Przed ustanowieniem polskiej wersji normy badania jakości materiałów/powietrza/wody, wykonywane z użyciem węchu jako rodzaju narzędzia pomiarowego, były nazywane „odorymetrią”.
    2. Z wprowadzeniem PN-EN 13725:2007 wiązała się konieczność istotnych zmian w polskiej terminologii, stosowanej wcześniej w obszarze badań odorymetrycznych/olfaktometrycznych. Omówienie wprowadzanych zmian przedstawiono – do dyskusji – w czasie opracowywania wersji polskojęzycznej J. Kośmider, B. Krajewska. Normalizacja olfaktometrii dynamicznej. Podstawowe pojęcia i jednostki miar. „Normalizacja”, s. 15-22, 2005 (pol.). . Tabelaryczne zestawienie symboli zgodnych z PN-EN 13725 ze stosowanymi w podręczniku „Odory” PWN 2002, można pobrać ze strony Wydawnictwa – „uaktualnienie”, data dostępu: 2014-07-24
    3. Przed ustanowieniem normy PN-EN 13725 w polskim piśmiennictwie stosowano pojęcia i symbole:
    4. zamiast pojęcia „próg wyczuwalności” – „stężenie progowe wyczuwalności” (SPW) lub „stężenie odpowiadające progowi wyczuwalności węchowej” (SPWW),
    5. zamiast europejskiej jednostki zapachowej – jednostki zdefiniowane bez odwoływania się do standardowej procedury oznaczeń progu, określane jako „jednostka zapachowa [jz] lub [JZ]” albo „jednostka odoru [jo]”.
    6. Procedura jest wzorowana na niemieckiej metodyce określania liczby „godzin odorowych”(, stosowanej w Niemczech od ponad 10 lat. Polega na zespołowym określaniu częstości przekraczania progu rozpoznawalności zapachu w węzłach siatki punktów pomiarowych wokół istniejącej lub projektowanej instalacji (w okresie 12 miesięcy, ew. 6 miesięcy) albo krótkotrwałe badania w określonych warunkach meteorologicznych, wykonywane w punktach rozmieszczonych w „smudze zanieczyszczeń” (zob. np. gaussowski model smugi).
    7. Więcej przykładów – w tym rozwiązania prostych problemów rachunkowych – zamieszczono w Wikibook „Uciążliwość zapachowa”, rozdział „Obliczenia olfaktometryczne – przykłady”)

    Przypisy

    1. IPPC H4 – Horizontal Guidance for Odour, part 1 – Regulation and Permitting (draft) (ang.). Environment. Agency 2002. [dostęp 2010-10-15].
    2. IPPC H4 – Horizontal Guidance for Odour, part 2 – Assessment and Control (draft) (ang.). Environment. Agency 2002. [dostęp 2010-10-15].
    3. H4 Odour Management (ang.). Environment Agency, March 2011. [dostęp 2014-07-23].
    4. Karolina Dżaman. Współczesne metody badania węchu i smaku. „Otolaryngologia”. 7 (4), s. 173 – 177, 2008. [dostęp 2010-10-16]. 
    5. Isabelle A. Tourbier, Richard L. Doty. Sniff Magnitude Test: Relationship to Odor Identification, Detection, and Memory Tests in a Clinic Population. „Chem Senses”. 32 (6), s. 515–523, 2007. DOI: 10.1093/chemse/bjm020 (ang.). [dostęp 2010-10-16]. 
    6. Jörn Lötsch, Heinz Reichmann, Thomas Hummel. Different Odor Tests Contribute Differently to the Evaluation of Olfactory Loss. „Chemical Senses”. 33 (1), s. 17–21, 2008. DOI: 10.1093/chemse/bjm058 (ang.). [dostęp 2010-10-16]. 
    7. J. Hans Visser, Paul G.M. Piron (Research Institute for Plant Protection IPO-OLO). An Open Y•Track Olfactometer for Recording of Aphid Behavioural Responses to Plant Odours. „Proc. Exper. & Appl. Entomol.”. 9, s. 41–46, 1998. Amsterdam (ang.). [dostęp 2010-10-16]. 
    8. N. E. McIndoo. An Insect Olfactometer. „Journal of Economic Entomology”. 19 (3), s. 545-571, June 1926. Entomological Society of America. DOI: 10.1111/j.1570-7458.2010.01010.x. ISSN 0022-0493 (ang.). 
    9. Kiyoshi Nakamuta, Rob W. H. M. van Tol, J. Hans Visser. An olfactometer for analyzing olfactory responses of death-feigning insects. „Appl. Entomo1. Zoo1.”. 40 (1), s. 173-l75, 2005. DOI: 10.1303/aez.2005.173 (ang.). [dostęp 2014-07-26]. 
    10. Basic Principles of Headspace Analysis (ang.). LabHut.com Education Centre. [dostęp 2010-10-16].
    11. Katharina Breme: Analyse d'extraits naturels parfumants par GC/Olfactométrie. Application a des extraits de Brassicales et d'Astérales. Editions Universitaires Europeennes, 2010-07-05. ISBN 978-613-1-50151-7. [dostęp 2010-10-16]. (fr.)
    12. Vincent Varlet, Katharina Breme, Xavier Fernandez: Couplage chromatographie en phase gazeuse/olfactométrie. 2009-12-10. [dostęp 2010-10-16].
    13. L. Cai, J. A. Koziel, Y. C. Lo, S. J. Hoff. Characterization of volatile organic compounds and odorants associated with swine barn particulate matter using solid-phase microextraction and gas chromatography–mass spectrometry–olfactometry. „Journal of Chromatography A”. 1102 (1-2), s. 60–72, 2006-01-13. PMID: 16297922 (ang.). [dostęp 2010-10-16]. 
    14. W. Wardencki, T. Chmiel, T. Dymerski, P. Biernacka i inni. Application of gas chromatography, mass spectrometry and olfactometry for quality assessment of selected food products. „Ecological Chemistry and Engineering. S; BazTech”. 16 (3), s. 287-300, 2009 (ang.). [dostęp 2010-10-16]. 
    15. K.S. Tandon, M. Jordan, K. R. Goodner, E. A. Baldwin. Characterisation of fresh tomato aroma volatiles using GC-Olfactometry. „Proc. Fla. State Hort Soc.”. 114, s. 142–144, 2001 (ang.). 
    16. Saskia M. van Ruth (Department of Food Science and Technology, Nutritional Sciences, University College Cork, Western Road, Cork, Ireland). Review Methods for gas chromatography-olfactometry: a review. „Biomolecular Engineering”. 17 (4–5), s. 121–128, May 2001. DOI: 10.1016/S1389-0344(01)00070-3 (ang.). 
    17. Detector Olfativo y Sistema de Concentración. Sniffer 9000 (ang.). www.ingenieria-analitica.com. [dostęp 2016-01-26].
    18. Chromatografia gazowa z detektorem olfaktometrycznym (GC-O). W. Wardencki, B. Plutowska. Zastosowanie detektora olfaktometrycznego w ocenie jakości żywności. „Materiały Sympozjum „Nowoczesne przyrządy pomiarowe...”, prezentacje pdf”, 12-14 maja 2008. Ślesin (pol.). [dostęp 2010-10-16]. 
    19. Dr. Xavier Fernandez: Importance des composas soufres en chimie des aromes (fr.). Laboratoire de Chimie des Molécules Bioactives et des Arômes, UMR CNRS 6001, Université de Nice-Sophia Antipolis. [dostęp 2016-01-26].
    20. Joanna Kośmider. Problemy normalizacji oznaczania stężenia odorów. „Normalizacja”, s. 8-14, 2000. PKN (pol.). 
    21. Polski Komitet Normalizacyjny, NKP 280: Olfaktometria dynamiczna. Oznaczanie stężenia zapachowego metodą olfaktometrii dynamicznej (pol.). PKN Warszawa, 2007. [dostęp 2014-07-24].
    22. J. Kośmider, B. Krajewska. Normalizacja olfaktometrii dynamicznej. Podstawowe pojęcia i jednostki miar. „Normalizacja”, s. 15-22, 2005 (pol.). [dostęp 24 lipca 2014]. 
    23. Przed ustanowieniem normy PN-EN 13725:2007 w polskim piśmiennictwie, zamiast „stężenie zapachowe”, używano określeń „liczba jednostek zapachowych” (LJZ [jz/m] i „liczba jednostek odoru” (LJO [jo/m]). Te pojęcia były stosowane jako odpowiedniki określenia „Threshold Odour Number (TON [ou/m])”
    24. Ze strony Wyd. Nauk. PWN SA można pobrać zestawienie symboli i pojęć stosowanych w książce „Odory” Wyd. Nauk. PWN 2002 (J. Kośmider i wsp.) i zgodnych z normą; patrz: „Uaktualnienie” (dostęp: 2010-10-16)
    25. Przed ustanowieniem normy PN-EN 13725:2007 w polskim piśmiennictwie stosowano symbol R.
    26. Hugo van Belois (OpdenKamp Environmental Consultancy, ekspert TAIEX). Policy and practice concerning the reduction of odour nuisances in the Netherlands. „Materiały Seminarium RTP 26398: Ograniczanie uciążliwości odorowych”, 30.03-1.04.2008. Międzyzdroje: WIOŚ Szczecin (ang.). [dostęp 2010-10-16]. 
    27. Hiroyuki Ueno (The Tokio Metropolita Research Institute for Environmental Protection). Outline of Odour Regulation and Odour Measurement Method in Japan. „Materiały Seminarium Naukowego, Politechnika Szczecińska”, 2006-02-26 (ang.). [dostęp 2010-10-16]. 
    28. W Niemczech gromadzenie opinii ludności o odczuwanej zapachowej uciążliwości oraz inspekcje terenowe przeprowadza się w ramach procedur opisanych w dokumencie GOOA Guideline on odour in ambient air, 1998 (http://web.archive.org/web/20120412225236/http://www.lanuv.nrw.de:80/luft/gerueche/GOAA_200303.pdf, dostęp: 2016-01-26) zgodnie z wytycznymi VDI-Richtlinien (dostęp: 2010-10-16): zobacz – VDI 3883 Blatt 1, VDI 3883 Blatt 2, VDI 3940 Blatt 1, VDI 3940 Blatt 1, VDI 3940 Blatt 2, VDI 3940 Blatt 3, VDI 3940 Blatt 4.
    29. Streszczenie raportu z badań IOŚ w Warszawie zostało zamieszczone w rozdz. 10.1. „Podstawy klasyfikacji działalności produkcyjnej i usługowej pod kątem uciążliwości zapachowej” podręcznika J.Kośmider i wsp. „Odory”, Wyd. Nauk. PWN SA 2002, ss. 154-158; Ibuk.pl. Podobne informacje, dotyczące skarg na odory zgłaszanych do WIOŚ i GIOŚ w r. 2006 i 2007, przedstawiono w czasie Seminarium RTP 26398, Międzyzdroje 2008 (dostęp: 2010-10-16), Małgorzata Kołodziej-Nowakowska:Rozpatrywanie skarg na uciążliwość odorową przez Inspekcję Ochrony Środowiska (dostęp: 2010-10-16)
    30. Wyniki kilkuletnich badań, wykonanych w Wielkiej Brytanii, zostały opisane w dokumencie Odour Impacts and Odour Emission Control Measures for Intensive Agriculture, R&D Report Series No. 14, European Community, European Regional Development Fund., 2002 (dostęp: 2010-10-16). Raport został wykorzystany w czasie opracowywania projektu horyzontalnej dyrektywy IPPC H4: Integrated Pollution Prevention and Control (IPPC), Draft, Horizontal Guidance for Odour H4; part 1 – Regulation and Permitting (dostęp: 2010-10-16); na podstawie jednego z załączników do tego materiału Załącznik 6, strona 54 (dostęp: 2010-10-16) sporządzono tabelę „Zalecenia dotyczące granicznych poziomów zapachowej uciążliwości...”
    31. Polski Komitet Normalizacyjny, NKP 280: PN-EN 13725; Jakość powietrza. Oznaczanie stężenia zapachowego metodą olfaktometrii dynamicznej (pol.). PKN Warszawa, 2007. [dostęp 2014-07-24].
    32. J. Kośmider. Pomiary stężeń zapachowych metodą olfaktometrii dynamicznej (PN-EN 13725:2007). „Wodociągi – Kanalizacja”, s. 34-35, 2007 (pol.). 
    33. E-Szkoła olfaktometrii: Wykład Japoński test trójkątowy (pol.). ZUT Szczecin. [dostęp 2014-07-26].
    34. H. Ueno, B. Merecka, J. Kośmider. Difference in the odor concentrations measured by the triangle odor bag method and dynamic olfactometry. „Water Science & Technology”. 59 (7), s. 1339-1342, 2009 (ang.). 
    35. J. Kośmider, Wyszyński. Ocena skuteczności dezodoryzacji. „Inżynieria Chemiczna i Procesowa”. 22, s. 363-381, 2001 (pol.). 
    36. M. Friedrich, J. Kośmider. Weryfikacja prognozy zapachowej uciążliwości. Przykład fermy trzody chlewnej. „Ochrona Powietrza i Problemy Odpadów”, s. 128-136, 2009 (pol.). 
    37. J Kośmider, B. Krajewska. Measurements of temporary values of odour concentration. „Polish Journal of Environmental Studies”. 16 (2), s. 215-225, 2007 (ang.). 
    38. J. Kośmider, Wyszyński. Zapachowa uciążliwość oczyszczalni ścieków komunalnych. „Archiwum Ochrony Środowiska”. 27 (3), s. 69-83, 2001 (pol.). 
    39. E-Szkoła olfaktometrii. Wykład – Pobieranie próbek (pol.). Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie. [dostęp 2010-10-15].
    40. Air Sampling Vacuum Chamber (ang.). St. Croix Sensory, Inc.. [dostęp 2010-10-16].
    41. How a European Norm about odours was born in 1991. W: Olores.org. The site that deals with odour management [on-line]. www.olores.org, 30 lipca 2015. [dostęp 2016-03-19].
    42. E-Szkoła olfaktometrii. Wykład – Norma PN-EN 13725 (pol.). Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie. [dostęp 2010-10-15].
    43. en 13725 - proficiency testing (ang.). www.odournet.com. [dostęp 2016-01-26].
    44. E-Szkoła olfaktometrii. Wykład – Olfaktometry (pol.). Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie. [dostęp 2010-10-15].
    45. Olfaktometry serii TO – czterostanowiskowe (TO8, TO9) i ośmiostanowiskowy TO8.8 Ecoma.de: Olfaktometry serii TO i sprzęt dodatkowy (niem.). ecoma.de. [dostęp 2016-01-26].
    46. Olfaktometr sześciostanowiskowy, pięć wylotów przy stanowisku Odile (ang.). www.odotech.com. [dostęp 2010-10-16].
    47. Olfaktometr jednostanowiskowy, wszystkie rodzaje testów fivesenses.com Ac'Scent® International Olfactometer (ang.). fivesenses.com. [dostęp 2016-01-26].
    48. E-Szkoła olfaktometrii. Wykład – Zespół (pol.). Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie. [dostęp 2010-10-15].
    49. E-Szkoła olfaktometrii. Wykład – Japoński test trójkątowy (pol.). Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie. [dostęp 2010-10-15].
    50. Wytyczne Japońskiego Ministerstwa Środowiska, udostępn. przez Hiroyuki Ueno, Szczecin 2006 Odour Index Regulation and Triangular Odor Bag Method, Tokyo 2002 (dostęp: 2010-10-16)
    51. Ambient air - Determination of odour in ambient air by using field inspection - Part 1: Grid method; German and English version (ang.). W: DIN EN 16841-1:2015-04 [on-line]. DIN, 2015-04. [dostęp 2015-05-30].
    52. Ambient air - Determination of odour in ambient air by using field inspection - Part 2: Plume method; German and English version (ang.). W: DIN EN 16841-2:2015-04 [on-line]. DIN, 2015-04. [dostęp 2015-05-30].
    53. Pracownia Zapachowej Jakości Powietrza: Niemieckie "godziny odorowe". W: WYKŁADY - blok B, wykład B4.4. [on-line]. e-szkoła olfaktometrii, http://www.zut.edu.pl.+[dostęp 2012-04-25].; zob. też – rozdział Olfaktometria terenowa > Oznaczenia liczby godzin w Wikibooks
    54. Guideline on odour in ambient air - GOAA (Determination and assessment odour in ambient air) (ang.). www.lanuv.nrw.de, 13th May 1998. [dostęp 2015-11-01].
    55. CEN/TC 264/WG 27: Part 1: Grid method (ang.). W: Ambient air - Determination of odour in ambient air by using field inspection - Planned document number prEN 16841-1 [on-line]. krdl.din.de, 2013-11-20. [dostęp 2015-05-30].
    56. CEN/TC 264/WG 27: Part 2: Plume method (ang.). W: Ambient air - Determination of odour in ambient air by using field inspection - Planned document number prEN 16841-2 [on-line]. krdl.din.de, 2013-11-20. [dostęp 2015-05-30].
    57. St. Croix Sensory (ang.). [dostęp 2010-11-02]., U.S.Pat.6.595037; 2003 (ang.). [dostęp 2010-11-02].
    58. Michael A. McGinley, Charles M. McGinley. Developing a Credible Odor Monitoring Program. . St. Croix Sensory, Inc. (ang.). [dostęp 2010-10-16]. 
    59. Mesures d’odeurs dans l’environnement – Milieu récepteur (fr.). [dostęp 2010-11-02].
    60. Joanna Kośmider: Oszacowanie zapachowej uciążliwości konwencjonalnej fermy tuczu świń. olores.org. [dostęp 2010-10-16].(hiszp. • ang. • fr. • niem. • pol.)
    61. E-Szkoła olfaktometrii. Wykład – Olfaktometr terenowy Nasal Ranger (pol.). Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie. [dostęp 2010-10-15].
    62. Użyto symbolu jednostki zapachowej [ou], bez dolnego indeksu E (stosowanego dla europejskiej jednostki zapachowej), ponieważ prawo ma charakter ogólny – odnosi się do osób lub grup, które nie spełniają kryteriów sprawności sensorycznej, określonych w PN-EN 13725.
    63. Zgodnie z PN-EN 13725 członkami „zespołu” mogą być oceniający, którzy spełniają kryteria sprawności węchu określone w normie. „Grupa”, to kilka/kilkanaście osób nie poddanych znormalizowanej procedurze selekcji.
    64. Dostępne w piśmiennictwie wartości progów nie są w pełni wiarygodne. Nie ma podstaw umożliwiających obliczanie cth mieszaniny odorantów od składu tej mieszaniny (patrz – Psychofizyka węchu)
    65. [7.4: Procedury odorymetryczne]. W: J.Kośmider, B. Mazur-Chrzanowska, B. Wyszyński: Odory. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 107-123. ISBN 978-83-01-14525-5. (pol.); Uwaga – w podręczniku zastosowano nieaktualne symbole wielkości i jednostek miar. Ich zestawienie z symbolami zgodnymi z PN-EN 13725:2007 można pobrać ze strony Wydawnictwa – "uaktualnienie"
    66. Verein Deutscher Ingenieure. VDI-Richtlinie: VDI 3882 Blatt 1 Olfaktometrie; Bestimmung der Geruchsintensität. „VDI-Richtlinie: VDI 3882 Blatt 1”, 1992-10; 2008-10 (niem. • ang.). [dostęp 2014-06-26]. 
    67. Charles M. McGinley, Michael A. McGinley. Odor Intensity Scales for Enforcement, Monitoring, and Testing. „Air and Waste Management Association – Annual Conference Session No: EE-6, Session Title = Odor Management and Regulation”, 2000 (ang.). [dostęp 2010-10-16]. 
    68. [3.4: Intensywność zapachu]. W: J. Kośmider, B. Mazur-Chrzanowska, B.Wyszyński: Odory. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 28-37. ISBN 978-83-01-14525-5. (pol.); Uwaga – w podręczniku zastosowano nieaktualne symbole wielkości i jednostek miar. Ich zestawienie z symbolami zgodnymi z PN-EN 13725:2007 można pobrać ze strony Wydawnictwa – „Uaktualnienie” (dostęp: 2010-10-16)
    69. E-Szkoła olfaktometrii. Wykład – Metody skalowania (pol.). Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie. [dostęp 2010-10-15].
    70. J. Kośmider, U. Gabriel. Zapachowa jakość powietrza w zakładzie utylizacji odpadów komunalnych. „Ochrona Powietrza i Problemy Odpadów”, s. 166-176, 2007 (pol.). 
    71. Selekcja do zespołów w Japonii; Fragmenty filmu szkoleniowego przygotowanego w Ministerstwie Środowiska Japonii; udost. przez Hiroyuki Ueno, Szczecin 2006 Selection of panel (dostęp: 2010-10-16)
    72. E-Szkoła olfaktometrii. Wykład – Metoda ekstrapolacyjna (pol.). Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie. [dostęp 2010-10-15].
    73. J. Kośmider. Uciążliwość zapachowa. Metodyka terenowych oznaczeń stężenia odorów w powietrzu na przykładzie fermy norek. „Archiwum Ochrony Środowiska”. 24 (2), s. 19-32, 1998 (pol.). 
    74. [7.5: Pomiary przygruntowych stężeń odorantów]. W: J.Kośmider, B. Mazur-Chrzanowska, B. Wyszyński: Odory. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 117-123. ISBN 978-83-01-14525-5. (pol.)
    75. E-Szkoła olfaktometrii. Wykład – Terenowe skalowanie intensywności zapachu (pol.). Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie. [dostęp 2010-10-15].
    76. E-Szkoła olfaktometrii. Wykład – Badania opinii ludności (pol.). Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie. [dostęp 2010-10-15].

    Linki zewnętrzne[]

  • Odor Measurement Review, wyd. Office of Odor, Noise and Vibration Environmental Management Bureau, Ministry of the Environment, Government of Japan (155 stron)
  • Working Groups with Odournet involvement – zakres prac zmierzających do normalizacji procedur pomiarów olfaktometrycznych na przykładzie działań firmy Odournet
  • Obszerna, wielojęzyczna strona internetowa, poświęcona zanieczyszczeniu powietrza uciążliwymi odorami (hiszp. olores) – informacje o specjalistycznych konferencjach i szkoleniach, metodyce pomiarów olfaktometrycznych i terenowych inspekcji, postępach legislacji itp. Olores. www.Olores.org. [dostęp 2010-11-08].(hiszp. • ang. • fr. • niem. • pol.)
  • Archives of Environmental Protection (do 2007 r. – Archiwum Ochrony Środowiska, ang. Archives of Environmental Protection) – wydawane od 1975 roku najstarsze polskie czasopismo naukowe (kwartalnik) z dziedziny ochrony i inżynierii środowiska, poświęcone m.in. metodom badań ilości zanieczyszczeń środowiska (atmosfera, hydrosfera, gleba), procesom przemieszczania się i przemian zanieczyszczeń w środowisku, ich wpływowi na organizmy żywe, metodom utylizacji odpadów i rekultywacji gruntów lub problemom zarządzania środowiskowego. W latach 1975–2007 artykuły były publikowane w dwóch językach – polskim lub angielskim, a od 2008 roku tylko w języku angielskim. Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego przyznało mu 13 punktów. Jest rejestrowane na Thomson Scientific Master Journal List i w Journal Citation Reports. W 2010 roku uzyskało IF 0,188.Bodziec (fizjologia) - uczucie, czynnik fizyczny lub biochemiczny powodujący specyficzną reakcję receptorów nerwowych lub innej komórki; bądź rozpoczynający ciąg reakcji w układach: nerwowym lub hormonalnym; zmiana środowiska zewnętrznego, w którym znajduje się dana komórka lub narząd.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    ppm (ang. parts per million) - sposób wyrażania stężenia bardzo rozcieńczonych roztworów związków chemicznych. Stężenie to jest pochodną ułamka molowego i określa ile cząsteczek związku chemicznego przypada na 1 milion cząsteczek roztworu.
    Strumień zapachowy (inaczej "emisja zapachowa") - iloczyn strumienia objętości (v [m/s]) przez stężenie zapachowe (cod [ouE/m ]). Zgodnie z PN-EN 13725 strumień zapachowy oznaczamy jako qod [ouE/s]. Emisję oblicza się również jako iloczyn wskaźnika emisji zapachowej (np. ouE/kg produktu) przez odpowiednio wyrażoną wielkość produkcji (np. kg/s).
    Elektroantenografia (ang. electroantennography) – elektroolfaktograficzne badania potencjałów czynnościowych w czułkach (antenach, łac. antennae, l.poj. antenna) owadów, prowadzone m.in. w celu wyjaśnienia mechanizmu percepcji zapachu lub w ramach badań o znaczeniu praktycznym, np. przygotowywania pułapek feromonowych) lub budowy systemów biomonitoringu.
    Dezodoryzacja – usuwanie niepożądanego zapachu. Usuwany jest niepożądany zapach artykułów codziennego użytku, wody, olejów, ciała, powietrza wnętrz lub strumieni gazów, wprowadzanych do atmosfery z różnych instalacji (np. przemysł, hodowla, obiekty gospodarki komunalnej). Dezodoryzacja jest stosowana m.in. w przemyśle tłuszczowym, podczas wyrobu tłuszczów jadalnych. Dezodoryzacja strumieni gazów odlotowych z różnych obiektów działalności gospodarczej prowadzi do zmniejszenia strumienia zapachowego (ilości odorantów, emitowanych w jednostce czasu). Pozwala zmniejszyć odległości od obiektów, w jakich występują niepożądane zapachy („odory”).
    Pszczoła miodna (Apis mellifera) – gatunek owada błonkoskrzydłego z rodziny pszczołowatych (Apidae), obejmującej gatunki wytwarzające miód.
    Prawo Webera-Fechnera – prawo wyrażające relację pomiędzy fizyczną miarą bodźca a reakcją (zmysłów, np. wzroku, słuchu, węchu czy poczucia temperatury (siła wrażenia). Jest to prawo fenomenologiczne, będące wynikiem wielu obserwacji praktycznych i znajdujące wiele zastosowań technicznych. Historycznie było sformułowane przez Webera w formie:
    Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.

    Reklama