• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Oksatres z Persji

    Przeczytaj także...
    Persowie – starożytny lud pochodzenia irańskiego, współcześnie zaś naród zamieszkujący głównie obszar Iranu (dawniej znanego jako Persja).Iran (pers. ايران – Irān), (dawniej znany powszechnie na Zachodzie jako Persja) pełna nazwa: Islamska Republika Iranu (pers. جمهوری اسلامی ايران – Dżomhuri-je Eslāmi-je Irān) – państwo na Bliskim Wschodzie, leżące nad Morzem Kaspijskim, Zatoką Perską i Zatoką Omańską.
    Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.

    Oksatres (gr.: Όξάθρης, Oksáthrēs; staroperski: Vaxšuvarda) (IV wiek p.n.e.) – wódz perski, młodszy syn Arsamesa i Sisygambis, brat Dariusza III Artaszaty, ostatniego króla Persji z dynastii Achemenidów,

    Ojciec Oksatresa był synem Ostanesa, syna króla perskiego Dariusza II Notosa. Został on zamordowany przez Artakserksesa II Ochosa, króla perskiego. Oksatres był znany dzięki osobistym zaletom. Brał udział w bitwie z Issos (r. 333 p.n.e.) Walczył tam dzielnie w obronie króla Dariusza III, a swego starszego brata. Wielu Macedończyków zmusił do ucieczki. Bitwa jednak była przegrana dla Persów. Oksatres później towarzyszył Dariuszowi w jego ucieczce do Baktrii, gdzie wpadł w ręce Aleksandra podczas pościgu. Został potraktowany z najwyższym wyróżnieniem przez zdobywcę, który wyznaczył mu honorową służbę w jego straży przybocznej. Gdy król macedoński, pochwycił Bessosa, uzurpatora perskiego, postanowił go przekazać Okatresowi, by ukarał za zabójstwo króla Dariusza III. Persowie ukarali go w sposób perski, obcinając mu uszy i nos, przybijając do krzyża i dobijając strzałami w r. 329 p.n.e.

    Tracja (gr. Θρᾴκη, Thraki, łac. Thracia, bułg. Тракия, Trakija, tur. Trakya). Historycznie: starożytna kraina położona między dolnym Dunajem, Morzem Czarnym, Morzem Egejskim i rzeką Strymon (Struma). Obecnie region geograficzny na pograniczu Bułgarii (Tracja Północna), Grecji (Tracja Zachodnia) i Turcji (Tracja Wschodnia).Bitwa pod Issos – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 333 p.n.e. podczas wyprawy Aleksandra Macedońskiego przeciwko Persji.

    Oksatres miał córkę Amastris (zm. ok. 284 p.n.e.), przyszłą władczynię Heraklei Pontyjskiej. Ta była trzykrotnie zamężna. W r. 324 p.n.e.) została wydana przez króla macedońskiego za Kraterosa, wodza i przyjaciela. Dwa lata później, gdy mąż zostawił ją, poślubiła Dionizjusza Dobrego, tyrana Heraklei Pontyjskiej. Po jego śmierci wyszła ostatecznie za Lizymacha, króla Tracji w r. 302 p.n.e.

    Artakserkses II Mnemon (gr. Ἀρταξέρξης) – właściwe imię to Arsakes, przyjął monarsze imię Artakserkses. Król perski z dynastii Achemenidów, syn i następca Dariusza II i królowej Parysatis. Panował w latach 404–358 p.n.e.Dionizjusz Dobry (gr.: Διονύσιος, Dionýsios) (ur. ok. 360, zm. 305 p.n.e.) – tyran Heraklei Pontyjskiej razem z starszym bratem Tymoteuszem w latach 345-337 p.n.e., potem samodzielnie od 337 p.n.e. do swej śmierci. Młodszy syn Klearchosa I, tyrana Heraklei Pontyjskiej.

    Opis Oksatresa w czasie bitwie pod Issos

    Bibliografia[]

    1. Flawiusz Arrian, Wyprawa Aleksandra Wielkiego (ks. VII, rozdz. 4), przeł. H. Gesztoft-Gasztold, wstęp i kom. J. Wolski, Ossolineum & De Agostini, Wrocław 2004, 42-43, ISBN 83-04-04679-2.
    2. Kwintus Kurcjusz Rufus, Historia Aleksandra Wielkiego (III 11, 27 i 13, 35; VI 2, 5; VII 5, 24; X 5, 17), przekł. pod red. L. Winniczuk, PWN, Warszawa 1976, s 73, 82, 186, 244 i 370.

    Linki zewnętrzne[]

  • Oxathres (2) w The Ancient Library
  • Kwintus Kurcjusz Rufus (łac. Quintus Curtius Rufus) – senator i konsul rzymski, pisarz i historyk. Prawdopodobnie żył i tworzył za czasów cesarzy: Tyberiusza, Kaliguli i Klaudiusza. Jedyne częściowo zachowane dzieło Kwintusa Rufusa, Historiae Alexandri Magni („Historia Aleksandra Wielkiego”), było napisaną po łacinie dziesięciotomową biografią Aleksandra Wielkiego (pierwsze dwa tomy zaginęły, pozostałe osiem jest niekompletnych). Jest to jednocześnie jedyna zachowana duża biografia Aleksandra Wielkiego z czasów rzymskich, która jednak zawiera błędy, powielone prawdopodobnie z biografii Aleksandra Wielkiego autorstwa Klejtarchosa.Baktria (gr. Baktriana, Βακτριανα; pers. Bākhtar; arab. i ind. Bhalika; chin. 大夏, Dàxià) to starożytna, grecka nazwa krainy położonej obecnie w północnym Afganistanie. Jej stolica to Baktra (Balhika, Bokhdi, współczesny Balch).



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Flawiusz Arrian (gr. Arrianos, łac. Flavius Arrianus ur. ok. 86, zm. 160 n.e.) – grecki historyk, po ojcu obywatel rzymski, pochodzący z Nikomedii w Bitynii (dzisiejsze tereny północno-zachodniej Turcji), gdzie sprawował dożywotnio funkcję kapłana Demeter i Kory. Za rządów Hadriana sprawował wiele odpowiedzialnych funkcji w wojsku i administracji rzymskiej (dowódca oddziałów rzymskich w Afryce, nad Renem i Dunajem, członek senatu, w 130 konsul, w latach 131–137 namiestnik Kapadocji (legatus Augusti pro praetore), gdzie kierował walką z Alanami). Po 137 r. n.e. osiadł w Atenach, gdzie nabył prawa obywatelskie i godność m.in. archonta eponymos i prytana. Lukian w swym Fałszywym proroku Aleksandrze wspomina Arriana jako uczniu Epikteta, jednym z najznakomitszych Rzymian, który przez całe życie oddawał się nauce i literaturze.
    Macedończycy − naród południowosłowiański, zamieszkujący Republikę Macedonii (ponad 1,3 mln osób, ok. 67% ludności republiki) , leżącą w Grecji Macedonię Egejską (według szacunków Greckiego Komitetu Helsińskiego od 10 do maksymalnie 30 tysięcy), bułgarską Macedonię Pirińską (1946 rok − 190 tys., 1956 — 180 tys., nowszych danych o Macedończykach brak), a także południową Albanię (brak wiarygodnych danych). Liczniejsze skupiska na emigracji w Kanadzie (Toronto), Australii (Perth, Sydney, Melbourne), USA.
    Dariusz III Kodoman, łac. Darius – ostatni król perski z dynastii Achemenidów, rządził jako Król Królów w latach 336-330 p.n.e. W języku perskim jego imię było wymawiane Darajawausz, w języku greckim Dareios Kodomanos, w języku egipskim Inczriusza.
    Heraklea Pontyjska (gr. Ηράκλεια Ποντική, późnogr. Ποντοηράκλεια, łac. Heraclea Pontica) – kolonia Megary założona w roku 558 p.n.e. Położona była nad Morzem Czarnym, na pograniczu Bitynii i Paflagonii, o jeden dzień szybkiej żeglugi od Bosforu. Posiadała dogodny port co przy korzystnym położeniu geograficznym umożliwiło miastu uzyskanie statusu ważnego centrum handlu czarnomorskiego. W okresie największego rozkwitu miasto rozciągało się aż na sąsiadującą z nim równinę.
    Lizymach (ok. 355 p.n.e.-281 p.n.e.) — jeden z wodzów Aleksandra III Wielkiego - Diadochów. Po jego śmierci w 323 roku p.n.e. objął władzę w Tracji i przyjął tytuł króla w 306 roku p.n.e. Mąż Arsinoe. Jego synem był Agatokles.
    Amastris lub Amastrine (gr.: Άμαστρις, Amastris; Άμαστρινή, Amastrinḗ) (zm. ok. 284 p.n.e.) – władczyni Heraklei Pontyjskiej w latach 305-301 p.n.e. Córka Oksatresa, brata Dariusza III Artaszaty, króla Persji z dynastii Achemenidów.
    Bessos (zm. lato 329 p.n.e.) – był krewnym króla Persji - Dariusza III oraz satrapą Baktrii i Sogdiany. Po bitwie pod Gaugamelą, w której Persowie zostali pokonani przez Aleksandra Macedońskiego, zdradziecko uwięził Dariusza z intencją przekazania go Macedończykom. Sam ogłosił się królem Persji i rozpoczął rządy jako Artakserkses IV.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.027 sek.