Ojcowie integracji europejskiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ojcowie integracji europejskiej – osoby, które miały największy wpływ na powstanie Wspólnot europejskich, a zarazem bez których nie byłoby możliwe powstanie tej wspólnoty i późniejszej Unii Europejskiej. Nazywa się ich również Ojcami współczesnej Europy.

Sicco Leendert Mansholt (ur. 13 września 1908 r. w Ulrum, Groningen, zm. 30 czerwca 1995 w Wapserveen, Drenthe) – holenderski polityk, Przewodniczący Komisji Europejskiej (1972-1973) oraz Europejski Komisarz ds. Rolnictwa i Rozwoju Wsi (1958-1972).Joseph Bech (ur. 17 lutego 1887, zm. 8 marca 1975) – luksemburski polityk piastujący najwyższe stanowiska państwowe w swoim kraju zarówno przed, jak i po II Wojnie Światowej.

W poczet ojców integracji europejskiej zalicza się jedenastu polityków.

Lista Ojców integracji europejskiej[ | edytuj kod]

  • Konrad Adenauer
  • Joseph Bech
  • Johan Willem Beyen
  • Winston Churchill
  • Alcide De Gasperi
  • Walter Hallstein
  • Sicco Mansholt
  • Jean Monnet
  • Robert Schuman
  • Paul-Henri Spaak
  • Altiero Spinelli
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • ojcowie założyciele – osoby instrumentalne, założyciele pewnych instytucji politycznych; również myśliciele, twórcy pewnych idei, organizacji politycznych, państw
  • Przypisy[ | edytuj kod]





    Warto wiedzieć że... beta

    Walter Hallstein (ur. 17 listopada 1901 w Moguncji, zm. 29 marca 1982 w Stuttgarcie) – niemiecki polityk, profesor prawa, pierwszy przewodniczący Komisji Europejskiej w latach 1958-1967. W latach 1950 - 1951 szef Urzędu Kanclerskiego. Twórca doktryny Hallsteina, zakładającej de facto nieuznanie przez Republikę Federalną Niemiec powstałych po II wojnie światowej państw komunistycznych, m.in. Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Inicjator Wspólnot Europejskich i struktur unijnych. Jeden z twórców wizerunku i głównych nurtów politycznych współczesnej Unii Europejskiej.
    Johan Willem Beyen (ur. 2 maja 1897 w Utrechcie, zm. 1976) – holenderski polityk, bankier i biznesmen. Jest uznawany za jednego z ojców założycieli Unii Europejskiej.
    Konrad Hermann Josef Adenauer (wym. [ˈkɔnʁa:t ˈhɛɐman ˈjo:zɛf ˈa:dənaʊɐ]; ur. 5 stycznia 1876 w Kolonii, zm. 19 kwietnia 1967 w Rhöndorf k. Bonn) – niemiecki polityk, mąż stanu, działacz i długoletni przywódca Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej (CDU), kanclerz RFN w latach 1949–1963. Z zawodu prawnik.
    Alcide De Gasperi (ur. 3 kwietnia 1881, Pieve Tesino - zm. 19 sierpnia 1954, Borgo Valsugana) – włoski polityk, od 12 grudnia 1944 do 2 czerwca 1946 ostatni minister spraw zagranicznych Zjednoczonego Królestwa Włoch, a od 13 lipca do 18 października 1946 pierwszy minister tego resortu Republiki Włoch (funkcję tę pełnił jeszcze od 26 lipca 1951 do 29 czerwca 1953 i od 16 lipca 1953 do 2 sierpnia 1953), w latach 1945–1953 premier Włoch, od 13 lipca 1946 do 28 stycznia 1947 minister spraw wewnętrznych.
    Jean Omer Marie Gabriel Monnet (wym. [ʒɑ̃ mɔnɛ]; ur. 9 listopada 1888 w Cognac, zm. 16 marca 1979 w Bazoches-sur-Guyonne) – francuski polityk i ekonomista, architekt wspólnot europejskich.
    Altiero Spinelli (ur. 31 sierpnia 1907 w Rzymie, zm. 23 maja 1986 w Rzymie) – włoski polityk, zwolennik federalnej koncepcji zjednoczenia Europy. Często nazywany ojcem Unii Europejskiej jako osoba, która wywarła ogromny wpływ na proces integracji europejskiej po II wojnie światowej. W 1941 przyczynił się do powstania tekstu zwanego Manifestem z Ventotene, w którym przedstawił swoją wizję zjednoczonej Europy. Pod koniec wojny w 1943 roku w Mediolanie założył Europejski Ruch Federalistyczny (Movimento Federalista Europeo). Przez 6 lat (1970-1976) jako członek Komisji Europejskiej był odpowiedzialnym za politykę przemysłową i badania naukowe. W 1979 został wybrany na posła do Parlamentu Europejskiego. W latach 80. miał jedną z decydujących roli w procesie integracji europejskiej poprzez idee wzmocnienia traktatów, zwaną Planem Spinellego. Na jego cześć jeden z głównych budynków Parlamentu Europejskiego w Brukseli nazwano jego imieniem.

    Reklama