• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Oil Refineries



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Synaj (arab. شبه جزيرة سيناء Shibh Jazīrat Sīnā, hebr. סיני Sinai) – półwysep w kształcie trójkąta, otoczony Morzem Śródziemnym od północy, Zatoką Sueską i kanałem Sueskim od zachodu, Morzem Czerwonym od południa i Zatoką Akaba od wschodu. Półwysep Synaj leży w Azji Zachodniej i jest częścią Egiptu, którego większa część leży w Afryce Północnej. Administracyjnie podzielony jest na dwie prowincje gubernatorskie (muhafazy): Synaj Północny i Synaj Południowy.Port Ejlat (hebr. נמל אילת) - międzynarodowy port morski położony w mieście Ejlat, w północnym czubku Zatoki Akaba na Morzu Czerwonym. Przez cały rok obsługuje statki towarowe i pasażerskie. Port służy obecnie głównie do handlu z Dalekim Wschodem, umożliwia izraelskim statkom towarowym dotarcie do Oceanu Indyjskiego z ominięciem Kanału Sueskiego. Port jest zarządzany przez spółkę Eilat Port Company Ltd. z siedzibą w Ejlacie.

    Oil Refineries Ltd. (hebr. בתי זיקוק לנפט בע”מ; TASE: ORL) – rafineria ropy naftowej z siedzibą w Hajfie w Izraelu. Spółka publiczna notowana na Giełdzie Papierów Wartościowych w Tel Awiwie. Oil Refineries Ltd. jest największą rafinerią w Izraelu. Przerabia rocznie około 9,8 mln ton ropy naftowej rocznie.

    Mandat Syrii i Libanu to terytorium mandatowe utworzone przez Ligę Narodów po I wojnie światowej, po podziale prowincji pokonanego Imperium Osmańskiego. W ciągu dwóch lat po zakończeniu działań wojennych, co miało miejsce w 1918, Francja i Wielka Brytania dokonały podziału dawnych prowincji osmańskich na Bliskim Wschodzie, na swoje strefy wpływów. Była to realizacja Umowy Sykes- Picot zawartej jeszcze w trakcie wojny, 6 maja 1916. Wielkiej Brytanii przypadły Mezopotamia (Irak) i południowa część Wielkiej Syrii (Palestyna). Francja miała kontrolować część Wielkiej Syrii (konkretnie: dzisiejszy Liban, Syria i turecka prowincja Hatay).Port Hajfa (hebr. נמל חיפה) (UN/LOCODE: ILHFA) – międzynarodowy port morski położony w mieście Hajfa, w naturalnej Zatoce Hajfy we wschodniej części Morza Śródziemnego. Jest to największy z trzech międzynarodowych portów morskich Izraela. Przez cały rok obsługuje statki towarowe i pasażerskie. W porcie przeładowuje się 22 mln t towarów rocznie. Port jest zarządzany przez spółkę Haifa Port Ltd., z siedzibą w Hajfie.

    Spis treści

  • 1 Historia
  • 2 Profil działalności
  • 3 Zanieczyszczenie środowiska
  • 4 Zobacz też
  • 5 Przypisy
  • 6 Bibliografia
  • 7 Linki zewnętrzne
  • Historia[]

    Koniec ropociągu Mosul-Hajfa z punktem załadunku zbiornikowców w Hajfie, 1938 r.
    Zbiorniki z ropą naftową w Hajfie
    Chłodnie kominowe rafinerii w Hajfie

    Koniec I wojny światowej przyniósł duże zmiany geopolityczne na Bliskim i Środkowym Wschodzie. Wielka Brytania objęła protektorat między innymi nad Mandatem Palestyny i Mandatem Mezopotamii. W 1927 roku w rejonie Kirkuku na północny Iraku odkryto duże pole naftowe. Brytyjczycy opracowali plan połączenia rurociągiem pola naftowego z wybranym portem morskim na wybrzeżu Morza Śródziemnego, aby w ten sposób obniżyć koszty transportu paliwa do Europy. Przy wytyczania trasy przebiegu ropociągu kierowano się podstawowym warunkiem, aby w całości przebiegał on przez terytorium będące pod brytyjską kontrolą. Miały to być: Królestwo Iraku, Emirat Transjordanii i Mandat Palestyny. Jako punkt końcowy ropociągu wybrano miasto Hajfę. Znajdował się tutaj Port Hajfa, który od 1922 roku był gruntownie rozbudowywany i modernizowany. W wyniku rozległych prac melioracyjnych uregulowano ujście rzeki Kiszon, pozyskując nowe tereny pod budowę zabudowań portowych, magazynów, placów składowych, zbiorników i silosów. W dniu 31 października 1933 roku odbyła się oficjalna uroczystość otwarcia nowego portu, w której przewodniczył wysoki komisarz Palestyny Sir Arthur Grenfell Wauchope. Zatoka Hajfy tworzy duży naturalne kotwicowisko, dające bezpieczne schronienie zbiornikowcom nawet w najcięższe zimowe sztormy. Nad zatoką góruje Góra Karmel (546 m n.p.m.), na której wybudowano latarnię morską Har Carmel. Hajfa posiadała także dogodne połączenia komunikacyjne z całym terytorium Mandatu Palestyny, a od 1908 roku funkcjonowała odnoga linii kolejowej Hidżaz, która umożliwiała transport towarów do Emiratu Transjordanii. Czynniki te zdecydowały o wyborze Hajfy jako miejsca końcowego ropociągu.

    Afryka Północna – region Afryki, obejmujący północną część kontynentu. Zazwyczaj do krajów Afryki Północnej zalicza się:Cesarstwo Iranu – państwo powstałe 15 grudnia 1925 roku wraz z obaleniem przez perskiego pułkownika Reze Chana szacha Kadżara. Ogłoszono wymarcie Kadżarów.

    W 1934 roku spółka petrochemiczna Iraq Petroleum Company rozpoczęła budowę ropociągu Mosul-Hajfa. Równolegle była budowana druga nitka ropociągu do Trypolisu we francuskim Mandacie Syrii. Ropociąg został oddany do użytku w 1935 roku. Równocześnie brytyjski rząd zaczął zachęcać do budowy rafinerii ropy naftowej z siedzibą w Hajfie, zapewniając, że będzie to wspólny projekt z koncernem petrochemicznym Shell. Lokalizacja rafinerii wydawała się być bardzo korzystna - ropociąg zapewniał stałe dostawy surowca, rzeka Kiszon zapewniała wodę do chłodzenia instalacji petrochemicznych, natomiast Port Hajfa dawał możliwość szybkiego transportu na europejski rynek zbytu. Ostatecznie, po długich negocjacjach do budowy rafinerii powołano spółkę Consolidated Refineries Limited (CRL), będącą joint venture brytyjsko-holenderskiego koncernu Shell i brytyjsko-amerykańskiego Anglo-American Oil Co. (obecnie Esso). Budowę powierzono amerykańskiej spółce budowlanej Kellogg Brown & Root, która posłużyła się podwykonawcą żydowskim Solel Boneh. Prace budowlane prowadzono w latach 1938-1944, chociaż rafineria już w 1939 roku zaczęła dostarczać mazut dla statków cumujących w Porcie Hajfa. Podczas II wojny światowej dostarczała oleje smarowe i smary dla Brytyjskich Sił Zbrojnych oraz United States Army w Afryce Północnej. W latach 1940-1942 włoskie i niemieckie lotnictwo przeprowadziło 21. nalotów na rafinerię. Spowodowały one poważne szkody, jednak nie zamknięto instalacji produkcyjnych. Brytyjczycy stworzyli wówczas rozbudowany system obrony przeciwlotniczej, obejmujący stanowiska artylerii przeciwlotniczej, eskadry lotnictwa myśliwskiego, balony zaporowe i zasłony dymne. Po wojnie, w 1947 roku rafineria osiągnęła pełne zdolności produkcyjne, a Brytyjczycy planowali budowę drugiego ropociągu z Iraku. Decyzje to wstrzymał nasilający się konflikt izraelsko-arabski.

    Wielka Brytania, Zjednoczone Królestwo (ang. United Kingdom), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (ang. United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland) – unitarne państwo wyspiarskie położone w Europie Zachodniej. W skład Wielkiej Brytanii wchodzą: Anglia, Walia i Szkocja położone na wyspie Wielka Brytania oraz Irlandia Północna leżąca w północnej części wyspy Irlandia. Na wyspie tej znajduje się jedyna granica lądowa Zjednoczonego Królestwa z innym państwem – Irlandią. Poza nią, Wielka Brytania otoczona jest przez Ocean Atlantycki na zachodzie i północy, Morze Północne na wschodzie, kanał La Manche na południu i Morze Irlandzkie na zachodzie.Proklamacja niepodległości Izraela odbyła się 14 maja 1948 o godzinie 16.00 w Domu Dizengoffa (Sala Niepodległości) w Tel Awiwie. W następstwie podpisania Deklaracji Niepodległości powstało żydowskie państwo Izrael utworzone na podstawie Rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 z dnia 29 listopada 1947. Powstało ono na części terytorium byłego brytyjskiego Mandatu Palestyny.

    W dniu 30 marca 1947 roku członkowie żydowskiej podziemnej organizacji paramilitarnej Lehi pod osłoną nocy przedostali się na teren rafinerii, wysadzając trzy duże zbiorniki. Ogień przeniósł się następnie na sąsiednie zbiorniki stokażowe, powodując pożar jedenastu dużych zbiorników. Ogień płonął kilkanaście dni, powodując bardzo wysokie straty finansowe. Brytyjskie władze mandatowe nałożyły wówczas w Mandacie Palestyny specjalną dodatkową opłatę doliczaną do każdego litra paliwa. W ten sposób zrekompensowana straty poniesione przez spółkę Consolidated Refineries Limited. W poszukiwaniu rozwiązania konfliktu izraelsko-arabskiego, w dniu 29 listopada 1947 roku została przyjęta Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181, która dzieliła terytorium Palestyny na dwa państwa: żydowskie i arabskie. Hajfa wraz z portem i rafinerią miały znaleźć się w nowo utworzonym państwie żydowskim. Społeczność żydowska zaakceptowała plan podziału Palestyny, jednak Arabowie doprowadzili dzień później do wybuchu wojny domowej w Mandacie Palestyny. W samej rafinerii stosunki między żydowskimi i arabskimi pracownikami były bardzo dobre. Na koniec 1947 roku w zakładzie pracowało około 1700 arabskich i 270 żydowskich robotników, oraz jako pracownicy biurowi 190 Arabów, 110 Żydów i 60 Brytyjczyków. W dniu 30 grudnia 1947 roku członkowie żydowskiej organizacji paramilitarnej Irgun rzucili granaty w tłum arabskich robotników przed bramą wejściową do rafinerii. Rozwścieczeni Arabowie wtargnęli wówczas do rafinerii, gdzie doszło do pogromu żydowskich robotników. W masakrze w Rafinerii Hajfa zginęło 6 Arabów i 39 Żydów, natomiast rannych było 42 Arabów i 49 Żydów. Była to największa i najbardziej brutalna masakra ludności cywilnej do jakiej doszło w Mandacie Palestyny od czasu wybuchu wojny domowej. Społeczność żydowska powołała specjalną komisję śledczą do zbadania przyczyn i okoliczności masakry w Hajfie. Jej raport wskazał, że pogrom nie był wcześniej zaplanowany, a doszło do niego na skutek zamachu terrorystycznego przeprowadzonego przez Irgun. Raport ujawnił, że niektórzy arabscy robotnicy ukrywali swoich żydowskich współpracowników lub pomagali im w ucieczce. Agencja Żydowska natychmiast potępiła akcję Irgunu, nazywając ją „aktem szaleństwa”. Jednak eskalacja starć spowodowała, że rząd brytyjski nakazał zatrzymanie przesyłu ropy naftowej ropociągiem Mosul-Hajfa, czego konsekwencją było zatrzymanie na początku 1948 roku pracy rafinerii. W dniach 21-22 kwietnia 1948 roku rozegrała się bitwa o Hajfę, w wyniku której całe miasto przeszło pod żydowską kontrolę. Brytyjczycy przekazali wówczas Żydom zarządzanie i ochronę rafinerii, aby w przyszłości, gdy Brytyjczycy będą mogli bezpiecznie powrócić do Palestyny, zwrócili ją właścicielom. W dniu 14 maja 1948 roku miała miejsce proklamacja niepodległości Izraela.

    Góra Karmel (hebr. הַר הַכַּרְמֶל, Har HaKarmel; arab. جبل الكرمل, Dżabal al-Karmal; pol. Winnica Boga) - nadmorskie pasmo górskie rozciągające się nad Morzem Śródziemnym w północnej części Izraela. Wznosi się na wysokość 546 metrów n.p.m. nad Zatoką Hajfy i rozciąga się na długości 39 km w kierunku południowo wschodnim. UNESCO uznało obszar góry Karmel rezerwatem biosfery. Państwo Izrael ogłosiło ten obszar Parkiem Narodowym Góry Karmel.Kryzys sueski (arab. أزمة السويس – العدوان الثلاثي; hebr. מבצע קדש, Operacja „Kadesz”) – militarna agresja Wielkiej Brytanii, Francji i Izraela na Egipt, która rozpoczęła się 29 października 1956. Agresja została poprzedzona decyzją Egiptu o nacjonalizacji Kanału Sueskiego (26 lipca 1956), jednak rzeczywistą przyczyną wybuchu wojny było pragnienie Wielkiej Brytanii i Francji utrzymania kontroli nad Kanałem. Państwa te dla realizacji swoich celów posłużyły się Izraelem, którego statki handlowe nie mogły korzystać z Kanału Sueskiego. Izrael miał także własne wystarczające powody, by wziąć udział w wojnie.

    Władze izraelskie niezbędnie potrzebowały paliwa i olejów do celów wojskowych I wojny izraelsko-arabskiej. Postanowiono więc niezwłocznie uruchomić rafinerię. W tym celu skompletowano obsługę rafinerii, doprowadzono instalacje do należytego stanu technicznego oraz wypompowano zgromadzoną wodę. Będące w zbiornikach zapasy ropy naftowej umożliwiły zabezpieczenie na kilka miesięcy potrzeb państwa na paliwo. Rafinerię jednak szybko zatrzymano z powodu braku surowca do przerobu. Po zakończeniu wojny, w 1949 roku zarząd rafinerią powrócił do Brytyjczyków. Pod koniec tego roku wznowiono dostawy ropy naftowej, które docierały teraz do Portu Hajfa zbiornikowcami. Z powodu wrogości sąsiednich państw arabskich, ropociąg Mosul-Hajfa był już na stałe nieczynny. Nacjonalizacja w 1956 roku Kanału Sueskiego doprowadziła do Kryzysu sueskiego, którego skutkiem było między innymi kolejne utrudnienie dostaw surowca do rafinerii w Hajfie. Podjęto wówczas decyzję o budowie trzech zbiorników na paliwo w Portu Ejlat. Docierały tam zbiornikowce z ropą naftową z Iranu. Następnie ropę przetłaczano wybudowanym ropociągiem do Beer Szewy (były tam trzy zbiorniki). Stamtąd, od 1957 roku linią kolejową przewożono ropę do Portu Aszdod, a następnie statkami do Portu Hajfa. Zdobyte w 1956 roku na egipskim półwyspie Synaj rurociągi i pompy, umożliwiły w 1959 roku otworzenie kolejnych odcinków ropociągu, które połączyły Beer Szewę z Aszdod, a następnie z Hajfą. Wraz z otwarciem w 1968 roku Portu Aszkelon, do obsługi ropociągów powołano spółkę Eilat Ashkelon Pipeline Co. Ltd. (EAPC).

    Wojna domowa w Mandacie Palestyny – konflikt zbrojny, którego stronami były społeczności żydowska i arabska żyjące w brytyjskim Mandacie Palestyny.Pogrom – tradycyjnie, w znaczeniu słownikowym tyle co „zadanie komuś klęski”, „rozgromienie” (np. wrogich wojsk), „unicestwienie”, „wybicie”. Współcześnie, za rosyjskim погром, słowo to jest używane najczęściej w odniesieniu do zbiorowych, brutalnych ataków na przedstawicieli mniejszości narodowych, a potocznie, zwłaszcza w języku publicystyki, bywa uogólniane jako wszelki grupowy akt przemocy skierowany przeciw jakiejś grupie narodowościowej lub religijnej, często połączony z niszczeniem własności jej członków (domów, miejsc pracy, miejsc kultu).

    W 1958 roku rząd brytyjski w obawie przed arabskim bojkotem postanowił zakończyć wszelką swoją działalność gospodarczą w Izraelu. Rząd izraelski odkupił wówczas spółkę Consolidated Refineries Limited, zmieniając jej nazwę na Rafineria Hajfa. W 1969 roku przy Porcie Aszdod wybudowano rafinerię Aszdod Oil Refineries, o zdolności przerobu około 4 mln ton ropy naftowej rocznie. Do zarządzania oboma rafineriami powołano spółkę Israel Corporation, która starała się pozyskać zagranicznych inwestorów. Wzajemna rywalizacja między rafineriami i potrzeba kolejnych inwestycji, doprowadziła izraelski rząd do podjęcia 22 sierpnia 1999 roku decyzji o rozpoczęciu procesu prywatyzacji. W 2002 roku powołano do życia spółkę Oil Refineries Ltd., która sprawowała kontrolę nad dwoma rafineriami. W międzyczasie rozpoczęto emisję publiczną akcji Rafinerii Hajfy na Giełdzie Papierów Wartościowych w Tel Awiwie. Państwo odsprzedało Oil Refineries Ltd. 26% akcji rafinerii. W dniu 1 sierpnia 2006 roku spółka nabyła rafinerię w Aszdod. Natomiast kolejnym etapem prywatyzacji rafinerii w Hajfie było odsprzedanie w lutym 2007 roku 44% akcji inwestorom instytucjonalnym (fundusze oszczędnościowe, fundusze emerytalne itp.) i 46% akcji spółce Federman Ofer. W ostatnim etapie, pozostałe akcje wystawiono w otwartej ofercie na giełdzie w Tel Awiwie.

    Spółka publiczna – spółka akcyjna, której choćby część akcji została dopuszczona, po przedstawieniu prospektu emisyjnego i zatwierdzeniu go przez Komisję Nadzoru Finansowego, do publicznego obrotu. Do obowiązku tych spółek należy wprowadzenie do obrotu publicznego każdej nowej emisji akcji, nawet jeżeli emisja ta jest w całości przeznaczona dla jednego lub kilku „dużych” inwestorów.Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 – rezolucja uchwalona podczas II Sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ w dniu 29 listopada 1947 w celu podzielenia terytorium Mandatu Palestyny na dwa państwa: żydowskie i arabskie. Rezolucja posiada oficjalną nazwę Plan Podziału z Gospodarczą Unią.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Zbiornikowiec (pot. tankowiec z ang. tanker) – statek-cysterna, przeznaczony do transportowania materiałów płynnych. Zbiornikowce należą do największych statków handlowych. W przeciwieństwie do innych frachtowców nie posiadają ładowni, a zbiorniki ładunkowe – załadunek/wyładunek odbywa się za pośrednictwem systemu rurociągów i pomp. Mostek zbiornikowca najczęściej znajduje się w części rufowej jednostki.
    Brytyjski Mandat Mezopotamii – mandat kategorii A nadany Wielkiej Brytanii z ramienia Ligii Narodów. Został utworzony w 1920 roku na podstawie konferencji San Remo, co spowodowało wybuch szyickiego powstania. Po jego stłumieniu Brytyjczycy osadzili na tronie Fajsala I z dynastii Haszymidów.
    III Rzesza Niemiecka (niem. Das Dritte Reich) – nieoficjalna nazwa państwa niemieckiego pod rządami NSDAP w latach 1933–1945. Oficjalnie państwo nosiło nazwę Rzesza Niemiecka (Deutsches Reich), od 1938 (po Anschlussie Austrii) używano także nazwy Rzesza Wielkoniemiecka (Großdeutsches Reich).
    Lotnictwo myśliwskie – rodzaj lotnictwa bojowego, przeznaczony do zwalczania lotnictwa nieprzyjaciela i jego środków napadu powietrznego, osłony wojsk i ważnych obiektów (baz morskich, portów, lotnisk, przepraw) i ważnych ośrodków polityczno-ekonomicznych przed uderzeniami i rozpoznaniem z powietrza oraz do zabezpieczenia działań bojowych innych rodzajów lotnictwa. Głównym jego zadaniem jest prowadzenie walki o panowanie w powietrzu. Lotnictwo myśliwskie może prowadzić rozpoznanie, zwalczać desanty powietrzne, niszczyć wojska nieprzyjaciela, sprzęt bojowy i małe okręty. Zorganizowane może być w pułki, brygady, dywizje, korpusy.
    Transport rurociągowy - transport dóbr poprzez rurociągi. Najczęściej przesyłane są ciecze i gazy, ale istniały także pneumatyczne rury mogące transportować ciała stałe z wykorzystaniem powietrza pod ciśnieniem.
    Trypolis (arab. Tarabulus ash-Sham, staroż. Tripolis) – miasto w północnym Libanie, nad Morzem Śródziemnym. Stolica dystryktu Kada Trypolis, zamieszkane przez ok. 237 tys. mieszkańców, z czego 80% to muzułmanie sunniccy. Drugie pod względem wielkości miasto kraju, ważny port morski: przywóz ropy naftowej, wywóz wyrobów przemysłu lekkiego i przetwórczego ropy naftowej, przemysł włókienniczy, spożywczy, chemiczny, rozwinięte również rzemiosło oraz połowy ryb i gąbek.
    Konflikt izraelsko-arabski (arab. الصراع العربي الإسرائيلي, hebr. הסכסוך הישראלי ערבי) – obejmuje okres ponad pół wieku politycznych napięć i jawnych niechęci pomiędzy Arabami a Żydami na Bliskim Wschodzie. Swoimi przyczynami wybiega on na dużo wcześniej przed powstaniem państwa Izrael (14 maja 1948) do czasu utworzenia ruchu syjonistycznego, którego celem działania było stworzenie państwa żydowskiego w tak zwanej Ziemi Izraela.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.083 sek.