• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ofoniusz Tygellinus

    Przeczytaj także...
    Klaudiusz, Tiberius Claudius Drusus Nero Germanicus, oficjalna tytulatura cesarska: Tiberius Claudius Caesar Augustus Germanicus (ur. 1 sierpnia 10 p.n.e. w Lugdunum w Galii, zm. 13 października 54 n.e.) – historyk, czwarty cesarz rzymski od 25 stycznia 41 roku do swojej śmierci, syn Druzusa Starszego i Antonii Młodszej; bratanek cesarza Tyberiusza, stryj cesarza Kaliguli, brat Germanika.Marcus Annaeus Lucanus (ur. 3 listopada 39, zm. 30 kwietnia 65) – poeta rzymski, bratanek Seneki Młodszego, wnuk Seneki Starszego. Urodził się w Kordowie, na terenach dzisiejszej Hiszpanii. Za udział w spisku Pizona na życie Nerona został zmuszony do samobójstwa.
    Gaius Iulius Caesar Germanicus, (ur. 31 sierpnia 12 n.e., zm. 24 stycznia 41 n.e.) – cesarz rzymski od 18 marca 37 r. Oficjalna tytulatura: Gaius Iulius Caesar Augustus Germanicus.
    .mw-parser-output table.zolnierz-lotnictwo td.naglowek{color:black!important;background:#95a7b9!important}.mw-parser-output table.zolnierz-marynarka td.naglowek{color:white!important;background:#6082B6!important}.mw-parser-output table.zolnierz-lądowe td.naglowek{color:white!important;background:#556B2F!important}.mw-parser-output table.zolnierz-paramilitarny td.naglowek{color:black!important;background:#b6b3c7!important}

    Gaius Ophonius Tigellinus, Tigellinus Sophonius (ur. 8?; zm. 69) – pochodzący z Agrigento wojskowy rzymski, bliski przyjaciel cesarza Nerona, prefekt straży nocnej, a od 62 (po śmierci Sekstusa Afraniusza Burrusa) prefekt pretorianów i prawa ręka cesarza.

    Quo vadis: Powieść z czasów Nerona – powieść historyczna Henryka Sienkiewicza. Opublikowana najpierw w odcinkach w warszawskiej „Gazecie Polskiej” (lata 1895–96) i – z minimalnym opóźnieniem w stosunku do „Gazety” – także w krakowskim dzienniku „Czas” i „Dzienniku Poznańskim”. Wkrótce powieść została wydana w formie druku zwartego, jej premiera odbyła się w Krakowie, w 1896 roku. Powieść odniosła światowy sukces i została przetłumaczona na ponad pięćdziesiąt języków. Część rękopisu powieści przechowywana jest w Ossolineum we Wrocławiu.Chrześcijaństwo, chrystianizm (gr. Χριστιανισμóς, łac. Christianitas) – monoteistyczna religia objawienia, bazująca na nauczaniu Jezusa Chrystusa zawartym w kanonicznych ewangeliach. Jej wyznawcy uznają w nim obiecanego Mesjasza i Zbawiciela, który ustanowił Królestwo Boże poprzez swoje Zmartwychwstanie. Kanon wiary chrześcijańskiej został spisany w Nowym Testamencie i przekazywany jest przez Kościoły.

    Owiany był bardzo złą sławą. Wygnany w 39 przez Kaligulę, powrócił do Rzymu dwa lata później, ułaskawiony przez Klaudiusza. W 62 na polecenie Nerona wysłał siepaczy, którzy zamordowali spiskującego przeciw cesarzowi Faustusa Korneliusza Sullę. Głowę Sulli wysłano następnie do Rzymu, gdzie Neron naśmiewał się z upadku wroga. Pisarze antyczni obciążali Tygellinusa odpowiedzialnością za nauczenie Nerona wszelkiego zdziczenia i wyuzdania. Torturowana służąca Oktawii podczas zadawanych jej męk powiedziała Tygellinusowi, że części rodne Oktawii czystsze są od jego ust.

    Pretorianie (łac. praetoriani, Praetoriae Cohortes) – kohorty pretoriańskie. Nazwa oddziałów pochodzi od słowa praetorium, oznaczającego namiot dowódcy w obozie.Lucius Annaeus Seneca (Minor) (ur. ok. 4 p.n.e. w Kordobie, zm. 65 r.n.e.), Lucjusz Anneusz Seneka (Młodszy) - retor, pisarz, poeta, filozof rzymski, zwany Filozofem, syn Seneki Starszego (Seneca Maior) zwanego Retorem (Seneca Rhetor). Stoik, piewca heroicznej etyki. Jego filozofia wywarła znaczny wpływ na chrześcijaństwo. Wychowywał Nerona. Był konsulem w roku 56 n.e. W 63 roku wycofał się z polityki, a dwa lata później Neron zmusił go do popełnienia samobójstwa, gdy odkryto jego rzekome powiązania ze spiskiem Pizona.

    Od tego czasu, wspólnie z żoną cesarza Poppeą, miał decydujący wpływ na politykę cesarstwa. Przypuszcza się, iż to właśnie on podsunął Neronowi pomysł zrzucenia na chrześcijan odpowiedzialności za wielki pożar, jaki strawił dużą część Rzymu w 64 roku. W 65 wytropił spisek zawiązany przez Gajusza Pizona. Tygellinus wykorzystał tę okazję do usunięcia znienawidzonych przez siebie przyjaciół Nerona: Gajusza Petroniusza, Lukana oraz filozofa Seneki Młodszego. Za zasługi w wykryciu spisku odznaczony przez Nerona tytułem ornamenta triumphalia.

    Rzym w płomieniach (ang. The Flames of Rome) – powieść historyczna amerykańskiego pisarza Paula L. Maiera wydana w 1981 roku. Polskie tłumaczenie ukazało się w 1994 roku.Agrigento (pol. Agrygent) – miasto na południowym wybrzeżu Sycylii, w prowincji Agrigento. Ośrodek handlowy i turystyczny, według danych ze stycznia 2010 zamieszkuje go 59,2 tys. mieszkańców.

    W 68 roku, w obliczu upadku władzy cesarza, Tygellinus postanowił zdradzić Nerona i wsparł w dążeniach do tronu przywódcę legionów hiszpańskich, Galbę. Po jego upadku, skazany na śmierć przez cesarza Otona, popełnił samobójstwo.

    Ofoniusz Tygellinus jest jednym z bohaterów powieści Henryka Sienkiewicza Quo vadis i Paula L. Maiera Rzym w płomieniach.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Flawiusz Filostratos, Żywot Apolloniosa z Tyany 4:44.
    2. Michael Grant, Neron, Warszawa 1980, PIW, s.102.
    3. Tacyt, Roczniki XIV, 60.
    4. Michael Grant, Neron, Warszawa 1980, PIW, s. 105.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Wojciech Górczyk, Praefecti Pretorio – znaczenie i rola polityczna w Cesarstwie Rzymskim (cz. I) [1]
  • Publius (albo Gaius – imię niepewne) Cornelius Tacitus, czyli Tacyt (około 55–120) – jeden z najsłynniejszych historyków rzymskich.Oktawia, Claudia Octavia (ur. w marcu 40 n.e.; zm. 8 czerwca 62) – córka cesarza Klaudiusza i jego trzeciej żony Messaliny, pierwsza żona następcy Klaudiusza, cesarza Nerona.




    Warto wiedzieć że... beta

    Faustus Cornelius Sulla Felix (ur. 22 n.e. - zm. 62 n.e.) – jeden z mniej znanych przedstawicieli dynastii julijsko-klaudyjskiej, potomek dyktatora Sulli. Prawnuk Marka Antoniusza i Oktawii, siostry cesarza Augusta. Brat przyrodni, po tej samej matce, cesarzowej Messaliny.
    Galba (właśc. Servius Sulpicius Galba, po objęciu władzy jako cezar: Servius Galba Imperator Caesar Augustus; 25 grudnia 3 p.n.e., Terracina - 15 stycznia 69 n.e.) - cesarz rzymski od 8 czerwca 68 r. do swojej śmierci. Jego panowanie zapoczątkowało rok czterech cesarzy.
    Sekstus Afraniusz Burrus (? - 62) – pochodzący z Galii Narbońskiej wojskowy rzymski, w 51 nominowany przez cesarza Klaudiusza prefektem pretorianów, bliski współpracownik Agrypiny Młodszej, przez pierwszych osiem lat panowania Nerona prawa ręka cesarza (wspólnie z Seneką Młodszym). Zmarł w 62 roku, prawdopodobnie z powodu raka gardła, istniała również plotka, że został otruty na zlecenie Nerona.
    Neron (Lucius Domitius Ahenobarbus, po adopcji przez Klaudiusza Nero Claudius Caesar Drusus Germanicus, ur. 15 grudnia 37 w Ancjum, zm. 9 czerwca 68 w Rzymie) – cesarz rzymski w latach 54-68, syn Gnejusza Domicjusza Ahenobarbusa i Agrypiny Młodszej, późniejszej żony cesarza Klaudiusza.
    Prefekt (łac. praefectus) – rzymski urzędnik, który reprezentował władcę, a także wykonywał niektóre czynności w jego zastępstwie.
    Marcus Salvius Otho, pol. Othon lub Oton (ur. 28 kwietnia 32, Ferentino - zm. 16 kwietnia 69, Brescello) – cesarz Rzymu w 69 roku.
    Gaius Calpurnius Piso (zm. 19 kwietnia 65) – polityk rzymski, senator od czasów cesarza Kaliguli, jeden z przywódców nieudanego spisku na życie cesarza Nerona.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.024 sek.