• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Offa z Essex

    Przeczytaj także...
    Osyth (Osgyth, Sythe, Ositha, Othith; data urodzenia nieznana, zm. 700 r.) — staroangielska święta, założycielka klasztoru Chich w dawnym Królestwie Essex, żona tamtejszego króla Sighere.Swaefred z Esseksu (Suebred, Swæfred) – następca na tronie Essex, po śmierci Sebbi – jego ojca. Władzę dzielił wraz z bratem – Sigeheardem, a w późniejszym okresie również z młodym kuzynem, Offą.
    Sigeheard z Esseksu – jeden z następców Sebbi na tronie Królestwa Essex. Współrządził wraz z bratem Swaefredem ok. 694–709. Przez krótki czas bracia dzielili władzę również z Offą – synem Sighere.

    Offa – król Esseksu. Początkowo współrządził wraz z Sigeheardem i Swaefredem, a następnie władca samodzielny, który abdykował, by udać się do Rzymu. Należy zaznaczyć, że jego dokładny status jest nieznany: na dokumentach widnieje jako współwładca, miał też prawo do dysponowania ziemią, ale Beda pisze o nim jak o następcy, a nie rzeczywistym władcy.

    Offa był synem Sighere. Niektórzy badacze uważają, że jego matką była św. Osyth, jednak ówczesny kronikarz Beda Czcigodny nic o tym nie wspomina. Tłumaczyłoby to jednak imię młodego władcy – wszyscy pozostali królowie Esseksu nosili imiona zaczynające się od „S” na cześć założyciela dynastii Sleddy.

    Młody Offa był w ciężkiej sytuacji – miał prawo do tronu Esseksu, był jednak znacznie młodszy od panujących kuzynów Sigehearda i Swaefreda. Mimo to zdecydował się upomnieć o należne mu dziedzictwo w 709 roku.

    Przypisuje mu się darowiznę dla biskupa Londynu Waldhere – miał mu przekazać ziemię w Hemel Hempstead. Część badaczy przypisuje mu również podpis pod dokumentem ofiarującym grant dla kościoła w Worcester. Dokument ten jest podpisany przez Offę z Mercji, ale istnieje prawdopodobieństwo pomyłki jednego z kopistów, tym bardziej że władca jest określony słowem subregulus („współwładca”), co wskazuje na Essex, a nie Mercję.

    Nie wiadomo, co skłoniło Offę do abdykowania w 709, porzucenia żony i majątku, oraz udania się do Rzymu. Być może rzeczywiście wybrał życie zakonne, a być może był to rodzaj politycznej banicji. Jakiekolwiek były przyczyny – dołączył do Cenreda z Mercji (który również zrezygnował z władzy w swoim kraju) i razem udali się do Rzymu, gdzie przyjęli święcenia i do śmierci wiedli skromne życie zakonne.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Bohdan Lapis: Rex utilis. Kryteria oceny władców germańskich we wczesnym średniowieczu, od połowy V do początku VIII wieku. Poznań 1986, s. 230.
    2. Beda Czcigodny: Historia Ecclesiastica Gentis Anglorum, księga V, rozdz. 19 (ang.). [dostęp 2010-10-20].
    3. B. Yorke, s. 77.
    4. B. Yorke, s. 74.
    5. P. Sawyer: Anglo-Saxon Charters (ang.). British -Academy – Royal Historical Society. [dostęp 2010-10-20].

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Barbara Yorke: Królowie i królestwa Anglii w czasach Anglosasów 600-900. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, s. 67–84. ISBN 978-83-01-16169-9. (pol.)
  • Peter Clemoes: Anglo-Saxon England. Cambridge University Press, 2007, s. 22–23. ISBN 978-0521038386. (ang.)




  • Reklama

    Czas generowania strony: 0.012 sek.