• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Odbytnica



    Podstrony: [1] 2 [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Mięsień dźwigacz odbytu (łac. Musculus levator ani) – parzysty mięsień wchodzący w skład przepony miednicy. Zaczyna się on na powięzi zasłonowej oraz kości łonowej niedaleko spojenia łonowego. Kończy się on natomiast na kolcu kulszowym.Mięsień zwieracz wewnętrzny odbytu (łac. musculus sphincter ani internus) – dobrze zarysowany pierścień z mięśniówki gładkiej, którego okalająco biegnące włókna są przedłużeniem warstwy okrężnej błony mięśniowej odbytnicy. Jeden z dwóch mięśni pełniących tę funkcję. Kończy się na granicy między częścią powierzchowną i podskórną zwieracza zewnętrznego. Jego szerokość waha się w granicach między 1,5 do 3,5 mm, zależnie od wysokości i stopnia tonicznego skurczu. Zwykle jest cieńszy u kobiet; u obu płci grubieje wraz z wiekiem oraz w wypadku stanów chorobowych, takich jak wypadanie odbytnicy czy przy przewlekłym zaparciu. Mięsień unaczyniony jest przez końcowe gałęzie tętnic: odbytniczej górnej oraz odbytniczej dolnej. Krew odpływa splotem żylnym odbytniczym, a potem jednoimiennymi żyłami.
    Stosunki[]

    Odbytnicę podzielić można na 2 części: odcinek górny, miedniczny (łac. pars pelvina recti) i dolny, odbytowy (łac. pars analis recti), także kanał odbytowy, łac. canalis analis). Dolny, rozszerzony fragment odcinka miednicznego nosi nazwę bańki odbytnicy. Obie części są od siebie oddzielone włóknami dźwigacza odbytu.

    Odbyt (łac. anus) – w anatomii końcowy otwór przewodu pokarmowego. Odbyt zamykany jest przez wieniec silnych mięśni tworzących zwieracz odbytu. Podstawową funkcją odbytu jest opróżnianie przewodu pokarmowego z kału w procesie defekacji.Wydawnictwo Lekarskie PZWL – polskie wydawnictwo istniejące od 1945 roku, wydające literaturę fachową dla pracowników systemu opieki zdrowotnej, podręczniki szkolne i akademickie i publikacje popularnonaukowe. Do 1993 roku państwowe wydawnictwo istniało pod nazwą Państwowe Zakłady Wydawnictw Lekarskich (PZWL). W 1998 roku nastąpiła prywatyzacja, aktualnie stanowi część grupy wydawniczej PWN.

    Wymiary[]

  • Grubość odbytnicy jest wartością pośrednią między grubością jelita cienkiego a grubego;
  • Długość części miednicznej waha się w granicach 12-15 cm;
  • Wymiar poprzeczny w stanie opróżnienia wynosi 3-6 cm;
  • Długość części kroczowej w przybliżeniu wynosi 3 cm.
  • Stosunek do otrzewnej[]

    Odbytnica nie posiada krezki. Otrzewna obejmuje wyłącznie górny fragment części miednicznej na jej powierzchni przedniej i bocznej. U mężczyzn przechodzi na tylną powierzchnię pęcherza moczowego, wyściełając zagłebienie odbytniczo-pęcherzowe (łac. excavatio rectovesicalis), u kobiet zaś dotyka tylnej ściany macicy i pochwy, formując zagłębienie odbytniczo-maciczne (łac excavatio recto-uterina). Po bokach odbytnicy powstają kieszonki otrzewnej zwane zachyłkami przyodbytniczymi (łac. recessus s. fossae pararectales). Otrzewna nie obejmuje kanału odbytowego.

    Kość krzyżowa (łac. os sacrum) – u człowieka, powstaje przez zrośnięcie pięciu kręgów krzyżowych. Wyróżnia się w niej powierzchnie grzbietową i miedniczną, podstawę oraz wierzchołek.Tętnica atomową wewnętrzna (łac. Arteria pudenta interna) - główna tętnica krocza, narządów erekcyjnych i części płciowej zewnętrznej. Jest ona przednio-boczną gałęzią końcową przedniego pnia tętnicy biodrowej zewnętrznej. Jej grubość wynosi około 2,5 mm grubości przy czym cieńsza jest od tętnicy pośladkowej dolnej.

    Budowa ściany odbytnicy[]

    Pod względem budowy ściana odbytnicy jest bardzo podobna do reszty układu pokarmowego. Składa się z trzech warstw:

  • zewnętrznej, u góry utworzonej przez otrzewną, poniżej przez tkankę łączną;
  • mięśniowej, o wiele grubszej niż w pozostałych częściach jelita, utworzonej przez dwie warstwy:
  • zewnętrzną – podłużną;
  • wewnętrzną – okrężną, wytwarzającą w części odbytowej sięgający aż do skóry mięsień zwieracz wewnętrzny odbytu (łac. m. sphincter ani internus);
  • błony śluzowej, u góry wytwarzającej 3-5 fałdów poprzecznych, z których jeden z nich - największy, zwany jest zwieraczem trzecim odbytu (fałdem poprzecznym Kohlrauscha). U dołu obecne są fałdy podłużne, czyli tak zwane słupy odbytowe w liczbie 5-10; dolnymi końcami łączą się ze sobą tworząc zastawki odbytowe, ograniczające drobne, otwarte od góry zagłębienia – zatoki odbytowe. Słupy zawierają więcej pasm mięśniówki i obfite sploty żylne.
  • Kanał odbytowy jest u dołu i z zewnątrz objęty przez prążkowany zwieracz zewnętrzny odbytu (łac. m. sphincter ani externus).

    Adam Wawrzyniec Bochenek (ur. 10 sierpnia 1875 w Krakowie, zm. 25 maja 1913 tamże) – polski lekarz, anatom, histolog, antropolog. Autor wielokrotnie wznawianego podręcznika anatomii.Łożyskowce (Placentalia) – takson klasyfikowany w randze infragromady (czasem podgromady lub szczepu), obejmujący ssaki żyworodne, u których występuje łożysko. Należy do nich ok. 95% gatunków współczesnych ssaków (wszystkie z wyjątkiem stekowców i torbaczy).


    Podstrony: [1] 2 [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Tętnica biodrowa wewnętrzna (łac. arteria iliaca interna) - jedna z dwóch gałęzi, na jakie tętnica biodrowa wspólna dzieli się na wysokości stawu krzyżowo-biodrowego.
    Mięsień zwieracz zewnętrzny odbytu (łac. musculus sphincter ani externus, ang. sphincter ani externus muscle) – eliptycznego kształtu pasmo mięśniówki poprzecznie prążkowanych. Miejscem przyczepu m. zwieracza zewnętrznego odbytu jest środek ścięgnisty krocza (centrum tendineum perinei). Leży zewnętrznie od m. zwieracza wewnętrznego odbytu, oddzielony od niego podłużną warstwą błony mięśniowej odbytnicy. Czynność zwieracza zewnętrznego jest zależna od woli, odgrywa on więc rolę w końcowych fazach procesu defekacji. Znajdując się w stanie napięcia spoczynkowego mięsień ten zamyka odbyt, a kurcząc się zaciska się silniej. Unerwienie zwieracza zewnętrznego odbytu pochodzi od nerwów odbytniczych dolnych będących gałęziami nerwu sromowego.
    Jelito cienkie (łac. intestinum tenue) – najdłuższa część przewodu pokarmowego, położona pomiędzy żołądkiem a jelitem grubym, od którego oddziela się poprzez zastawkę krętniczo-kątniczą. W obrębie jamy brzusznej jelito cienkie zajmuje okolicę pępkową, podbrzuszną i obie okolice biodrowe, a częściowo też miednicę małą. Jego długość jest osobniczo zmienna, zależy też od wieku i od stanu skurczu błony mięśniowej. Średnia długość jelita cienkiego to 5–6 m, średnica (czyli inaczej światło jelita) ma około 3 cm. U noworodków i dzieci jelito cienkie jest stosunkowo dłuższe niż u dorosłych – przypuszczalnie w związku z większą pojemnością jamy brzusznej.
    Krezka (mesenterium) – podwójna blaszka otrzewnej zawierająca naczynia krwionośne, utrzymująca narządy jamy brzusznej: jelita, żołądek, jajniki, jajowody.
    Autonomiczny układ nerwowy (łac. systema nervosum autonomicum) – część układu nerwowego, którego nerwy unerwiają narządy wewnętrzne. Wyodrębniony ze względu na pełnione przez siebie funkcje i budowę. W przeciwieństwie do somatycznego układu nerwowego, działanie układu autonomicznego powoduje reakcje niezależne od naszej woli, czyli np. wydzielanie soku żołądkowego, ruchy perystaltyczne jelit itd. Układ autonomiczny dzieli się na układ współczulny, inaczej sympatyczny (pobudzający) i przywspółczulny, inaczej parasympatyczny (hamujący). Wszystkie narządy wewnętrzne są unerwione jednocześnie przez oba te układy - ich działanie jest względem siebie antagonistyczne. W sytuacjach stresowych działanie układu współczulnego przeważa nad działaniem układu przywspółczulnego. Część sympatyczna i parasympatyczna wzajemnie uzupełniają się w działaniu.
    Kolonoskopia – metoda badania dolnego odcinka przewodu pokarmowego polegająca na oglądaniu wnętrza jelita grubego. Polega ona na wprowadzeniu przez odbyt specjalnego wziernika zakończonego kamerą i przesłaniu obrazu na zewnątrz. Do tego celu służy giętki instrument zwany kolonoskopem, który jest zbudowany podobnie jak fiberoskop służący do diagnostyki górnego odcinka przewodu pokarmowego. Podczas kolonoskopii możliwe jest też pobieranie wycinków błony śluzowej jelita grubego do badań histopatologicznych, a także wykonywanie drobnych zabiegów, np. usuwanie pojedynczych polipów.
    Tętnica krezkowa dolna (łac. arteria mesenterica inferior) - jedna z głównych gałęzi odchodzących od aorty brzusznej. Punkt odejścia znajduje się kilka centymetrów poniżej odgałęzienia innej tętnicy zaopatrującej w krew jelita: tętnicy krezkowej górnej. Zakres unaczynienia tętnicy krezkowej dolnej: dystalne (dalsze) 1/3 okrężnicy poprzecznej (pierwsze 2/3 jest unaczynione przez tętnicę krezkową górną), okrężnica zstępująca, okrężnica esowata oraz górna część odbytnicy. Tętnica typu mięśniowego.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.021 sek.