• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Odbitka na papierze solnym



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Tiosiarczan sodu (Na2S2O3) – nieorganiczny związek chemiczny, sól nietrwałego kwasu tiosiarkowego i sodu. Zwykle występuje jako pentahydrat, Na2S2O3•5H2OHenri Le Secq, właśc. Jean-Louis Henri Le Secq des Tournelles (ur. 18 sierpnia 1818 w Paryżu, zm. 1882 tamże) – francuski fotograf i malarz, członek Mission Héliographique.
    William Henry Fox Talbot, Widok bulwarów paryskich, odbitka na papierze solnym, 1843
    David Octavius Hill, Robert Adamson, Elizabeth Johnstone, odbitka na papierze solnym z negatywu kalotypowego, 1843-1848
    Henri Le Secq, Katedra Notre-Dame w Amiens, odbitka na papierze solnym z negatywu na papierze woskowanym, ok. 1852
    Nadar, Alexander Dumas (ojciec), odbitka na papierze solnym, 1855

    Odbitka na papierze solnym – pozytyw fotograficzny wykonany na papierze nasączonym roztworem soli kuchennej, a następnie uczulonym azotanem srebra. Odbitki takie wykonywano stykowo z negatywów papierowych (zwłaszcza kalotypowych) i szklanych, a naświetlanie odbywało się pod wpływem światła słonecznego. W latach 40. i w mniejszym stopniu w 50. XIX wieku papier solny był podstawową techniką, w której otrzymywano pozytywowe obrazy fotograficzne. Ok. 1853 roku zaczął być wypierany przez papier albuminowy, który z końcem dekady stał się dominującą techniką pozytywową.

    William Henry Fox Talbot (ur. 11 lutego 1800 w Melbury w Dorset, zm. 17 września 1877 w Lacock) – angielski archeolog, chemik, botanik, lingwista oraz matematyk, najbardziej znany jednak jako pionier fotografii. Talbot był wynalazcą procesu negatywowego w fotografii czarno-białej, który umożliwiał wykonywanie wielu odbitek (w przeciwieństwie do dagerotypu, który nie dawał możliwości stworzenia kopii). Wniósł też znaczny wkład w upowszechnienie się fotografii jako formy sztuki.Technika kolodionowa, proces kolodionowy, zw. także techniką mokrej płyty kolodionowej, mokrym kolodionem lub mokrą płytą – technika fotograficzna polegająca na naświetleniu w aparacie fotograficznym szklanej płyty pokrytej warstwą kolodionu zawierającego substancję światłoczułą (jodkiem srebra), w wyniku czego powstawał na niej negatywowy obraz. Z niego następnie wykonywano odbitki na papierze. Technika ta była stosowana na szeroką skalę od lat 50. do początku 80. XIX w.

    Historia[ | edytuj kod]

    Za wynalazcę fotografii na papierze powszechnie uważany jest William Fox Talbot, jakkolwiek podobne pomysły i eksperymenty pojawiały się już wcześniej w badaniach innych uczonych. Talbot pierwsze próby podjął w 1834 roku. Na papierze nasączonym solą kuchenna i pokrytym azotanem srebra kładł różne przedmioty, które – po wystawieniu papieru na słońce – tworzyły na papierze jasne odbicia, podczas gdy pozostałe partie stawały się ciemne. Obrazy te nazwał fotogenicznym rysowaniem (photogenic drawing). Później eksperymentował z utrwalaniem widoków za pomocą camera obscura, wykonując w 1835 roku najstarsze znane dziś zdjęcie na papierze – negatywowy obraz okna w Lacock Abbey.

    Dagerotypia – proces fotograficzny, w wyniku którego na metalowej płytce otrzymywany jest unikatowy (bez możliwości jego powielenia) obraz, zwany dagerotypem. Technika ta została opracowana w latach 20. i 30. XIX wieku przez Josepha Nicéphore’a Niépce’a i Louisa Jacques’a Daguerre’a (od jego nazwiska pochodzi jej nazwa), a komercyjnie dostępna od 1839 roku. Był to pierwszy w historii praktyczny proces fotograficzny, a rok 1839 symbolicznie uważany jest za początek praktycznej fotografii. Dagerotypia dominowała do lat 50. XIX, kiedy wyparły ją inne techniki. Azotan srebra (lapis od łac. lapis infernalis – kamień piekielny) – nieorganiczny związek chemiczny, sól kwasu azotowego i srebra. Związek ten został odkryty przez Alberta Wielkiego.

    Ogłoszenie w 1839 roku we Francji dagerotypii skłoniło Talbota do dalszych prac nad jego wynalazkiem. Metoda Talbota oparta była na innej zasadzie, niż dagerotypia. O ile bowiem dagerotyp był pojedynczym obrazem na metalowej płytce, o tyle technika Talbota polegała na wykonywaniu negatywu na papierze, z którego można było następnie otrzymać wiele papierowych odbitek. Technikę otrzymywania negatywu opatentował w 1841 roku pod nazwą kalotypii (jest ona nazywana od nazwiska wynalazcy także talbotypią). Odbitki wykonywał na papierze solnym, czyli de facto w tej samej technice, którą wykorzystywał już wcześniej, wykonując fotograficzne rysowanie, jednak termin papieru solnego odnosi się tylko do odbitek wykonanych z negatywu. Gdy na papier solny kładzie się przedmiot w celu wykonania jego odbicia, mowa jest o fotogenicznym rysowaniu.

    Wywoływacz fotograficzny to mieszanina związków chemicznych, służąca do przekształcenia obrazu utajonego na naświetlonym materiale światłoczułym w obraz powstały z przetworzonej substancji światłoczułej. Proces ten nazywamy wywoływaniem i zachodzi on najczęściej w kąpieli fotograficznej sporządzonej jako roztwór wywoływacza. Istnieje wiele różnych wywoływaczy, służących do wywoływania różnorodnych materiałów światłoczułych, a także do uzyskiwania zróżnicowanych efektów w obrębie jednego materiału (np. określonego stopnia kontrastowości, ziarnistości lub akutancji).Odbitka albuminowa (odbitka na papierze albuminowym) – pozytywowy obraz fotograficzny otrzymywany na papierze pokrytym warstwą albuminy i uczulonym w roztworze azotanu srebra. Technika ta, w której używano szklanych negatywów albuminowych lub kolodionowych, dominowała w fotografii w okresie ok. 1850-1885.

    W XX wieku nazw tych zaczęto używać w szerszym znaczeniu, obejmując nimi obrazy pozytywowe z papierowych negatywów, jednak w ścisłym znaczeniu kalotypia (talbotypia) odnosi się wyłącznie do negatywowej techniki opracowanej przez Talbota, a nie do odbitek. Natomiast pojęcie salt print (odbitka na papierze solnym) wprowadził w 1855 r. Thomas Frederick Hardwich.

    Tonowanie – proces stosowany w fotografii, w wyniku którego zmianie ulega odcień bądź ton monochromatycznej odbitki, a obraz staje się trwalszy.Kalotypia (również znana jako talbotypia od nazwiska wynalazcy, anglika W.H.F. Talbota) — fotograficzna technika negatywowo-pozytywowa, wynaleziona w 1839 r.

    Ani kalotypia, ani papier solny nie były najważniejszymi wówczas technikami fotograficznymi w ogóle, gdyż do początku lat 50. XIX wieku – tj. do wprowadzenia techniki mokrego kolodionu – dominowała dagerotypia. Odbitki na papierze solnym charakteryzowały się bardziej miękkim („impresjonistycznym”) i mniej ostrym obrazem niż dagerotypy czy odbitki albuminowe.

    Sól kuchenna – artykuł spożywczy, będący prawie czystym chlorkiem sodu (NaCl), stosowany jako przyprawa i konserwant. W handlu dostępna zwykle w formie nieoczyszczonej soli kamiennej oraz oczyszczonej soli warzonej. Często wzbogacona jest w niewielkie ilości (rzędu kilkudziesięciu ppm) związków jodu (zwykle w postaci jodku potasu lub jodanu potasu), dla zapewnienia spożywającym odpowiedniej ilości tego pierwiastka w pożywieniu. Może zawierać przeciwzbrylacze, np. żelazocyjanek potasu (E-536) w ilości ok. 10 ppm.Nadar, właśc. Gaspard-Félix Tournachon (ur. 6 kwietnia 1820 w Paryżu, zm. 20 marca 1910 tamże) – francuski fotograf, dziennikarz, rysownik, karykaturzysta.

    Ponowne zainteresowanie – choć w bardzo ograniczonym zakresie – papierem solnym pojawiło się w okresie 1895-1912, a także w drugiej połowie XX wieku na fali zainteresowania historycznymi technikami fotograficznymi.

    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Camera obscura (Camera obscura z łac. ciemna komnata) – prosty przyrząd optyczny pozwalający uzyskać rzeczywisty obraz. Była pierwowzorem aparatu fotograficznego.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.017 sek.