• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Odbiornik radiokomunikacyjny

    Przeczytaj także...
    Heterodyna, generator lokalny (łac./gr. hetero różny + dyna moc) – stabilny i zazwyczaj o regulowanej częstotliwości generator drgań elektrycznych stosowany do modulacji (demodulacji) lub zmiany częstotliwości drgań w procesach tzw. heterodynowania (dudnienia/mieszania) elektrycznych przebiegów sinusoidalnych o nieznacznie różnych częstotliwościach.Aktualne oznaczenia emisji radiowych według ITU obowiązują od 1 stycznia 1982 r. Przyjęto oznaczenie za pomocą trzech znaków (do 1982 roku mogło być ono uzupełnione jeszcze dwoma symbolami).
    Odbiornik radiowy BERYL-2 – wojskowy odbiornik radiokomunikacyjny, krótkofalowy, eksploatowany w jednostkach łączności Wojska Polskiego. Dwa takie odbiorniki wchodziły w skład ukompletowania każdej radiostacji dużej mocy R-110.

    Odbiornik radiokomunikacyjnyodbiornik radiowy (wyspecjalizowane urządzenie elektroniczne) przeznaczony do odbioru sygnałów i transmisji radiowych. Zazwyczaj bardzo rozbudowane (w porównaniu ze zwykłym domowym odbiornikiem radiowym), z wykorzystaniem najnowszych technologii i technik konstrukcyjnych, o bardzo szerokim zakresie pracy, z regulacją pasma w zależności od odbieranej emisji radiowej. Przystosowany do odbioru mowy, sygnałów telegraficznych kodu Morse'a, sygnałów telegraficznych dalekopisowych, telekopiowych, urządzeń transmisji danych i najnowszych emisji radiowych.

    Radioodbiornik (odbiornik radiowy, odbiornik radiofoniczny, radio) – urządzenie elektroniczne służące do odbioru audycji radiowych. Audycje wysyłane są przez stacje nadawcze jako fale radiowe zmodulowane sygnałem akustycznym (mowa, muzyka, efekty dźwiękowe). Stosowana bywa modulacja amplitudy (starsze rozwiązanie) lub modulacja częstotliwości. Zadaniem odbiornika jest zamiana informacji zawartej w falach radiowych na napięcie elektryczne, a następnie na dźwięk.Elektronika – dziedzina techniki i nauki zajmująca się obwodami elektrycznymi zawierającymi, obok elementów elektronicznych biernych, elementy aktywne takie jak lampy próżniowe, tranzystory i diody. W obwodach takich można wzmacniać słabe sygnały dzięki nieliniowym charakterystykom elementów czynnych (i ich możliwościom sterowania przepływem elektronów). Podobnie możliwość pracy urządzeń jako przełączniki pozwala na przetwarzanie sygnałów cyfrowych.

    Cechy odbiornika radiokomunikacyjnego[]

  • szeroki zakres częstotliwości
  • całe pasmo KF (1 – 30 MHz)
  • całe pasmo UKF (30 – 60 MHz)
  • wysoka stabilność częstotliwości heterodyn < 1x10 Hz/Hz
  • wysoka czułość wejściowa <1 μV
  • liniowość charakterystyki toru odbiorczego (minimalizacja zniekształceń sygnału)
  • wysoka selektywność (odporność na sygnały bliskie odbieranemu)
  • uzyskiwana przy zastosowaniu minimum 2 przemian częstotliwości

    REV-251M – Węgierski krótkofalowy, uniwersalny odbiornik radiowy, który jest na wyposażeniu jednostek radioelektronicznych Wojska Polskiego, przeznaczony do pracy w zakresie częstotliwości 0,2 – 29,999999 MHz.Antena – urządzenie zamieniające fale elektromagnetyczne na sygnał elektryczny i odwrotnie. Jest niezbędnym elementem składowym każdego systemu radiokomunikacji. W XX w. najbardziej rozpowszechnione były anteny odbiorników radiowych i telewizyjnych; w XXI w. antena częściej kojarzona jest z elementem wyposażenia radia samochodowego, bezprzewodowych sieci komputerowych lub z odbiorem sygnałów TV z satelitów.
  • wysoka odporność na zakłócenia elektromagnetyczne (od innych pobliskich urządzeń)
  • odporność na fluktuacje odbieranego sygnału (zmiany jego poziomu)
  • zdolność do zmiany fali na podstawie oceny odbieranej transmisji
  • zmiana fali w jak najkrótszym czasie (rzędu mikrosekund)
  • wyposażenie w układy wyjść dla różnych urządzeń peryferyjnych
  • słuchawki
  • teleksy (dalekopisy)
  • telefaksy
  • urządzenia telekopiowe
  • urządzenia transmisji danych
  • modemy komputerowe
  • inne urządzenia specjalistyczne
  • Elementy składowe odbiornika radiokomunikacyjnego[]

    W skład odbiornika radiokomunikacyjnego wchodzą następujące elementy:

    Aktualne oznaczenia emisji radiowych według ITU obowiązują od 1 stycznia 1982 r. Przyjęto oznaczenie za pomocą trzech znaków (do 1982 roku mogło być ono uzupełnione jeszcze dwoma symbolami).
  • Antena odbiorcza – o odpowiedniej charakterystyce i zysku kierunkowym
  • obwody wejściowe
  • wzmacniacz wejściowy
  • stopień I przemiany częstotliwości
  • I mieszacz
  • I przestrajana heterodyna
  • wzmacniacz I częstotliwości pośredniej (możliwość zmiany szerokości pasma)
  • stopień II przemiany
  • II mieszacz
  • II heterodyna (o stałej częstotliwości)
  • wzmacniacz II częstotliwości pośredniej (możliwość zmiany szerokości pasma)
  • układy demodulatorów dla różnych rodzajów emisji
  • układy dopasowań (interfejsy) dla różnych urządzeń końcowych
  • urządzenia końcowe (wymienione w punkcie poprzednim)
  • elementy wspólne lub obejmujące swym działaniem kilka bloków
  • układy wytwarzania wysoko stabilnych częstotliwości
  • układy automatyki niwelujące powstałe w czasie niestabilności
  • układy wysoko stabilnych zasilaczy bloków odbiornika
  • układy sygnalizacji i nadzoru
  • układy zdalnego sterowania z innych urządzeń np. końcowych
  • Nieco historii z łączności wojskowej[]

    Wymieniono powyżej elementy składowe uniwersalnego odbiornika radiokomunikacyjnego. Odbiorniki przewidziane do pewnych pojedynczych – określonych funkcji, mogły mieć układ nieco uproszczony np. możliwość pracy w ściśle okreslonych pasmach częstotliwości.

    Najstarsze odbiorniki radiokomunikacyjne były urządzeniami wykonanymi w technice lampowej. Wiązała się z tym wielkość urządzenia. Przykładem w dziedzinie łączności wojskowej, może tu być oparty na technice generatorów kwarcowych i nadtonalnych, eksploatowany w latach 60.-80. ubiegłego stulecia, strojony na postawie tabeli ustawienia przełączników – odbiornik BERYL-2. Odbiornik ten odbierał tylko podstawowe emisje: telefoniczną i telegraficzne.

    Wraz z rozwojem elektroniki wielkość odbiornika malała nieco (dalej to były lampy elektronowe z początkami elementów półprzewodnikowych), ale rosły jego możliwości eksploatacyjne. Polepszały się parametry i wchodziły dotychczas nie używane profesjonalnie emisje. Do eksploatacji w wojsku wchodzą odbiorniki: krótkofalowy R-155P i ultrakrótkofalowy R-155U, z możliwością automatycznego (jeszcze mechanicznego) strojenia, wysoką już stabilnością częstotliwości i nie używanymi dotychczas emisjami jednowstęgowymi (SSB).

    Dopiero wejście układów scalonych i mikroprocesorów miniaturyzuje sprzęt wojskowy. Obrazuje to "dziecko przemysłu rosyjskiego" – odbiornik R-162P i "dziecko" przemysłu węgierskiego odbiornik REV-251M.




    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.049 sek.