• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Odbiornik radiokomunikacyjny

    Przeczytaj także...
    Heterodyna, generator lokalny (łac./gr. hetero różny + dyna moc) – stabilny i zazwyczaj o regulowanej częstotliwości generator drgań elektrycznych stosowany do modulacji (demodulacji) lub zmiany częstotliwości drgań w procesach tzw. heterodynowania (dudnienia/mieszania) elektrycznych przebiegów sinusoidalnych o nieznacznie różnych częstotliwościach.Zysk energetyczny anteny – jest to stosunek gęstości mocy wypromieniowanej przez antenę w danym kierunku U(Θ,φ) do gęstości mocy wypromieniowanej przez antenę wzorcową, najczęściej antenę izotropową, zakładając, że do obu anten została doprowadzona taka sama moc. W przeciwieństwie do zysku kierunkowego, który zależy jedynie od charakterystyki promieniowania anteny, uwzględnia również jej sprawność.
    Aktualne oznaczenia emisji radiowych według ITU obowiązują od 1 stycznia 1982 r. Przyjęto oznaczenie za pomocą trzech znaków (do 1982 roku mogło być ono uzupełnione jeszcze dwoma symbolami).

    Odbiornik radiokomunikacyjnyodbiornik radiowy (wyspecjalizowane urządzenie elektroniczne) przeznaczony do odbioru sygnałów i transmisji radiowych. Zazwyczaj bardzo rozbudowane (w porównaniu ze zwykłym domowym odbiornikiem radiowym), z wykorzystaniem najnowszych technologii i technik konstrukcyjnych, o bardzo szerokim zakresie pracy, z regulacją pasma w zależności od odbieranej emisji radiowej. Przystosowany do odbioru mowy, sygnałów telegraficznych kodu Morse’a, sygnałów telegraficznych dalekopisowych, telekopiowych, urządzeń transmisji danych i najnowszych emisji radiowych.

    Odbiornik radiowy BERYL-2 – wojskowy odbiornik radiokomunikacyjny, krótkofalowy, eksploatowany w jednostkach łączności Wojska Polskiego. Dwa takie odbiorniki wchodziły w skład ukompletowania każdej radiostacji dużej mocy R-110.Radioodbiornik (odbiornik radiowy, odbiornik radiofoniczny, radio) – urządzenie elektroniczne służące do odbioru audycji radiowych. Audycje wysyłane są przez stacje nadawcze jako fale radiowe zmodulowane sygnałem akustycznym (mowa, muzyka, efekty dźwiękowe). Stosowana bywa modulacja amplitudy (starsze rozwiązanie) lub modulacja częstotliwości. Zadaniem odbiornika jest zamiana informacji zawartej w falach radiowych na napięcie elektryczne, a następnie na dźwięk.

    Cechy odbiornika radiokomunikacyjnego[ | edytuj kod]

  • szeroki zakres częstotliwości
  • całe pasmo KF (1–30 MHz)
  • całe pasmo UKF (30–60 MHz)
  • wysoka stabilność częstotliwości heterodyn < 1 × 10 Hz/Hz
  • wysoka czułość wejściowa, poniżej 1 μV
  • liniowość charakterystyki toru odbiorczego (minimalizacja zniekształceń sygnału)
  • wysoka selektywność (odporność na sygnały bliskie odbieranemu)
  • uzyskiwana przy zastosowaniu minimum 2 przemian częstotliwości

    Elektronika – dziedzina techniki i nauki zajmująca się obwodami elektrycznymi zawierającymi, obok elementów elektronicznych biernych, elementy aktywne takie jak lampy próżniowe, tranzystory i diody. W obwodach takich można wzmacniać słabe sygnały dzięki nieliniowym charakterystykom elementów czynnych (i ich możliwościom sterowania przepływem elektronów). Podobnie możliwość pracy urządzeń jako przełączniki pozwala na przetwarzanie sygnałów cyfrowych.Kod Morse’a – stworzony w 1840 przez Samuela Morse’a i Alfreda Vaila sposób reprezentacji alfabetu, cyfr i znaków specjalnych za pomocą dźwięków, błysków światła, impulsów elektrycznych lub znaków popularnie zwanych kreską i kropką.
  • wysoka odporność na zakłócenia elektromagnetyczne (od innych pobliskich urządzeń)
  • odporność na fluktuacje odbieranego sygnału (zmiany jego poziomu)
  • zdolność do zmiany fali na podstawie oceny odbieranej transmisji
  • zmiana fali w jak najkrótszym czasie (rzędu mikrosekund)
  • wyposażenie w układy wyjść dla różnych urządzeń peryferyjnych
  • słuchawki
  • teleksy (dalekopisy)
  • telefaksy
  • urządzenia telekopiowe
  • urządzenia transmisji danych
  • modemy komputerowe
  • inne urządzenia specjalistyczne
  • Elementy składowe odbiornika radiokomunikacyjnego[ | edytuj kod]

    W skład odbiornika radiokomunikacyjnego wchodzą następujące elementy:

    REV-251M – Węgierski krótkofalowy, uniwersalny odbiornik radiowy, który jest na wyposażeniu jednostek radioelektronicznych Wojska Polskiego, przeznaczony do pracy w zakresie częstotliwości 0,2 – 29,999999 MHz.
  • antena odbiorcza – o odpowiedniej charakterystyce i zysku kierunkowym
  • obwody wejściowe
  • wzmacniacz wejściowy
  • stopień I przemiany częstotliwości
  • I mieszacz
  • I przestrajana heterodyna
  • wzmacniacz I częstotliwości pośredniej (możliwość zmiany szerokości pasma)
  • stopień II przemiany
  • II mieszacz
  • II heterodyna (o stałej częstotliwości)
  • wzmacniacz II częstotliwości pośredniej (możliwość zmiany szerokości pasma)
  • układy demodulatorów dla różnych rodzajów emisji
  • układy dopasowań (interfejsy) dla różnych urządzeń końcowych
  • urządzenia końcowe (wymienione w punkcie poprzednim)
  • elementy wspólne lub obejmujące swym działaniem kilka bloków
  • układy wytwarzania wysoko stabilnych częstotliwości
  • układy automatyki niwelujące powstałe w czasie niestabilności
  • układy wysokostabilnych zasilaczy bloków odbiornika
  • układy sygnalizacji i nadzoru
  • układy zdalnego sterowania z innych urządzeń np. końcowych
  • Nieco historii z łączności wojskowej[ | edytuj kod]

    Wymieniono powyżej elementy składowe uniwersalnego odbiornika radiokomunikacyjnego. Odbiorniki przewidziane do konkretnych funkcji mogły mieć układ nieco uproszczony, na przykład możliwość pracy w ściśle określonych pasmach częstotliwości.

    Najstarsze odbiorniki radiokomunikacyjne były urządzeniami wykonanymi w technice lampowej. Wiązała się z tym wielkość urządzenia. Przykładem w dziedzinie łączności wojskowej może tu być, oparty na technice generatorów kwarcowych i nadtonalnych, eksploatowany w latach 60–80 ubiegłego stulecia, strojony na podstawie tabeli ustawienia przełączników, odbiornik BERYL-2. Odbierał on tylko podstawowe emisje: telefoniczną i telegraficzne.

    Wraz z rozwojem elektroniki wielkość odbiornika malała (dalej to były lampy elektronowe z początkami elementów półprzewodnikowych), ale rosły jego możliwości eksploatacyjne. Polepszały się parametry i wchodziły dotychczas nieużywane profesjonalnie emisje. Do eksploatacji w wojsku weszły odbiorniki: krótkofalowy R-155P i ultrakrótkofalowy R-155U, z możliwością automatycznego (jeszcze mechanicznego) strojenia, wysoką już stabilnością częstotliwości i niestosowanymi dotychczas emisjami jednowstęgowymi (SSB).

    Sprzęt wojskowy zminiaturyzowało dopiero wejście układów scalonych i mikroprocesorów, czego egzemplifikacją jest odbiornik R-162P, produkcji rosyjskiej, i odbiornik REV-251M, produkcji węgierskiej.





    Reklama

    Czas generowania strony: 0.018 sek.