• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Obszar aktywny

    Przeczytaj także...
    Protuberancje – jasna struktura widoczna ponad brzegiem tarczy słonecznej, składająca się ze stosunkowo gęstej plazmy koronalnej, o niskiej temperaturze (kilku do kilkudziesięciu tysięcy kelwinów), wmrożonej w pole magnetyczne. Protuberancja otoczona jest plazmą koronalną o temperaturze rzędu 1,5 mln K, pole magnetyczne bardzo efektywnie izoluje plazmę protuberancji od gorącej plazmy koronalnej. Ich masa wynosi ok. 10 kg. Wznoszą się one na tysiące kilometrów nad powierzchnię Słońca. Tory protuberancji wskazują na niewątpliwy wpływ pola magnetycznego na ich ruchy. Protuberancje są najlepiej widoczne na brzegu tarczy słonecznej; obserwuje się je podczas całkowitych zaćmień Słońca, a poza zaćmieniami za pomocą koronografu.Atmosfera słoneczna – jest to warstwa zjonizowanego gazu otaczająca Słońce. Atmosferę słoneczną możemy podzielić na trzy główne warstwy:
    Koronalny wyrzut masy (ang. coronal mass ejections – CMEs) – olbrzymi obłok plazmy, w którym pole magnetyczne jest bardziej intensywne, przyspieszane w obszarze korony słonecznej i wyrzucane w przestrzeń międzyplanetarną. Masa materii skupionej w ukształtowanym plazmoidzie sięga miliardów ton, a składa się głównie z elektronów i protonów z niewielkim dodatkiem jonów cięższych pierwiastków, jak hel, tlen i żelazo. Obłoki wyrzuconej plazmy osiągają prędkość od prawie 200 do ponad 2000 km/s. Wyrzuty koronalne są skutkiem rekoneksji magnetycznej podczas rozbłysków słonecznych i protuberancji. Częstość ich występowania zmienia się w zależności od fazy cyklu aktywności słonecznej. Podczas minimum aktywności zjawisko zanika, a podczas maksimum częstość wzrasta do 4 – 5 dziennie. W przestrzeni międzyplanetarnej plazma ta rozchodzi się w postaci stosunkowo dobrze ukierunkowanego i wąskiego wyrzutu rozszerzającego się do średnicy np. 50 milionów km na odległości orbity Ziemi.
    Obszar aktywny obserwowany w trzech różnych zakresach promieniowania (od góry): zakres widzialny (MDI/SOHO) -- poziom fotosfery, zakres ultrafioletowy linia helu II 30,4 nm (EIT/SOHO) -- poziom chromosfery, zakres ultrafioletowy linia Fe XII 19,5 nm (EIT/SOHO) -- poziom korony. Rozmiar przedstawionego obszaru aktywnego w zakresie widzialnym jest 30 razy większy niż rozmiar Ziemi. W linii He II możemy zaobserwować w miejscu obszaru aktywnego pojaśnienia chromosferyczne. W linii Fe XII obserwujemy wznoszące się nad jasnym obszarem aktywnym struktury pętlowe. Źródło: SOHO

    Obszar aktywny to obszar atmosfery słonecznej, w którym obserwuje się całe spektrum zjawisk aktywnych na wszystkich poziomach tej atmosfery. Poszczególne zjawiska aktywne pojawiają się w zależności od stanu rozwoju obszaru aktywnego.

    Plama słoneczna – widoczny ciemniejszy obszar na powierzchni Słońca (fotosfera), którego cechami są temperatura niższa niż temperatura otoczenia i silne pole magnetyczne (kilka tysięcy Gs). Mimo jasności (temperatura ok. 4000-5000 K) kontrast z otoczeniem o temperaturze ok. 6000 kelwinów powoduje, że plamy słoneczne wydają się mieć kolor czarny.Teoria Dynama Magnetohydrodynamicznego zwana teorią dynama – teoria opisująca istnienie pola magnetycznego ciał niebieskich, w tym też Ziemi.

    Pojawianie się nowego obszaru aktywnego jest związane z wynurzaniem się wiązki pola magnetycznego, tworzonego w procesie dynama u podstaw strefy konwekcyjnej. W zależności od natężenia pola i skomplikowania wiązki w poszczególnych warstwach atmosfery obserwuje się różne zjawiska.

    Pochodnie słoneczne to obszary atmosfery słonecznej pobudzone do silniejszej emisji promieniowania w zakresie optycznym lub ultrafioletowym. Pojawiają się wcześniej niż plamy słoneczne i będąc potem widoczne ponad nimi wchodzą w skład obszarów aktywnych oraz zanikają znacznie później niż ostatnia plama z grupy. Wyróżnia się dwa podstawowe rodzaje pochodni.SOHO (ang. Solar and Heliospheric Observatory) – projekt badawczy współtworzony przez Europejską Agencję Kosmiczną (ESA) oraz Narodową Agencję Aeronautyki i Przestrzeni Kosmicznej (NASA). W ramach projektu, 2 grudnia 1995 roku, w stronę Słońca została wystrzelona rakieta, która wyniosła bezzałogową sondę kosmiczną na orbitę okołosłoneczną.

    W fotosferze na obszar aktywny składają się:

  • dwubiegunowe obszary pól magnetycznych
  • pochodnie fotosferyczne
  • plamy lub grupy plam słonecznych o rożnym stopniu rozwoju
  • W chromosferze obserwujemy:

  • pola pochodni chromosferycznych
  • protuberancje
  • rozbłyski chromosferyczne
  • W koronie obserwowane są:

  • jasne pętle rentgenowskie
  • proporce koronalne
  • rozbłyski rentgenowskie
  • koronalne wyrzuty masy
  • Rozmiary oraz czas życia obszaru aktywnego mogą być bardzo różne. Najmniejsze, efemeryczne obszary aktywne, istnieją ledwie kilkanaście godzin, największe nawet kilka miesięcy.

    Rozbłysk słoneczny - zespół zjawisk i procesów fizycznych wywołany nagłym wydzieleniem w atmosferze Słońca ogromnej ilości energii spowodowany przez proces anihilacji pola magnetycznego. Energia ta została wcześniej zakumulowana w polach magnetycznych obszarów aktywnych.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.005 sek.