• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Obrona przeciwlotnicza

    Przeczytaj także...
    Lotnictwo myśliwskie – rodzaj lotnictwa bojowego, przeznaczony do zwalczania lotnictwa nieprzyjaciela i jego środków napadu powietrznego, osłony wojsk i ważnych obiektów (baz morskich, portów, lotnisk, przepraw) i ważnych ośrodków polityczno-ekonomicznych przed uderzeniami i rozpoznaniem z powietrza oraz do zabezpieczenia działań bojowych innych rodzajów lotnictwa. Głównym jego zadaniem jest prowadzenie walki o panowanie w powietrzu. Lotnictwo myśliwskie może prowadzić rozpoznanie, zwalczać desanty powietrzne, niszczyć wojska nieprzyjaciela, sprzęt bojowy i małe okręty. Zorganizowane może być w pułki, brygady, dywizje, korpusy.Działania wojenne – działania sił zbrojnych w czasie wojny mające na celu rozbicie sił zbrojnych, potencjału obronnego przeciwnika na lądzie, w powietrzu, na akwenach w przestrzeni kosmicznej oraz w strefie telekomunikacji i infrastruktury informatycznej.
    Biblioteka Narodowa Francji (fr. Bibliothèque nationale de France, BnF) – francuska biblioteka narodowa, znajdująca się w Paryżu. Przewidziana jest jako repozytorium dla wszystkich materiałów bibliotecznych, wydawanych we Francji. Obecnym dyrektorem Biblioteki jest Bruno Racine.

    Obrona przeciwlotnicza – całokształt sił, środków i przedsięwzięć mających na celu niedopuszczenie lub ograniczenie do minimum oddziaływania lotnictwa nieprzyjaciela na wojska, ludność i obiekty na polu walki i na tyłach wojsk własnych. Wyodrębnia się obronę bierną i czynną.

    Artyleria przeciwlotnicza – rodzaj artylerii przeznaczony do zwalczania celów powietrznych. Artyleria przeciwlotnicza może być również użyta do zwalczania lekko opancerzonych celów naziemnych oraz celów nawodnych.Rakieta przeciwlotnicza - pocisk wystrzeliwany z powietrza, ziemi lub wody (ze statku lub okrętu podwodnego), którego zadaniem jest zwalczenie środków napadu powietrznego - statków powietrznych samolotów i śmigłowców przeciwnika, operujących bezpośrednio nad polem walki lub do doraźnej ochrony przed nimi ważnych obiektów, w tym często przemieszczających się.

    Cel obrony przeciwlotniczej osiąga się w wyniku realizacji dwóch zasadniczych funkcji:

  • niszczenia (obezwładniania) środków napadu powietrznego w powietrzu
  • informowania o zagrożeniu z powietrza.
  • Obrona przeciwlotnicza jest częścią składową systemu obrony powietrznej.

    Do zasadniczych elementów obrony przeciwlotniczej należą:

    Gemeinsame Normdatei (GND) – kartoteka wzorcowa, stanowiąca element centralnego katalogu Niemieckiej Biblioteki Narodowej (DNB), utrzymywanego wspólnie przez niemieckie i austriackie sieci biblioteczne.
  • prowadzenie rozpoznania celów powietrznych;
  • działania artylerii przeciwlotniczej i rakiet przeciwlotniczych, lotnictwa myśliwskiego oraz przeciwlotniczych karabinów maszynowych;
  • prowadzenie zmasowanego ognia z broni strzeleckiej;
  • maskowanie i uodparnianie wojsk (obiektów) na skutki działania lotnictwa nieprzyjaciela.
  • Głównym celem Wojsk OPL SP w latach 2007–2012 było osiąganie interoperacyjności z Zintegrowanym Systemem Obrony Powietrznej NATO – NATINADS oraz z Wojskami Obrony Przeciwlotniczej Wojsk Lądowych i Marynarki Wojennej, w celu zapewnienia im możliwość wykonywania zadań w układzie narodowym, sojuszniczym i wielonarodowym (koalicyjnym), koncentrując swój wysiłek na osłonie:

  • wyznaczonych baz lotniczych,
  • wojsk operacyjnych w rejonach zgrupowań i przepraw,
  • najważniejszych obiektów przemysłowych i administracyjnych.
  • W świetle tych zadań oraz obecnych i przewidywanych zagrożeń, oprócz zdolności do zwalczania samolotów, Wojska OPL muszą posiadać zdolności do niszczenia rakiet balistycznych, pocisków samosterujących, bezpilotowych aparatów latających, obiektów powietrznych o małej skutecznej powierzchni odbicia.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Obrona przeciwlotnicza. W: Encyklopedia Powszechna [on-line]. Wydawnictwo Gutenberga. [dostęp 2017-02-01].
    2. Laprus 1979 ↓, s. 253.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Marian Laprus (red.): Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979.



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.02 sek.