• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Obręcz kończyny górnej

    Przeczytaj także...
    Staw mostkowo-obojczykowy (łac. articulatio sternoclavicularis) – nieregularny staw, łączący ze sobą mostek i obojczyk. Ze względu na zakres wykonywanych ruchów można go zalicz do stawów wieloosiowych.Mięsień piersiowy mniejszy (łac. musculus pectoralis minor) – płaski, trójkątny mięsień położony do tyłu od mięśnia piersiowego większego.
    W anatomii człowieka kończyna górna (łac. extremitas vel membrum superius) – część ciała na którą składają się:
    Szkielet kończyny górnej z obręczą
    Torebka prawego stawu ramiennego, widok przedni
    Lewy bark od przodu

    Obręcz kończyny górnej, obręcz barkowa (łac. cingulum membri superioris) - struktura kostna, połączona za pomocą stawów. Jest punktem podparcia dla mięśni kończyn górnych. Połączone są z nią kończyny: prawa i lewa.

    Obojczyk (łac. clavicula) – kość długa, łącząca łopatkę i mostek. Obojczyk stanowi jedyne połączenie szkieletu kończyny górnej ze szkieletem osiowym.Mięsień zębaty przedni (łac. musculus serratus anterior) – położony na bocznej ścianie klatki piersiowej, płaski, czworokątny mięsień, należący do grupy powierzchownych mięśni klatki piersiowej. Jest jednym z największych mięśni u człowieka.

    Obręcz kończyny górnej ma tylko jeden staw, którym łączy się z pozostałą częścią szkieletu. Jest nim staw mostkowo-obojczykowy (łac. articulatio sternoclavicularis), który jest wzmocniony więzadłem międzyobojczykowym (łac. ligamentum interclaviculare), które zarazem łączy obręcze: prawą oraz lewą.

    Mięsień podobojczykowy (łac. musculus subclavius) – mały, wrzecionowaty mięsień położony między obojczykiem a pierwszym żebrem.Mięsień czworoboczny (łac. musculus trapezius) – mięsień częściowo pokrywający mięsień najszerszy grzbietu. Mięsień czworoboczny ma wiele miejsc przyczepu, począwszy od podstawy czaszki do wyrostków kolczystych dwunastu kręgów piersiowych. Dolne włókna mięśnia są przyczepiane do grzebienia łopatki; włókna pośrednie do wyrostka barkowego, a położone najwyżej włókna do zewnętrznej jednej trzeciej obojczyka. Górna część zbliża łopatki do siebie, a środkowa i dolna obraca łopatkę w stosunku do klatki piersiowej.

    Obręcz kończyny górnej tworzą:

  • łopatki (łac. scapula),
  • obojczyk (łac. clavicula),
  • Obojczyk oddziela tułów od szyi, a łopatka wchodzi w skład grzbietu.

    Mięśnie, które działają na obręcz kończyny górnej:

     Osobny artykuł: Mięśnie obręczy górnej.
  • mięsień czworoboczny grzbietu (łac. musculus trapezius),
  • mięsień równoległoboczny (łac. musculus rhomboideus) - mniejszy oraz większy,
  • mięsień dźwigacz łopatki (łac. musculus levator scapulae),
  • mięsień podobojczykowy (łac. musculus subclavius),
  • mięsień piersiowy mniejszy (łac. musculus pectoralis minor),
  • mięsień zębaty przedni (łac. musculus serratus anterior).
  • Bibliografia[]

  • Anatomia człowieka pod redakcją Witolda Woźniaka, Wydanie II, Urban & Partner, ISBN 83-87944-74-2
  • Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

    Staw (łac. articulatio) – ruchome połączenie między składnikami szkieletu, zewnętrznego lub wewnętrznego (→połączenia kości). Stawy występują u stawonogów (Arthropoda) oraz kręgowców (Vertebrata). U tych ostatnich stawy są określane, ze względu na specyficzną budowę, jako połączenia maziowe (juncturae synoviales). W stawach (tak jak w łożyskach wielu maszyn) największym problemem jest tarcie i dlatego powierzchnie stawowe kości pokryte są bardzo odporną na ścieranie chrząstką szklistą.Mięsień dźwigacz łopatki (łac. musculus levator scapulae) – powierzchowny mięsień grzbietu z grupy kolcowo-ramiennych.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Łopatka (łac. scapula) – kość płaska, w przybliżeniu trójkątna. Odróżnia się na niej powierzchnię przednią – żebrową i tylną – grzbietową, oraz trzy brzegi: górny, boczny i przyśrodkowy.
    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.
    Szkielet, inaczej kościec lub układ kostny (łac. systema sceleti, skeleton-szkielet) – wszystkie kości składające się na ciało człowieka.

    Reklama