• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Obojczyk - anatomia

    Przeczytaj także...
    Splot ramienny (łac. plexus brachialis) - twór powstały z gałązek przednich (brzusznych) nerwów rdzeniowych biegnących od rdzenia kręgowego, najczęściej jego korzenie mają swój początek w neuromerach od C5 do Th1, jednak możliwe są odmiany anatomiczne przesunięte o jeden neuromer w dół bądź w górę (czyli C4-C8, lub C6-Th2). Przebiega przez trójkąt boczny szyi (dokładniej trójkąt łopatkowo-obojczykowy), jamę pachową do ramienia.Mięsień (łac. musculus) – kurczliwy narząd, jeden ze strukturalnych i funkcjonalnych elementów narządu ruchu, stanowiący jego element czynny. Występuje u wyższych bezkręgowców i u kręgowców. Jego kształt i budowa zależy od roli pełnionej w organizmie.
    Złamanie obojczyka – może być z przemieszczeniem lub bez. Wiąże się z wystąpieniem bólu i obrzęku w miejscu złamania. Może wystąpić jako jedno z powikłań porodowych. Złamanie obojczyka oraz zalecenia związane z leczeniem opisał już Hipokrates w 400 p.n.e. .
    Obojczyk
    Clavicle - animation.gif
    Clavicle - animation2.gif
    Prawy obojczyk - widok z góry
    Prawy obojczyk - widok z dołu

    Obojczyk (łac. clavicula) – kość długa, łącząca łopatkę i mostek. Obojczyk stanowi jedyne połączenie szkieletu kończyny górnej ze szkieletem osiowym.

    Obojczyk jest widoczny i łatwo wyczuwalny, szczególnie przy podniesionej obręczy barkowej (np. przy maksymalnym wyciągnięciu ręki do przodu), kiedy dół nadobojczykowy jest pogłębiony, oraz u osób chudych.

    Rozwój i budowa[ | edytuj kod]

    Część środkowa rozwija się na podłożu łącznotkankowym, końce na podłożu chrzęstnym. Ma kształt podłużny, jest wygięty lekko w kształcie litery S. Ma koniec barkowy (łac. extremitas acromialis) - boczny i koniec mostkowy (łac. extremitas sternalis) - przyśrodkowy. Pomimo tego, że jest kością długą nie posiada on jamy szpikowej lub ma ją bardzo niewielką.

    Mięsień naramienny (łac. musculus deltoideus) - leżący powierzchownie, największy mięsień okolicy barku o kształcie odwróconej greckiej litery Δ.Mięsień podobojczykowy (łac. musculus subclavius) – mały, wrzecionowaty mięsień położony między obojczykiem a pierwszym żebrem.

    Przyczepy mięśni i więzadeł[ | edytuj kod]

    Przyczepiają się do niego ważne mięśnie: do powierzchni górnej przyśrodkowo- mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy i mięsień piersiowy większy, a bocznie mięsień naramienny i czworoboczny; na powierzchni dolnej znajduje przyczep mięśnia mostkowo-gnykowego (łac. m. sternohyoideus), bocznie do niego zlokalizowany jest wycisk więzadła żebrowo-obojczykowego (łac. impressio ligamenti costoclavicularis), do którego przyczepia się owo więzadło, bocznie od niego znajduje się miejsce przyczepu mięśnia podobojczykowego, a także guzek stożkowaty (łac. tuberculum conoideum) i kresa czworoboczna (łac. linea trapezoidea), dwa ostatnie są miejscem przyczepu więzadła kruczo-obojczykowego (łac. ligamentum coracoclaviculare).

    Więzadło kruczo-obojczykowe (łac. ligamentum coracoclaviculare) – jest to więzadło wzmacniające staw barkowo-obojczykowy. Łączy wyrostek łopatki z dolną powierzchnią obojczyka przy jego końcu barkowym, a dokładnie z kresą czworoboczną i guzkiem stożkowatym. Więzadło to składa się z dwu pasm: przednio-bocznego, zwanego więzadłem czworobocznym (ligamentum trapezoideum) i tylno-przyśrodkowego, zwanego więzadłem stożkowatym (ligamentum conoideum). Między więzadłem czworobocznym a stożkowatym znajduję się kaletka stawowa (bursa ligamenti coracoclavicularis). Od przodu więzadło pokryte jest przez mięsień naramienny (musculus deltoideus), zaś od tyłu przez mięsień czworoboczny (musculus trapezius).Mięsień piersiowy większy (łac. Musculus pectoralis major) – duży, szeroki i trójkątny mięsień należący do grupy powierzchownych mięśni klatki piersiowej. Jego powierzchnię przednią pokrywa blaszka powierzchowna powięzi piersiowej oddzielająca mięsień od podskórnej warstwy tkanki tłuszczowej, a u kobiet od gruczołu piersiowego. Tylna powierzchnia mięśnia piersiowego większego pokryta jest przez powięź piersiową głęboką.

    Aspekt kliniczny u człowieka[ | edytuj kod]

    Obojczyk często ulega złamaniu, również podczas porodu. Urazom obojczyka mogą towarzyszyć urazy tętnicy podobojczykowej lub splotu ramiennego, ze względu na bliski przebieg.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Adam Bochenek, Michał Reicher: Anatomia człowieka. T. 1: Anatomia ogólna. Kości, stawy i więzadła. Mięśnie.. Warszawa: PZWL, 1976, s. 440.
    2. Radovan Hudak: Memorix Anatomia. Wrocław: Edra Urban&Partner, 2017, s. 42. ISBN 978-83-65373-64-9.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Adam Bochenek, Michał Reicher: Anatomia człowieka T.I. Warszawa: PZWL, 1968, s. 406-409.
  • Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

    Mięsień czworoboczny (łac. musculus trapezius) – mięsień częściowo pokrywający mięsień najszerszy grzbietu. Mięsień czworoboczny ma wiele miejsc przyczepu, począwszy od podstawy czaszki do wyrostków kolczystych dwunastu kręgów piersiowych. Dolne włókna mięśnia są przyczepiane do grzebienia łopatki; włókna pośrednie do wyrostka barkowego, a położone najwyżej włókna do zewnętrznej jednej trzeciej obojczyka. Górna część zbliża łopatki do siebie, a środkowa i dolna obraca łopatkę w stosunku do klatki piersiowej.Adam Wawrzyniec Bochenek (ur. 10 sierpnia 1875 w Krakowie, zm. 25 maja 1913 tamże) – polski lekarz, anatom, histolog, antropolog. Autor wielokrotnie wznawianego podręcznika anatomii.




    Warto wiedzieć że... beta

    Tętnica podobojczykowa (łac. arteria subclavia, ang. subclavian artery) − parzysta tętnica przebiegająca pod obojczykiem, zaopatrująca w krew kończyny górne, oraz wysyłająca gałęzie do klatki piersiowej i głowy.
    Mięsień mostkowo-gnykowy (łac. musculus sternohyoideus) - jeden z mięśni szyi, parzysty, należący do grupy mięśni podgnykowych. Swoim działaniem obniża lub ustala kość gnykową, w nieznacznym zakresie może pełnić rolę mięśnia wdechowego.
    Kości długie (łac. ossa longa) – rodzaj kości, którego długość znacznie przewyższa ich szerokość i grubość. W ich budowie wyróżnia się sztywny trzon (wewnątrz trzonu jest jama szpikowa wypełniona szpikiem kostnym.) oraz nieco bardziej sprężyste nasady (końce)- bliższą i dalszą. Przykładem kości długich są: kość ramienna, kość łokciowa, kość promieniowa, kość udowa, kość piszczelowa i kość strzałkowa, kości śródręcza i śródstopia oraz kości paliczków palców rąk i stóp. Kości długie występują więc przede wszystkim w kończynach.
    Poród u człowieka – szereg następujących po sobie procesów mających na celu wydalenie z macicy (żywego) ludzkiego płodu.
    Mostek (łac. sternum) – twór chrzęstny lub kostny, położony w części brzusznej, spotykany u kręgowców z wyjątkiem ryb. Jest elastycznie połączony z częścią żeber oraz obręczą barkową.
    Mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy (łac. musculus sternocleidomastoideus) - jeden z powierzchownych mięśni szyi. Jest to silny mięsień, dobrze widoczny u żywego człowieka - zarysowuje się on bardzo wyraźnie na szyi przy obrocie głowy w prawo lub w lewo. W praktyce klinicznej często określany skrótem MOS (akronim od Mostkowo-Obojczykowo-Sutkowych).
    Łopatka (łac. scapula) – kość płaska, w przybliżeniu trójkątna. Odróżnia się na niej powierzchnię przednią – żebrową i tylną – grzbietową, oraz trzy brzegi: górny, boczny i przyśrodkowy.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.661 sek.