• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Obłok międzygwiazdowy

    Przeczytaj także...
    Ośrodek międzygwiazdowy (interstellar medium, ISM) – ośrodek składający się z materii międzygwiazdowej (materii nieskupionej w gwiazdach, składającej się głównie z gazu i pyłu), ale także z innych form energii takich jak neutrina i promieniowanie elektromagnetyczne (międzygwiazdowe pole promieniowania, interstellar radiation field), zawartych w przestrzeni pomiędzy gwiazdami w galaktyce. Ośrodek międzygwiazdowy nie jest jednorodny; obserwowane są zagęszczenia materii zwane obłokami międzygwiazdowymi.Atom – podstawowy składnik materii. Składa się z małego dodatnio naładowanego jądra o dużej gęstości i otaczającej go chmury elektronowej o ujemnym ładunku elektrycznym.
    Wodór (H, łac. hydrogenium) – pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 1, niemetal z bloku s układu okresowego. Jego izotop, prot, jest najprostszym możliwym atomem, zbudowanym z jednego protonu i jednego elektronu.
    Ponad 200 nowo utworzonych gwiazd zostało porozrzucanych wewnątrz przypominającego jamę, gazowego obłoku międzygwiazdowego (NGC 604). Gwiazdy, które napromieniają gaz energetycznych światłem ultrafioletowym powodują obnażenie atomów z elektronów i powodując powstanie charakterystycznego jarzenia się mgławicy.

    Obłok międzygwiazdowy – lokalne zagęszczenia gazu i pyłu w ośrodku międzygwiazdowym, głównym budulcem obłoków jest wodór. W zależności od gęstości i temperatury obłoku wodór może występować w stanie podstawowym (wodór atomowy H), zjonizowanym (jony H.) lub cząsteczkowym (H2.). Obłok o małej gęstości nazywany jest pyłem międzygwiazdowym lub po prostu pyłem. Termin "pył" w astronomii ma inne znaczenie, niż w języku potocznym.

    Reakcja chemiczna – każdy proces, w wyniku którego pierwotna substancja zwana substratem przemienia się w inną substancję zwaną produktem. Aby cząsteczka substratu zamieniła się w cząsteczkę produktu konieczne jest rozerwanie przynajmniej jednego z obecnych w niej wiązań chemicznych pomiędzy atomami, bądź też utworzenie się przynajmniej jednego nowego wiązania. Reakcje chemiczne przebiegają z reguły z wydzieleniem lub pochłonięciem energii cieplnej, promienistej (alfa lub beta) lub elektrycznej.W astrofizyce pył jest wyidealizowaną formą materii. Jego równanie stanu odpowiada płynowi o skończonej gęstości ale zerowym ciśnieniu.

    Przykładem obłoku międzygwiazdowego jest ciało niebieskie o nazwie NGC 604. W obłoku tym istnieje ok. 200 rodzących się gwiazd. Gwiazdy te wysyłają promieniowanie ultrafioletowe, które wybija elektrony z atomów, powodując charakterystyczne świecenie mgławicy.

    Skład chemiczny[]

    Analiza składu chemicznego obłoków międzygwiazdowych jest możliwa dzięki promieniowaniu elektromagnetycznemu, które wysyłają lub odbijają i dociera ono do Ziemi. Duże radioteleskopy astronomiczne badają intensywność poszczególnych częstotliwości promieniowania elektromagnetycznego (widmo), które jest charakterystyczne dla każdego atomu i związku chemicznego.

    Chemia organiczna – dziedzina chemii zajmująca się badaniem budowy, właściwości oraz reakcji związków chemicznych zawierających węgiel, a także opracowywaniem różnorodnych metod syntezy tych połączeń. Ponadto związki organiczne zawierać mogą atomy innych pierwiastków, takich jak wodór, tlen, azot, fosfor, krzem oraz siarka.Wodór (H, łac. hydrogenium) – pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 1, niemetal z bloku s układu okresowego. Jego izotop, prot, jest najprostszym możliwym atomem, zbudowanym z jednego protonu i jednego elektronu.

    Niektóre obłoki międzygwiazdowe są zimne i promieniują w zakresie mikrofal (patrz. ciało doskonale czarne), cieplejsze promieniują w podczerwieni, w gorących obłokach często występują jony, wytwarzające promieniowanie w zakresie widzialnym i w ultrafiolecie. Porównując charakterystyczne dla danego związku widmo z widmem odebranym z kosmosu można określić stężenie danego związku chemicznego lub pierwiastka znajdującego się w obłoku.

    Częstotliwość (częstość) – wielkość fizyczna określająca liczbę cykli zjawiska okresowego występujących w jednostce czasu. W układzie SI jednostką częstotliwości jest herc (Hz). Częstotliwość 1 herca odpowiada występowaniu jednego zdarzenia (cyklu) w ciągu 1 sekundy. Najczęściej rozważa się częstotliwość w ruchu obrotowym, częstotliwość drgań, napięcia, fali.Radioteleskop – teleskop do obserwacji odległych obiektów astronomicznych z wykorzystaniem fal radiowych. W odróżnieniu od teleskopu optycznego, który pozwala na badanie wyłącznie światła docierającego do Ziemi, radioteleskop umożliwia odbiór szerszego zakresu sygnałów. Wiele obiektów astronomicznych przesłania pył, który jednak nie pochłania fal radiowych. Jednocześnie radioteleskopy mogą być łączone w większe układy, dzięki czemu ich czułość i rozdzielczość kątowa wzrasta.

    Na tej podstawie tworzy się mapki stężenia tych cząsteczek, które służą do analizy różnorodności składu chemicznego obłoków.

    Do niedawna sądzono, że szybkości reakcji chemicznych zachodzących w obłokach są bardzo małe, ze względu na panujące w nich niskie temperatury i duże rozproszenie materii. Co prawda, od dawna wiedziano już, że skład chemiczny obłoków jest dość złożony, nikt się jednak nie spodziewał występowania tam bardziej złożonych związków organicznych. Zwykle reakcje prowadzące do takich związków wymagają bowiem znacznie wyższych temperatur i ciśnień, od tych które panują w obłokach. Fakt wykrycia takich molekuł dowodzi, że reakcje chemiczne w obłokach zachodzą szybciej niż dotąd sądzono. Reakcje te są badane obecnie w ramach eksperymentu CRESU.

    NGC 604 – wielki obszar H II w Galaktyce Trójkąta (Messier 33) znajdującej się w gwiazdozbiorze Trójkąta. Odkrył go William Herschel 11 września 1784 roku.Jon – atom lub grupa atomów połączonych wiązaniami chemicznymi, która ma niedomiar lub nadmiar elektronów w stosunku do protonów. Obojętne elektrycznie atomy i cząsteczki związków chemicznych posiadają równą liczbę elektronów i protonów, jony zaś są elektrycznie naładowane dodatnio lub ujemnie.

    Zobacz też[]

  • Obłok molekularny
  • Chmura HVC



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Mgławice – obłoki gazu i pyłu międzygwiazdowego lub bardzo rozległe otoczki gwiazd (dawniej również tak nazywano galaktyki).
    Gwiazda – kuliste ciało niebieskie stanowiące skupisko powiązanej grawitacyjnie materii w stanie plazmy bądź zdegenerowanej. Przynajmniej przez część swojego istnienia gwiazda w sposób stabilny emituje powstającą w jej jądrze w wyniku procesów syntezy jądrowej atomów wodoru energię w postaci promieniowania elektromagnetycznego, w szczególności światło widzialne. Gwiazdy zbudowane są głównie z wodoru i helu, prawie wszystkie atomy innych cięższych pierwiastków znajdujące się we Wszechświecie powstały w efekcie zachodzących w nich przemian jądrowych lub podczas wieńczących ich istnienie wybuchów.
    Wodór (H, łac. hydrogenium) – pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 1, niemetal z bloku s układu okresowego. Jego izotop, prot, jest najprostszym możliwym atomem, zbudowanym z jednego protonu i jednego elektronu.
    Ośrodek międzygwiazdowy (interstellar medium, ISM) – ośrodek składający się z materii międzygwiazdowej (materii nieskupionej w gwiazdach, składającej się głównie z gazu i pyłu), ale także z innych form energii takich jak neutrina i promieniowanie elektromagnetyczne (międzygwiazdowe pole promieniowania, interstellar radiation field), zawartych w przestrzeni pomiędzy gwiazdami w galaktyce. Ośrodek międzygwiazdowy nie jest jednorodny; obserwowane są zagęszczenia materii zwane obłokami międzygwiazdowymi.
    Pył kosmiczny - materia wypełniająca przestrzeń kosmiczną złożona z cząstek o wielkości od kilku atomów do 0,1 mm średnicy.
    Skład chemiczny substancji (w znaczeniu fizycznym) jest to wyszczególnienie pierwiastków i związków chemicznych, z jakich składa się ta substancja. Uwzględnia on również procentową zawartość poszczególnych substancji chemicznych w danej substancji - wagową, objętościową lub molową.
    Chmura HVC (ang. High Velocity Cloud – „chmura o dużej prędkości”) – typ obłoków gazowych znajdujących się w najbliższym sąsiedztwie galaktyk lub w galaktycznym halo. Obłoki te zostały odkryte w 1963 roku przez Mullera. Obecnie znamy kilkaset takich obiektów. Termin Chmura HVC odnosi się do obłoków gazowych, poruszających się z prędkościami większymi niż te, które dają się wytłumaczyć rotacją Galaktyki w przeciwieństwie do Chmur IVC (ang. Intermediate Velocity Clouds – „chmury o średniej prędkości”).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.025 sek.