• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • ORP Burza



    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5] [6]
    Przeczytaj także...
    Jan Kazimierz Sawicki – polski historyk, pisarz. Profesor Akademii Morskiej w Gdyni. Specjalizuje się w historii żeglugi polskiej XX wieku. Inicjator i redaktor liczącej ponad 40 pozycji serii Księgi Floty Ojczystej.Stępka – główny wzdłużny element konstrukcyjny szkieletu statku wodnego. Stępka występuje w postaci belkowej i płaskiej. Na stępce opierają się wręgi, a na żaglowcach w nadstępkach także pionowe maszty.
    Uwagi[ | edytuj kod]
    1. Whitley podaje, że wyporność standardowa okrętu wynosiła 1564 tony, a pełna: 2468 ton, zaś Pertek: 1605 ton i 1920 ton.
    2. 109,6 metra wg Whitleya.
    3. 8,8 metra wg Whitleya.
    4. Według Koszeli były to torpedy wz. 1924V, jednak w rzeczywistości ten typ torped był stosowany na okrętach podwodnych.
    5. Według Neumanna były to francuskie torpedy M12D lub M18
    6. Niektóre opracowania podają, że zestawy te ustawiono na skrzydłach pomostu, zastępując nkm Hotchkissa.
    7. Według Koszeli pozostały nkm Hotchkissa, jednak inne opracowania tego nie potwierdzają.
    8. Według Whitleya na „Burzy” ustawiono 6 Oerlikonów.
    9. Niektórzy autorzy podają, że były to miotacze BMB-1.
    10. Według Twardowskiego był to radar typu 286
    11. Niektóre z nich, jak rozregulowanie turbopomp zasilających kotły w wodę, do którego doszło przed próbami pełnej prędkości, mogły doprowadzić do spalenia kotłów.
    12. Obserwacji dokonał oficer wachtowy „Burzy” i/lub czujka na „Błyskawicy
    13. W polskim piśmiennictwie znaleźć można stwierdzenie, że był to pierwszy atak na U-Boota w czasie II wojny światowej, jednak nie jest ono zgodne z prawdą, bowiem pierwsze ataki na U-Booty okręty alianckie wykonały już 3 września
    14. Pertek podaje, że okręty dołączono do 1 Flotylli Niszczycieli, jednak ta była w tym czasie dopiero przebazowywana z Morza Śródziemnego, a do Devonport jej okręty dotarły w listopadzie tego roku.
    15. Nazwanej później „flotyllą śmierci”, bowiem z 11 jednostek tej Flotylli zginęło 8; do drugiej połowy 1940 roku przetrwały tylko HMS „Griffin”, „Burza” i „Błyskawica”. Tak duże straty wynikały z tego, że okręty Flotylli aktywnie operowały na trudnych pod względem nawigacyjnym wodach, narażone na miny oraz kontrakcje nieprzyjacielskich okrętów i samolotów.
    16. Pertek podaje, że zetknął się z informacjami o 262 uratowanych rozbitkach.
    17. Pertek podaje też, że okręt utracił stengę i 25 metrów stępki.
    18. Oficerowie jeszcze w trakcie remontu byli kierowani na kursy doszkalające.
    19. Konwój do tego czasu nie stracił żadnego statku, dopiero na podejściach do Halifaxu U-Booty zatopiły dwa statki.
    20. Okoliczności towarzyszące zdarzeniu budzą kontrowersje co do tego, czy rzeczywiście to U-606 został wtedy staranowany – przeczą temu relacje uratowanych marynarzy niemieckich. Według niektórych badaczy staranowany został inny niemiecki U-Boot, zaś U-606 został zauważony z kanonierki później, tuż przy burcie, w wyniku czego doszło do kolizji a śruby U-Boota rozpruły burtę „Campbella”.
    21. Po zawinięciu do portu w zbiornikach pozostało tylko 2,5 tony ropy.
    22. Por. Ożegowski został za tę akcję uhonorowany przyjęciem w poczet kawalerów Orderu Imperium Brytyjskiego.
    23. Według Pertka nastąpiło to 28 września 1946 roku
    24. W kraju nie było holownika, który mógłby sprostać temu zadaniu
    25. Według innej wersji – 15 kwietnia 1960 roku
    26. Koszela podaje 98 000 Mm.
    27. Koszela w podsumowaniu podaje, że „Burzy” zaliczono zestrzelenie 1 samolotu.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Koszela 2013 ↓, s. 35.
    2. Whitley 1988 ↓, s. 218–219.
    3. Pertek 1965 ↓, s. 136.
    4. Koszela 2013 ↓, s. 13–14.
    5. Graczyk 2007 ↓, s. 104–108.
    6. Pertek 1959 ↓, s. 9–11.
    7. Pertek 1965 ↓, s. 11–12.
    8. Pertek 1965 ↓, s. 12–13.
    9. Piaskowski 1984 ↓, s. 54.
    10. Pertek 1965 ↓, s. 13.
    11. Piaskowski 1984 ↓, s. 4.
    12. Dziennik Rozkazów R. 9 Nr 20, 27 lipca 1926 r., poz. 212; Ministerstwo Spraw Wojskowych. Śląska Biblioteka Cyfrowa, 1926. [dostęp 2019-08-12].
    13. Pertek 1969 ↓, s. 18.
    14. Kondracki 2013a ↓, s. 50.
    15. Pertek 1965 ↓, s. 36.
    16. Rochowicz 1997 ↓.
    17. Koszela 2013 ↓, s. 53.
    18. Koszela 2013 ↓, s. 23–24.
    19. Pertek 1965 ↓, s. 136–137.
    20. Koszela 2013 ↓, s. 31, 50.
    21. Koszela 2013 ↓, s. 32.
    22. Piaskowski 1996 ↓, s. 35.
    23. Piaskowski 1996 ↓, s. 37.
    24. Bartelski A.S., Mikiel M. Czy przezbrojenie jest przebudową, czyli rzecz o modernizacji kontrtorpedowców typu Wicher. „Morze, statki i okręty”. XIX (nr 7-8), s. 35–43, 2015. Warszawa: Magnum X sp. z o.o.. ISSN 1426-529X. 
    25. Piaskowski 1984 ↓, s. 54–55.
    26. Piaskowski 1996 ↓, s. 99.
    27. Koszela 2013 ↓, s. 219.
    28. Dyskant 2000 ↓, s. 146.
    29. Koszela 2013 ↓, s. 225.
    30. Piaskowski 1996 ↓, s. 96.
    31. Komorowski 1985 ↓, s. 3.
    32. Koszela 2013 ↓, s. 238.
    33. Maciej Neumann: Flota II Rzeczypospolitej i jej okręty. Wydawnictwo LTW, 2013, s. 146. ISBN 978-83-7565-309-0. (pol.)
    34. Koszela 2013 ↓, s. 231.
    35. Piaskowski 1996 ↓, s. 97.
    36. Koszela 2013 ↓, s. 41.
    37. Twardowski 2013 ↓, s. 69.
    38. Koszela 2013 ↓, s. 224.
    39. Koszela 2013 ↓, s. 227–228.
    40. Koszela 2013 ↓, s. 54.
    41. Pertek 1987 ↓, s. 136–137.
    42. Koszela 2013 ↓, s. 230.
    43. Koszela 2013 ↓, s. 223.
    44. Koszela 2013 ↓, s. 228–229.
    45. Rochowicz 2015 ↓.
    46. Koszela 2013 ↓, s. 54, 237.
    47. Koszela 2013 ↓, s. 32, 53.
    48. Koszela 2013 ↓, s. 46.
    49. Koszela 2013 ↓, s. 24, 53.
    50. Koszela 2013 ↓, s. 50.
    51. Koszela 2013 ↓, s. 249.
    52. Pertek 1965 ↓, s. 27.
    53. Pertek 1965 ↓, s. 116.
    54. Koszela 2013 ↓, s. 52, 249.
    55. Pertek 1965 ↓, s. 13–23.
    56. Łubkowski 2004 ↓, s. 40–48.
    57. Pertek 1965 ↓, s. 17–23.
    58. Pertek 1965 ↓, s. 23–24.
    59. Łubkowski 2004 ↓, s. 55–56.
    60. Łubkowski 2004 ↓, s. 66.
    61. Pertek 1965 ↓, s. 25–27.
    62. Łubkowski 2004 ↓, s. 69.
    63. Pertek 1965 ↓, s. 28–33.
    64. Łubkowski 2004 ↓, s. 81.
    65. Kondracki 2013 ↓, s. 26–31.
    66. Koszela 2013 ↓, s. 36.
    67. Pertek 1965 ↓, s. 33–36.
    68. Kondracki 2013 ↓, s. 30.
    69. Pertek 1965 ↓, s. 36–38.
    70. Koszela 2013 ↓, s. 39.
    71. Pertek 1965 ↓, s. 51.
    72. Tadeusz Kondracki: Niszczyciele „Grom” i „Błyskawica”. Warszawa: Edipresse Polska, 2013, s. 64, seria: Wielki leksykon uzbrojenia: Wrzesień 1939. Tom 6. ISBN 978-83-7769-554-8.
    73. Pertek 1987 ↓, s. 32–38.
    74. Borowiak 2008 ↓, s. 12–28.
    75. Kondracki 2013 ↓, s. 44–45.
    76. Pertek 1969 ↓, s. 14–15.
    77. Pertek 1987 ↓, s. 204.
    78. Pertek 1987 ↓, s. 203–206.
    79. Kasperski 2015 ↓.
    80. Pertek 1965 ↓, s. 40–45.
    81. Kondracki 2013 ↓, s. 47.
    82. Koszela 2013 ↓.
    83. Pertek 1987 ↓, s. 213.
    84. Kindell 2012 ↓, 1939: November.
    85. Kindell 2012 ↓, 1939: Saturday, 11 November.
    86. Koszela 2013 ↓, s. 41–42.
    87. Graczyk 2007 ↓, s. 211.
    88. Pertek 1969 ↓, s. 17–19.
    89. Pertek 1965 ↓, s. 66–67.
    90. Kosiarz 1982 ↓, s. 29–35.
    91. Lech Trawicki. 70. rocznica zatopienia ORP Grom. „Morze, statki i okręty”. 4, s. 31-37; str. IV okładki, 2010. Warszawa: Magnum X sp. z o.o.. ISSN 1426-529X. 
    92. Kosiarz 1982 ↓, s. 34, 47–52.
    93. Koszela 2013 ↓, s. 42–43.
    94. Kosiarz 1982 ↓, s. 76–79.
    95. Kosiarz 1982 ↓, s. 94–95.
    96. Kosiarz 1981 ↓, s. 124–128.
    97. Pertek 1965 ↓, s. 52–53.
    98. Pertek 1965 ↓, s. 53–56.
    99. Koszela 2013 ↓, s. 44.
    100. Borowiak 2008 ↓, s. 136–142.
    101. Pertek 1965 ↓, s. 57–59.
    102. Koszela 2013 ↓, s. 44–45.
    103. Pertek 1965 ↓, s. 60–64.
    104. Pertek 1959 ↓, s. 22.
    105. Pertek 1965 ↓, s. 64.
    106. Pertek 1965 ↓, s. 63.
    107. Borowiak 2008 ↓, s. 66-73.
    108. Borowiak 2017 ↓, s. 36-37.
    109. Pertek 1965 ↓, s. 64–67.
    110. Borowiak 2008 ↓, s. 279–282.
    111. Pertek 1965 ↓, s. 68–71.
    112. Pertek 1965 ↓, s. 76–84.
    113. Twardowski 2015 ↓.
    114. Pertek 1965 ↓, s. 83.
    115. Borowiak 2008 ↓, s. 282–286.
    116. Pertek 1965 ↓, s. 84–87.
    117. Pertek 1987 ↓, s. 352–366.
    118. Pertek 1965 ↓, s. 87–95.
    119. Rafał M. Kaczmarek. Burza, U-606 i konwój ON 166. „Morze, statki i okręty”. 3 (132), s. 51–64, 2013. Warszawa: Magnum X sp. z o.o.. ISSN 1426-529X. 
    120. Pertek 1965 ↓, s. 95, 107.
    121. Pertek 1965 ↓, s. 95–98.
    122. Koszela 2013 ↓, s. 48.
    123. Pertek 1965 ↓, s. 99–102.
    124. Pertek 1965 ↓, s. 102–104.
    125. Pertek 1965 ↓, s. 105–107.
    126. Pertek 1965 ↓, s. 109–111.
    127. Koszela 2013 ↓, s. 49.
    128. Pertek 1965 ↓, s. 110.
    129. Pertek 1959 ↓, s. 113.
    130. Koszela 2013 ↓, s. 50–51.
    131. Pertek 1965 ↓, s. 115.
    132. Pertek 1965 ↓, s. 117–119.
    133. Koszela 2013 ↓, s. 50–52.
    134. Pertek 1965 ↓, s. 120.
    135. Pertek 1965 ↓, s. 122–135.
    136. Pertek 1965 ↓, s. 126–127.
    137. Piotr Piwowarczyk: Burza odeszła w Świnoujściu. W: swinoujskie.info [on-line]. Red Top Media, 22 stycznia 2017. [dostęp 2019-10-12].
    138. Pertek 1965 ↓, s. 28–36.
    139. Pertek 1965 ↓, s. 112.
    140. Koszela 2013 ↓, s. 16.
    141. Pertek 1965 ↓, s. 111–112.
    142. Koszela 2013 ↓, s. 17.
    143. Łubkowski 2004 ↓, s. 26–28.
    144. Kondracki 2013 ↓, s. 52.
    145. Zbigniew Węglarz: Niezłomny. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Finna, 2011, s. 82, seria: Seria z kotwiczką. ISBN 978-8362913-20-6. (pol.)
    146. Piaskowski 1984 ↓, s. 41, 43.
    147. Pertek 1965 ↓, s. 65.
    148. Pertek 1959 ↓, s. 31.
    149. Pertek 1965 ↓, s. 118, 121.
    150. Pertek 1987 ↓, s. 592.
    151. Pertek 1965 ↓, s. 146.
    152. Polska Marynarka Wojenna. Dokumentacja organizacyjna i kadrowa oficerów, podoficerów i marynarzy (1918–1947). W: Jan Kazimierz Sawicki: Kadry morskie Rzeczypospolitej. T. V. Gdynia: 2011, s. 299, 304. ISBN 978-83-932722-0-4.
    153. Koszela 2013 ↓, s. 52.
    154. Kołobrzeski Skansen Morski (pol.). muzeum.kolobrzeg.pl – portal Muzeum Oręża Polskiego w Kołobrzegu. [dostęp 2019-09-04].
    155. Kartka z kalendarza – podniesienie bandery na ORP „Burza” (pol.). www.muzeummw.pl – portal Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni. [dostęp 2019-09-04].
    156. Anna Kisicka: Zakończono konserwację części dokumentacji ORP „Wicher” i ORP „Burza” (pol.). dzieje.pl – portal Muzeum Historii Polski i PAP, 2017-12-09. [dostęp 2019-09-04].
    157. Maksymilian Dura: Konserwacja zabytkowych albumów Marynarki Wojennej (pol.). www.defence24.pl, 2019-01-31. [dostęp 2019-09-04].
    158. Pertek 1965 ↓, s. 149.
    159. Jan Marczak: ORP „Burza”. T. Zeszyt 2. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1970, s. 16, seria: TBiU. (pol.)
    160. Pertek 1987 ↓, I strona okładki.
    161. Bohdan Wasiak: Niszczyciel „Burza”, skala 1:200. T. 6. Wydawnictwo Ligi Obrony Kraju, 1996, seria: Mały Modelarz. ISSN 0137-883X. (pol.)
    162. Pertek 1965 ↓, s. 95.
    163. Zbigniew Sałapa: Niszczyciel ORP Burza, skala 1:200. T. 12. Wydawnictwo Ligi Obrony Kraju, 2002, seria: Mały Modelarz. ISSN 0137-883X. (pol.)

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Mariusz Borowiak: Mała flota bez mitów. Almapress, 2010, seria: Nieznane oblicza historii. ISBN 978-83-7020-422-8. (pol.)
  • Mariusz Borowiak: Plamy na banderze. Almapress, 2008, seria: Nieznane oblicza historii. ISBN 978-83-7020-370-2. (pol.)
  • Mariusz Borowiak: Niszczyciel ORP Burza. Wydawnictwo Napoleon V, 2017, seria: Polskie okręty wojenne w Wielkiej Brytanii 1939-1945. Tom III. ISBN 978-83-65746-43-6.
  • Józef W. Dyskant: Polska Marynarka Wojenna w 1939 roku. Cz. 1 W przededniu wojny. Gdańsk: Wydawnictwo AJ-Press, 2000, seria: Bitwy i kampanie. ISBN 83-7237-044-3.
  • Tadeusz Kasperski. Niszczyciele PMW w walce z U-Bootami. „Morze, statki i okręty”, s. 2–12, 2015. Warszawa: Magnum X sp. z o.o.. ISSN 1426-529X. 
  • Don Kindell: British and Other Navies in World War 2 Day-by-Day. www.naval-history.net, 2012. [dostęp 2016-01-14].
  • Tadeusz Kondracki: Niszczyciele „Wicher” i „Burza”. Warszawa: Edipresse Polska, 2013a, s. 64, seria: Wielki leksykon uzbrojenia: Wrzesień 1939. Tom 12. ISBN 978-83-7769-560-9.
  • Edmund Kosiarz: Na wodach Norwegii. Warszawa: Książka i Wiedza, 1982. (pol.)
  • ORP Burza. W: Witold Koszela: Niszczyciele Polskiej Marynarki Wojennej. Wyd. I. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Alma-press”, 2013, seria: Panorama techniki wojskowej. ISBN 978-83-7020-518-8.
  • Jerzy Łubkowski: Kontrtorpedowce „Wicher” i „Burza”, cz. 1. T. 28. Gdańsk: AJ-Press, 2004, seria: Encyklopedia Okrętów Wojennych. ISBN 83-7237-158-X.
  • Jerzy Pertek: Niszczyciele „Wicher” i „Burza”. Wydawnictwo Morskie, 1959, seria: Miniatury Morskie: Polskie okręty wojenne w latach 1920–1945. (pol.)
  • Jerzy Pertek: Wielkie dni małej floty. Wyd. X. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1987, s. 623. ISBN 83-210-0542-X. (pol.)
  • Jerzy Pertek: „Burza”. Weteran atlantyckich szlaków. Wyd. I. Gdynia: Wydawnictwo Morskie, 1965, s. 171. (pol.)
  • Stanisław M. Piaskowski: Kontrtorpedowce „Wicher” i „Burza”. Wyd. I. Albany, NY: Sigma-press, 1984, seria: Okręty XX-lecia Polskiej Marynarki Wojennej, zesz. nr 1.
  • Stanisław Piaskowski: Okręty Rzeczypospolitej Polskiej 1920-1946. Album planów. Gdańsk: Wydawnictwo Lampart, 1996, s. 45–47. ISBN 83-900217-2-3.
  • Robert Rochowicz. Powojenne losy ORP „Burza”. „Morze, statki i okręty”. Nr 3/1997, s. 31–32, 1997. Warszawa: Magnum X sp. z o.o.. ISSN 1426-529X. 
  • Robert Rochowicz. Weteran w nowej szacie. ORP „Burza” w Marynarce Wojennej PRL. „Morze, statki i okręty”. Nr specjalny 1/2015, s. 33–41, 2015. Warszawa: Magnum X sp. z o.o.. ISSN 1426-529X. 
  • Marek Twardowski. Przezbrojenie polskich niszczycieli w II wojnie światowej. „Okręty”. Nr 1, wydanie specjalne, s. 66–78, 2013. Warszawa: Kagero Publishing sp. z o.o.. ISSN 1898-1526. 
  • M.J. Whitley: Destroyers of World War Two. An international encyclopedia. Annapolis, MD: Naval Institute Press, 1988, s. 219–220. ISBN 0-87021-326-1. (ang.)
  • Nadbudówka – konstrukcja znajdująca się na pokładzie jednostki pływającej. Jej zadaniem jest zwiększenie pojemności pomieszczeń pod pokładem (poprzez zwiększenie ich wysokości ponad krawędź burty), nadanie jednostce odpowiedniego aerodynamicznego opływu, estetycznego kształtu oraz częściowo wzmocnienie jej konstrukcji. Dodatkowo nadbudówki stanowią obudowę otworów komunikacyjnych takich jak zejściówki.Szerokość całkowita - jest to odległość mierzona w płaszczyźnie poprzecznej w najszerszym miejscu statku między najdalej wysuniętymi zewnętrznymi punktami kadłuba ; innymi słowami jest to szerokość maksymalna. Wielkość ta znajduje się w dokumentach okrętowych i warunkuje manewrowanie w portach, przechodzenie przez kanały i śluzy oraz mijanie się statków w miejscach nawigacyjnie ograniczonych.


    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5] [6]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Louis Francis Albert Victor Nicholas George Mountbatten, 1st Earl Mounbatten of Burma (hrabia Mountbatten-Birmy) KG, GCB, OM, GCSI, GCIE, GCVO, DSO, PC (ur. 25 czerwca 1900 w Windsorze, zm. 27 sierpnia 1979 w zatoce Donegal, Irlandia) – brytyjski polityk i wojskowy, admirał floty, ostatni wicekról Indii i przedostatni gubernator generalny Indii.
    Karabin maszynowy Hotchkiss wz. 30 – francuski wielkokalibrowy karabin maszynowy. Pod koniec lat 20 we francuskiej wytwórni Société Anonyme des Anciens Etablissements Hotchkiss et Cie w oparciu o konstrukcję karabinu Hotchkiss Mle 14 opracowano karabin maszynowy kal. 13,2 mm jako karabin przeciwlotniczy. Wszedł on do uzbrojenia Wojska Polskiego pod oznaczeniem najcięższy karabin maszynowy wz. 30 w roku 1933.
    Ryga (łot. Rīga, niem. Riga, lit. Ryga, est. Riia, liw. Rīgõ, fin. Riika, jidysz ריגע, Rige, ros. Рига, Riga, ukr. Рига, Ryha) – stolica Łotwy, miasto położone nad rzeką Dźwiną w pobliżu jej ujścia do Bałtyku w Zatoce Ryskiej. Jest głównym ośrodkiem gospodarczo-przemysłowym, komunikacyjnym (port morski, lotniczy i węzeł kolejowy Ryga Centralna), kulturalnym i naukowym kraju. Posiada liczne zabytki, w tym jeszcze z czasów średniowiecza. Jest wpisana na listę światowego dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego UNESCO. Stanowi jedno z największych w Europie skupisk architektury secesyjnej.
    HMS Victory – żaglowy okręt liniowy brytyjskiej marynarki wojennej zbudowany w latach 1759-65 w stoczni Chatham Dockyard. Jego portem macierzystym jest Portsmouth w Anglii.
    Sonar – urządzenie używające długich, średnich lub krótkich fal dźwiękowych do nawigacji, komunikacji, detekcji, określania pozycji, śledzenia oraz klasyfikacji ruchomych i nieruchomych obiektów zanurzonych, znajdujących się na powierzchni cieczy bądź w powietrzu. Nazwa "sonar" wywodzi się od akronimu "SOund Navigation and Ranging". W zależności od zasady działania, sonary mogą być aktywne bądź pasywne, mogą także łączyć obie te cechy. Najczęstszym środowiskiem zastosowania urządzeń sonarowych jest środowisko ciekłe zwłaszcza wodne, jednakże ich odpowiednie formy mogą być wykorzystywane także w środowisku gazowym, w tym w powietrzu. W zależności od zastosowania i konstrukcji systemy echolokacyjne mogą używać bardzo szerokiego zakresu fal dźwiękowych - od infradźwięków po ultradźwięki. U niektórych zwierząt takich jak delfiny czy nietoperze umiejętność echolokacji wytworzyła się naturalnie w drodze ewolucyjnej.
    Fiord – rodzaj głębokiej zatoki, mocno wcinającej się w głąb lądu, często rozgałęzionej, z charakterystycznymi stromymi brzegami, powstałej przez zalanie żłobów i dolin polodowcowych.
    Angra to brazylijska grupa muzyczna tworząca progresywny power metal. Została założona w 1991 roku przez Rafaela Bittencourta i Marco Antunesa.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.128 sek.