• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Novum Testamentum Graece



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Textus receptus (z łac. tekst przyjęty) – tekst grecki Nowego Testamentu obecny w drukowanych wydaniach XVI-XVII wieku.Kodeks 053 (Gregory-Aland no. 053) A (von Soden) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu, paleograficznie datowany na IX wiek. Zawiera tekst Ewangelii Łukasza z komentarzem, zachował się w niekompletnym stanie. Przechowywany jest w Monachium połączony z innym rękopisem. Jest cytowany w krytycznych wydaniach greckiego Novum Testamentum.
    Eberhard Nestle

    Novum Testamentum Graece – łacińska nazwa wydań greckiego Nowego Testamentu. Pierwszym drukowanym wydaniem była Poliglota kompluteńska (1514), jednak opublikowana została dopiero w 1520. Pierwszym opublikowanym wydaniem było Novum Instrumentum omne Erazma z Rotterdamu (1516). Współcześnie Novum Testamentum Graece odnosi się zazwyczaj do wydań Nestle-Alanda, nazwane od nazwisk biblistów, którzy odegrali znaczącą rolę w tym wydaniu. Wydawane jest przez Instytut Badań Tekstu Nowego Testamentu. W roku 2012 ukazało się 28 wydanie Nestle-Alanda (skrót NA28).

    Fragmentum Uffenbachianum lub Codex Ruber (Gregory-Aland no. 0121b) α 1031 (Soden) – fragment greckiego kodeksu uncjalnego Nowego Testamentu na pergaminie, paleograficznie datowany na X wiek. Rękopis przechowywany jest w bibliotece Uniwersytetu w Hamburgu (Cod. 50) w Hamburgu. Pisany jest czerwonym atramentem. Cytowany jest we współczesnych krytycznych wydaniach Greckiego Nowego Testamentu.Nowy Testament (gr. Ἡ Καινὴ Διαθήκη, on Kainē Diathēkē) – druga, po Starym Testamencie, część Biblii chrześcijańskiej, powstała na przestrzeni 51-96 r. n.e.; stanowi zbiór 27 ksiąg, przedstawiających wydarzenia z życia Jezusa i wczesnego Kościoła oraz pouczenia skierowane do wspólnot chrześcijańskich, tradycyjnie datowanych na drugą połowę I wieku; niektórzy bibliści datują część ksiąg również na pierwszą połowę II wieku; główne źródło chrześcijańskiej doktryny i etyki.

    Tekst Nestle-Alanda służy jako podstawa dla większości współczesnych przekładów Nowego Testamentu. Tekst ten jest też standardowym dla egzegezy Nowego Testamentu. Tytuł „Novum Testamentum Graece” może być również zapisywany skrótem UBS (UBS4 zawiera tę samą formę tekstu co NA27, tak jak UBS3 tę samą formę co NA26).

    William B. Eerdmans Publishing Company – religijne wydawnictwo naukowe z siedzibą w Grand Rapids (Michigan) założone w roku 1911 przez Williama B. Eerdmansa. Specjalizuje się w książkach akademickich dotyczących teologii chrześcijańskiej, biblistyki, historii religii, książkach popularno-naukowych z zakresu socjologii, krytyki kultury i literaturoznawstwa, a także stricte komercyjnych religijnych książkach dla dzieci. Profil wydawnictwa nie jest łatwy do scharakteryzowania, nie powinno być charakteryzowane jako chrześcijańskie wydawnictwo.Minuskuł 33 (wedle numeracji Gregory–Aland), δ 48 (von Soden) – rękopis Nowego Testamentu pisany minuskułą na pergaminie w języku greckim z IX wieku. Zawiera marginalia (podział tekstu). Dawniej był znany jako Codex Colbertinus 2844. Reprezentuje aleksandryjską tradycję tekstualną, z naleciałościami tradycji bizantyńskiej. Od końca XVIII wieku cieszy się zainteresowaniem krytyków tekstu. Jest cytowany w krytycznych wydaniach greckiego tekstu Nowego Testamentu. Rękopis został zniszczony przez wilgoć i jest trudny do odczytania. Przechowywany jest w Paryżu.

    Spis treści

  • 1 Historia wydań
  • 2 Greek New Testament
  • 3 Zobacz też
  • 4 Uwagi
  • 5 Przypisy
  • 6 Bibliografia
  • 7 Linki zewnętrzne
  • Historia wydań[]

    NA27

    W końcu XIX wieku w krajach niemieckojęzycznych wciąż dominował Textus receptus rozpowszechniany przez Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne. W Niemczech i Szwajcarii rokrocznie sprzedawano około 1600 egzemplarzy Textus receptus. Nowsze wydania greckiego Nowego Testamentu nie mogły z nim konkurować ze względu na cenę. Z tych to względów Eberhard Nestle postanowił opracować własne wydanie greckiego Nowego Testamentu. Nestle nie kolacjonował rękopisów, dokonał jedynie kompilacji tekstu trzech najważniejszych wydań: Tischendorfa, Westcotta i Horta oraz Weymoutha. Jeżeli wydania te różniły się między sobą Nestle dobierał warianty wspierane przez dwa wydania, jeżeli różniły się wszystkie trzy, wybierał zrozumiały wariant. Pozostałe warianty przenosił do przypisów. Pierwsze wydanie zostało opublikowane przez Eberharda Nestlego w 1898 roku. Zaletą wydania była niska cena, porównywalna z ceną reprintów Textus receptus.

    Kodeks 0197 (Gregory-Aland no. 0197) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu na pergaminie, paleograficznie datowany na IX wiek. Do naszych czasów zachowały się fragmenty dwóch kart kodeksu. Jest palimpsestem. Przechowywany jest w Beuron.Wczesne przekłady Nowego Testamentu – przekłady Nowego Testamentu powstałe w I tysiącleciu. W tej grupie najwyżej są cenione przekłady starożytne. Odgrywają niemałą rolę we współczesnej krytyce tekstu Nowego Testamentu. Przekłady te dotarły do rąk badaczy również w odpisach i także ulegały zmianom, jednak dalsza historia ich tekstu była niezależna od tekstu greckiego i dlatego są pomocne w odtworzeniu tekstu greckiego. Trzy z nich – syryjski, łaciński, koptyjski – pochodzą z końca II wieku i są starsze niż zachowane pełne rękopisy greckiego tekstu Nowego Testamentu. Powstały przed pierwszymi recenzjami greckiego Nowego Testamentu i dlatego są najwyżej oceniane. Są one obowiązkowo cytowane we wszelkich krytycznych wydaniach tekstu greckiego. Przekłady powstałe po roku 300 (ormiański, gruziński, etiopski) są już uzależnione od recenzji, niemniej są też ważne i z reguły są cytowane w aparacie krytycznym. Przekład gocki i słowiański cytowane są rzadko w wydaniach krytycznych. Pomijane są te spośród przekładów I tysiąclecia, które nie zostały przełożone bezpośrednio z greckiego oryginału, lecz w oparciu o inny przekład (w oparciu o Wulgatę, Peszittę i inne).

    W 1901 roku Nestle zastąpił Weymouth New Testament tekstem Weissa. W aparacie krytycznym Nestle nie przywiązywał wielkiej wagi do rękopisów. Zwykle była to jedna, lub dwie linie poświęcone wariantom Kodeksu Bezy. W aparacie umieszczono warianty trzech wydań greckiego Nowego Testamentu wykorzystanych przez Nestlego.

    Dzieło Eberharda Nestlego kontynuował jego syn Erwin Nestle. W 1927 roku ukazało się 13 wydanie. Wydanie wprowadziło aparat krytyczny „godny swojej nazwy”. W dalszym ciągu aparat uwzględniał trzy drukowane wydania NT, lecz oprócz tego wprowadzono ważne warianty greckich rękopisów, wczesnych przekładów oraz z pism Ojców Kościoła. W aparacie krytycznym uwzględnione zostały jedynie nieliczne minuskuły.

    Lekcjonarz Nowego Testamentu jest kopią partii Nowego Testamentu napisany grecką uncjałą albo minuskułą, sporządzony na pergaminie, welinie, albo papierze Lekcjonarze Nowego Testamentu różnią się od:Kodeks majuskułowy, inaczej kodeks uncjalny, jest rękopisem pisanym na pergaminie pismem wielkoliterowym (inaczej majuskułowym, tj. uncjałą lub kapitułą). Jest rękopisem Nowego Testamentu w języku greckim (lub łacińskim). Używany był w wiekach IV-XI. Od XVIII wieku cieszą się zainteresowaniem ze strony krytyków tekstu.
    Kurt Aland

    W 1952 roku ukazało się 21 wydanie, pod kierunkiem Alanda. Aland rozwinął aparat krytyczny dodając w nim więcej rękopisów. Pod tym względem przełomowym było 25 wydanie z 1963 roku. Dodane zostały papirusy oraz nowe kodeksy uncjalne, jak 0189 oraz niektóre minuskuły (33, 614, 2814). Uwzględnione zostały również niektóre lekcjonarze. Wydanie to zostało określone jako Nestle-Aland. W 26 wydaniu zmodyfikowano i rozbudowano aparat krytyczny. Dodano szereg nowych znaków i symboli.

    Codex Ruber (Gregory-Aland no. 0243) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu na pergaminie, paleograficznie datowany na X wiek. Rękopis przechowywany jest w Biblioteca Marciana (983 (II, 181)) w Wenecji. Pisany jest czerwonym atramentem.Kodeks 065 (Gregory-Aland no. 065) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu, paleograficznie datowany na VI wiek. Kodeks stanowiony jest dziś przez 3 pergaminowe karty (29 na 23 cm), z tekstem Ewangelii Jana 11,50-12,9; 15,12-16,2; 19,11-24. Tekst pisany jest w dwóch kolumnach na stronę, 29 linijek w kolumnie.

    W 27 wydaniu dokonano selekcji cytowanych rękopisów, zmniejszona została liczba uncjalnych kodeksów. Zrezygnowano z rękopisów: 027, 052, 053, 054, 061, 063, 064 (+ 074 i 090), 065, 093, 0103, 0104, 0120, 0133, 0134, 0135, 0136 (+ 0137), 0197, 0253, 0255, 0265, 0272, 0273. Niektóre rękopisy cytowane są pod nowymi siglami: 081 jako 0285, 0121b jako 0243, 0276 jako 962. Rzadziej cytowane są minuskuły 28 i 1010. W miejsce odrzuconych rękopisów wprowadzono nowe: 075, 0277, 0278, 0279, 0281, 0282, 0285, 0289, 0291, 0293, 0294, 0296, 0298, 0299, 0301. Włączone zostały również nowo odkryte papirusy , i od do . Wprowadzono też 0292 jako drugorzędny świadek tekstu. Wprowadzono minuskuły 579, 2427, 2452 w Ewangeliach. W Dziejach Apostolskich i Listach Pawła dodano 1505, natomiast 2495 zdegradowano do niższej kategorii. W Listach powszechnych 1505 awansował do wyższej kategorii. Natomiast tekst NA27 pozostał identyczny z NA26.

    Kodeks 0120 (Gregory-Aland no. 0120) α 1005 (Soden) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu na pergaminie, paleograficznie datowany na IX wiek. Rękopis przechowywany jest w Bibliotece Watykańskiej (Gr. 2302) w Rzymie.Listy powszechne albo Listy katolickie – obok Ewangelii, Dziejów Apostolskich, Listów Pawła i Apokalipsy jedna z sekcji Nowego Testamentu. Większość greckich rękopisów umieszczała Listy powszechne po Dziejach, a przed Listami Pawła. Kościoły wschodnie po dziś dzień stosują taki porządek ksiąg nowotestamentowych.

    W 28 wydaniu dokonano rewizji tekstu w oparciu o nowo odkryte rękopisy, zmiany zostały dokonane tylko w Listach powszechnych. Wykorzystane zostały papirusy od do . Przy doborze rękopisów zastosowano genealogiczną metodę, w której każda rodzina i podgrupa tekstualna powinna być reprezentowana przez najwcześniejszy dostępny rękopis. Minuskuł 468 został zastąpiony minuskułem 307, pomimo iż w dalszym ciągu jest traktowany jako znakomity reprezentant standardowego tekstu bizantyńskiego. Pochodzi jednak z XIII wieku, podczas gdy minuskuł 307 pochodzi z X wieku co było powodem zastąpienia.

    Tekst bizantyński (albo bizantyjski) – nazwa używana w odniesieniu do jednej z czterech rodzin podstawowych typów tekstu Nowego Testamentu. Nazwa „bizantyński” nadana została przez B. H. Streetera i F. G. Kenyona. Westcott i Hort nazywali go syryjskim, określany też bywa antiocheńskim. Ponieważ ten typ tekstu reprezentuje ponad 80% rękopisów, nazywany bywa tekstem większości lub większościowym (The Majority Text).Kodeks Bezy, łac. Codex Bezae Cantabrigiensis, oznaczany symbolem D lub 05 (na liście rękopisów Nowego Testamentu Gregory-Aland) – rękopis Nowego Testamentu pisany uncjałą na pergaminie, w językach greckim i łacińskim, pochodzi z roku ok. 400. Drugi człon w nazwie – Bezae – pochodzi od nazwiska Teodora Bezy (1519-1605), następcy Kalwina w Genewie, który wszedł posiadanie kodeksu, człon Cantabrigiensis – od Cambridge. Symbol D, nadany został przez J.J. Wettsteina w 1751 roku, symbol 05 zaś przez C. R. Gregory w 1908 roku. Część kart kodeksu zaginęła.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Carlo Maria Martini (ur. 15 lutego 1927 w Turynie, zm. 31 sierpnia 2012 w Gallarate) − włoski duchowny katolicki, jezuita, arcybiskup Mediolanu (1979-2002), kardynał.
    Kurt Aland (ur. 28 marca 1915 w Berlin-Steglitz, zm. 13 kwietnia 1994 w Münster, Westfalia) – niemiecki teolog i profesor Badań Nowego Testamentu i Historii Kościoła. Przez wiele lat kierował Instytutem Badań Tekstu Nowego Testamentu (Institut für neutestamentliche Textforschung) i był głównym wydawcą Nestle-Aland Novum Testamentum Graece (greckiego Nowego Testamentu).
    Kodeks 063 (Gregory-Aland no. 063), ε 64 (Soden) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu, paleograficznie datowanym na IX wiek. Do naszych czasów zachowały się 22 pergaminowe karty kodeksu (26 na 19 cm), z tekstem Łk 16 - J 6 (z lukami). Tekst pisany jest w dwóch kolumnach na stronę, 37 linijek w kolumnie.
    Kodeks 0134 (Gregory-Aland no. 0134) ε 84 (Soden) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu na pergaminie, paleograficznie datowany na VIII wiek. Rękopis jest przechowywany jest w Bodleian Library (Sedl. sup. 2, ff. 177-178) w Oksfordzie.
    Kodeks 0135 (Gregory-Aland no. 0135) ε 85 (Soden) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu na pergaminie, paleograficznie datowany na IX wiek. Rękopis jest przechowywany jest w Bibliotece Ambrozjańskiej (Q. 6 sup., fol. 15. 18. 31. 34. 47. 50. 62. 65) w Mediolanie.
    Kodeks 0104 (Gregory-Aland no. 0104), ε 44 (Soden) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu na pergaminie, paleograficznie datowany na VI wiek. Rękopis przechowywany jest w Francuskiej Bibliotece Narodowej (Suppl. Gr. 726, ff. 1-5,8-10) w Paryżu. Jest palimpsestem. Zawiera marginalia, przystosowany został do czytań liturgicznych.
    Kodeks minuskułowy, Minuskuł — rękopisy greckiego Nowego Testamentu pisane małymi literami, czyli minuskułą, na pergaminie lub papierze. Pochodzą z IX-XVII wieków (najstarszy z 835 roku), znamy ich dziś 2907. Od XIII wieku materiałem piśmienniczym staje się papier. Ponad 1300 minuskułów pisanych jest na papierze.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.054 sek.