• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Notacja infiksowa

    Przeczytaj także...
    Mnożenie – działanie dwuargumentowe będące jednym z czterech podstawowych działań arytmetycznych. Mnożone elementy to czynniki (określane również jako mnożna i mnożnik), a jego wynik to iloczyn. Może być ono traktowane jako zapis wielokrotnego dodawania elementu do siebie.Odwrotna notacja polska (ONP, ang. Reverse Polish Notation, RPN) – jest sposobem zapisu wyrażeń arytmetycznych, w którym znak wykonywanej operacji umieszczony jest po operandach (zapis postfiksowy), a nie pomiędzy nimi jak w konwencjonalnym zapisie algebraicznym (zapis infiksowy) lub przed operandami jak w zwykłej notacji polskiej (zapis prefiksowy). Zapis ten pozwala na całkowitą rezygnację z użycia nawiasów w wyrażeniach, jako że jednoznacznie określa kolejność wykonywanych działań.
    Kolejność wykonywania działań (w terminologii uniwersyteckiej reguły opuszczania nawiasów) – konwencja skracająca zapis matematyczny.

    Zapis infiksowy (zapis wrostkowy) – klasyczny sposób zapisywania wyrażeń z binarnymi (dwuargumentowymi) operacjami arytmetycznymi (dodawanie, mnożenie, potęgowanie, itd.).

    Ogólny schemat:

    <arg_A> <operator> <arg_B>
    1 + 2
    3 * sin(x)
    

    Oprócz symboli i argumentów operacji stosuje się nawiasy, aby ustalić inną niż domyślna kolejność wykonywania operacji.

    2 + 3 * 4 / 3 + 1 = 7
    2 + 3 * 4 / (3 + 1) = 5
    (2 + 3) * 4 / 3 + 1 = 7 + 2/3
    

    Inne sposoby zapisywania wyrażeń z binarnymi operacjami arytmetycznymi pozwalają ustalić dowolną kolejność wykonywania operacji bez stosowania nawiasów.

    Notacja polska, zapis przedrostkowy, notacja Łukasiewicza – sposób zapisu wyrażeń logicznych (a później arytmetycznych), podający najpierw operator, a potem operandy (argumenty). Został przedstawiony w 1920 roku przez polskiego filozofa i logika Jana Łukasiewicza. Różniła się ona od zapisów nawiasowych używanych, m.in., przez klasyczne dzieło formalizmu logicznego Principia Mathematica Bertranda Russella i A. N. Whiteheada. Według Jana Woleńskiego, notacja ta pozwala na łatwiejsze przeprowadzanie operacji na formułach o znacznej długości; formuły krótsze wydają się bardziej "intuitywne".Potęgowanie – działanie dwuargumentowe będące uogólnieniem wielokrotnego mnożenia elementu przez siebie. Potęgowany element nazywa się podstawą, zaś liczba mnożeń, zapisywana zwykle w indeksie górnym po prawej stronie podstawy, nosi nazwę wykładnika. Wynik potęgowania to potęga elementu.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • notacja polska – PN, zapis prefiksowy (przedrostkowy)
  • odwrotna notacja polska – RPN, zapis postfiksowy (przyrostkowy)




  • Reklama

    Czas generowania strony: 0.707 sek.