Notacja infiksowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zapis infiksowy (zapis wrostkowy) – klasyczny sposób zapisywania wyrażeń z binarnymi (dwuargumentowymi) operacjami arytmetycznymi (dodawanie, mnożenie, potęgowanie, itd.).

Notacja polska, zapis przedrostkowy, notacja Łukasiewicza – sposób zapisu wyrażeń logicznych (a później arytmetycznych), podający najpierw operator, a potem operandy (argumenty). Został przedstawiony w 1920 roku przez polskiego filozofa i logika Jana Łukasiewicza. Różniła się ona od zapisów nawiasowych używanych, m.in., przez klasyczne dzieło formalizmu logicznego Principia Mathematica Bertranda Russella i A. N. Whiteheada. Według Jana Woleńskiego, notacja ta pozwala na łatwiejsze przeprowadzanie operacji na formułach o znacznej długości; formuły krótsze wydają się bardziej "intuitywne".Potęgowanie – działanie dwuargumentowe będące uogólnieniem wielokrotnego mnożenia elementu przez siebie. Potęgowany element nazywa się podstawą, zaś liczba mnożeń, zapisywana zwykle w indeksie górnym po prawej stronie podstawy, nosi nazwę wykładnika. Wynik potęgowania to potęga elementu.

Ogólny schemat:

<arg_A> <operator> <arg_B>
1 + 2
3 * sin(x)

Oprócz symboli i argumentów operacji stosuje się nawiasy, aby ustalić inną niż domyślna kolejność wykonywania operacji.

2 + 3 * 4 / 3 + 1 = 7
2 + 3 * 4 / (3 + 1) = 5
(2 + 3) * 4 / 3 + 1 = 7 + 2/3

Inne sposoby zapisywania wyrażeń z binarnymi operacjami arytmetycznymi pozwalają ustalić dowolną kolejność wykonywania operacji bez stosowania nawiasów.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • notacja polska – PN, zapis prefiksowy (przedrostkowy)
  • odwrotna notacja polska – RPN, zapis postfiksowy (przyrostkowy)




  • Reklama