• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Norweski Komitet Noblowski

    Przeczytaj także...
    Norweski Instytut Noblowski (nor. Det Norske Nobelinstitutt) – założona w 1904 roku instytucja, której głównym zadaniem jest wspomaganie i obsługa administracyjna Norweskiego Komitetu Noblowskiego podczas prac nad wyborem laureatów Pokojowej Nagrody Nobla. Do zadań Instytutu należy również organizacja uroczystości wręczenia Pokojowej Nagrody Nobla. Norweski Instytut Noblowski może być traktowany jako sekretariat Komitetu.Jørgen Gunnarsson Løvland (ur. 3 lutego 1848 w Evje, zm. 21 sierpnia 1922 w Christianii) – norweski polityk, premier.
    Język norweski (norw. norsk språk, norsk) – język z grupy skandynawskiej języków germańskich. Jako że do tej pory nie wyodrębnił się jeden standard wymowy, każdy dialekt ma status oficjalny. Językiem norweskim posługuje się około 4,2 mln mówiących, z tego 3,5 mln do zapisu używa odmiany bokmål, a 700 tys. odmiany nynorsk. Norweski jest językiem urzędowym Norwegii.

    Norweski Komitet Noblowski (nor.: Den Norske Nobelkomite) – komisja nominująca do Pokojowej Nagrody Nobla. W jej skład wchodzi pięciu członków mianowanych przez norweski parlament, odpowiadających za skład i pracę tego organu. Obsługą administracyjną Komitetu zajmuje się Norweski Instytut Noblowski, w którego siedzibie odbywają się wszystkie obrady Komitetu. Dyrektor Instytutu pełni funkcję stałego sekretarza Komitetu Noblowskiego oraz jest, ex officio jednym z jego doradców.

    Storting (norw. Stortinget) – jednoizbowy parlament Królestwa Norwegii. Najwyższy organ władzy politycznej w Norwegii, ma władzę ustawodawczą oraz sprawuje kontrolę nad rządem. Wybierany co 4 lata, liczy 169 posłów (do 2005 r. - 165). W ciągu trwania kadencji Storting nie może zostać rozwiązany. Storting jest jednoizbowy. Jednak do 2009 r. na pierwszym posiedzeniu posłowie dzielili się na dwie grupy, pracujące nad projektami ustaw osobno. Były to Lagting (1/4 posłów) oraz Odelsting (3/4 posłów). Podział izby na dwie części został zniesiony 20 lutego 2007 r. Mandaty przydzielane są według systemu proporcjonalnego.Laureaci Pokojowej Nagrody Nobla – lista wyróżnionych Nagrodą Nobla za ich działalność na rzecz światowego pokoju. Nagroda ufundowana została przez Alfreda Nobla w jego testamencie. Laureaci są wybierani przez Norweski Komitet Noblowski, którego członkowie są powoływani przez Storting zgodnie z wolą fundatora.

    Historia[]

    26 kwietnia 1897 roku norweski parlament przyjął na siebie zadanie wybierania 5-osobowego komitetu odpowiedzialnego za przyznawanie Pokojowej Nagrody Nobla, co zostało sformalizowane 5 sierpnia tegoż roku.

    Karin Cecilie (Kaci) Kullmann Five (ur. 13 kwietnia 1951 w Oslo) – norweska polityk, politolog i przedsiębiorca, przewodnicząca Partii Konserwatywnej, deputowana oraz minister, członkini i wiceprzewodnicząca Norweskiego Komitetu Noblowskiego.Thorbjørn Jagland (ur. 5 listopada 1950 w Drammen) – norweski polityk, długoletni lider Partii Pracy, w latach 1996–1997 premier Norwegii, od 2009 sekretarz generalny Rady Europy. Przewodniczący Norweskiego Komitetu Noblowskiego.

    Lista przewodniczących[]

    Pierwsze spotkanie Norweskiego Komitetu Noblowskiego w 1897 roku
  • 1900–1901: Bernhard Getz
  • 1901–1922: Jørgen Løvland
  • 1922–1922: Hans Jacob Horst
  • 1922–1941: Fredrik Stang
  • 1941–1943: Gunnar Jahn
  • 1944–1945:
  • 1945–1945: Carl Joachim Hambro
  • 1945–1966: Gunnar Jahn
  • 1967–1967: Nils Langhelle
  • 1967–1967: Bernt Ingvaldsen
  • 1968–1978: Aase Lionæs
  • 1979–1981: John Sanness
  • 1982–1989: Egil Aarvik
  • 1990–1990: Gidske Anderson
  • 1991–1999: Francis Sejersted
  • 2000–2002: Gunnar Berge
  • 2003–2008: Ole Danbolt Mjøs
  • 2009–2015: Thorbjørn Jagland
  • od 2015: Kaci Kullmann Five
  • Linki zewnętrzne[]

  • Norweski Komitet Noblowski (ang.) [data dostępu 2013-11-17]
  • oficjalna strona Nagrody Nobla (ang.) [data dostępu 2013-11-17]
  • Skład osobowy Komitetu (ang.) [data dostępu 2015-08-30]
  • Mianowanie – podstawa nawiązania stosunku pracy, odrębna od umowy, powodująca powstanie stosunku służbowego wraz z doręczeniem osobie mianowanej aktu nominacyjnego przez właściwy organ administracji.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama