• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Nonnos z Panopolis



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Jerzy z Pizydii (Jerzy Pizydes, Georgios Pizydes, ur. przed 600, zm. między 631 a 634) – grecki poeta, posłaniec patriarchy Konstantynopola Sergiusza I przy cesarzu Herakliuszu. W latach 622-623 wziął udział w wyprawie cesarza przeciw Persom. Uchodzi za twórcę wersyfikacji dwunastozgłoskowej. W swych utworach opiewał zwycięstwa nad Persami i odzyskanie relikwii Krzyża Świętego (poematy O wyprawie cesarza Herakliusza na Persów, O oblężeniu dokonanym przez barbarzyńców i o ich klęsce). Po 630 roku pisał poezje moralizatorskie i teologiczne (Przeciw bezbożnemu Sewerowi z Antiochii, O świętym zmartwychwstaniu Chrystusa Boga), a także epigramaty o żywotach świętych. Wydał również poetycką parafrazę pod tytułem Opis 6 dni stworzenia. Z utworów Jerzego z Pizydii czerpali Teofanes, Jan Tzetzes oraz autor Księgi Suda.Górny Egipt (egip. Ta Shemau) – kraina starożytnego Egiptu nazwana tak dla odróżnienia od leżącej na północ od niej krainy Dolnego Egiptu. Za panowania faraonów zwana była "ziemią jęczmienia".

    Nonnos z Panopolis (gr. Νόννος) – grecki poeta żyjący na przełomie IV i V wieku. Pochodził z miasta Achmim (nazywanego po grecku Panopolis). Jego głównymi zachowanymi dziełami był poemat epicki Historia Dionizosa (Dionysiaca) składający się z 48 ksiąg, opisujący znane Nonnosowi mity na temat Dionizosa oraz Parafraza Ewangelii św. Jana. Jego uczniem był Muzajos.

    Ino (gr. Ἰνώ Inṓ, łac. Ino) – w mitologii greckiej córka Kadmosa i Harmonii, druga żona króla Teb Atamasa, macocha Fryksosa i Helle, matka Melikertesa i Learcha.Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.

    Imię poety[ | edytuj kod]

    Okolice Panapolis. Rysunek Edwarda Leara. 1867.

    Najstarszy zachowany rękopis głównego dzieła autora Historii Dioniziosa, z 1280 roku, od którego pochodzą wszystkie inne kodeksy, jest bezimienny. Dopiero Angelo Poliziano w XVI wieku na podstawie pewnej wzmianki u Agatiasza Scholastyka, domyślił się imienia twórcy. Odtąd wydawano poemat pod imieniem Nonnosa. Pewność w tej materii przyniósł dopiero manuskrypt berliński opublikowany w 1907 roku, a pochodzący z VII wieku, gdzie przy fragmentach ksiąg 14-16 podaje się imię Nonnosa, jako autora poematu. Anonimowy epigram z Antologii palatyńskiej (IX 198), przynosi kolejne informacje o poecie, którego imię brzmi jak gaworzenie dziecka („nana” lub „nona”): Nonnos jestem, a miasto Pana jest moją ojczyzną - w Farii ścigałem ostrymi słowy potomstwo Gigantów. Sens tej wypowiedzi wyjaśniają słowa Stafylosa wypowiedziane do Dionizosa w księdze 18: Stań się i ty podobnym do ojca, abym i ciebie obok Kronidy nazwał pogromcą synów ziemi - to jest gigantów właśnie.

    Maksym Planudes (gr.: Μάξιμος Πλανούδης, Maximos Planoudes, ur. ok. 1255 w Nikomedii, zm. ok. 1305 roku w Konstantynopolu) – mnich bizantyński, filolog, tłumacz i teolog.Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.

    Jego postać[ | edytuj kod]

    Wymieniona w epigramie ojczyzna Nonnosa - Panopolis (dzisiejscy Achmim w Górnym Egipcie) wydała w V wieku jeszcze dwóch innych poetów: Cyrusa, konsula w 441 roku i Pampreiosa. Według źródeł koptyjskich ludność tamtejsza długo trzymała się pogaństwa i słynęła z czarodziejstwa.

    Na podstawie Dionysiaków (ks. 41) przyjmuje się, że poeta przebywał, może na studiach, w Berytos. O autopsji świadczy też opis Tyru (ks. 40, 311 i n.). Większą jednak część życia spędził w Aleksandrii, gdzie napisał swój poemat (ks. 1, 131) i gdzie najprawdopodobniej odebrał staranne wykształcenie. Na podstawie naśladownictwa trzeba mu przypisać znajomość Homera, Hezjoda, Pindara i trzech tragików, a także Arata, Apolloniusza Rodyjskiego, Kallimacha, Likofrona, Euforiona, Nikandra, Partheniosa, Antypatra z Sydonu, Doroteusza (poemat astrologiczny), Oppianów (poematy orfickie). Z prozaików: Herodota, Platona, Achillesa Tatiosa, z autorów łacińskich: Owidiusza i Klaudiana. O znajomości medycyny świadczy opis szaleństwa Athamasa (ks. 10, 4).

    Tracja (gr. Θρᾴκη, Thraki, łac. Thracia, bułg. Тракия, Trakija, tur. Trakya). Historycznie: starożytna kraina położona między dolnym Dunajem, Morzem Czarnym, Morzem Egejskim i rzeką Strymon (Struma). Obecnie region geograficzny na pograniczu Bułgarii (Tracja Północna), Grecji (Tracja Zachodnia) i Turcji (Tracja Wschodnia).Herodot z Halikarnasu (starogr. Ἡρόδοτος ὁ Ἁλικαρνασσεύς, Herodotos ho Halikarnasseus) (ur. ok. 484 p.n.e. w Halikarnasie, obecnie Bodrum w Turcji, zm. ok. 426 p.n.e. w Turioj lub Atenach) – historyk grecki, zwany Ojcem historii, czasem także Ojcem geografii. Jedynym zachowanym jego dziełem jest 9-księgowa relacja z wojen perskich, opisująca także geografię i historię Hellady, Persji i Egiptu oraz okolicznych krain, zatytułowana Dzieje (Ἱστορίαι Historiai, łac. Historiae). Jego relacje nie były zawsze dokładne, ale − w odróżnieniu od wielu innych historyków, aż po czasy dzisiejsze − zawsze opatrzone klauzulą "zgodnie z tym, czego się dowiedziałem" (Dzieje, I, 2) i "Ja zaś muszę podać, co się opowiada, ale bynajmniej nie jestem zobowiązany w to wierzyć i te słowa mają się odnosić do całych mych Dziejów." (VII, 152).


    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]




    Warto wiedzieć że... beta

    Asonans (fr. assonance, z łac. assonare - "odbrzmiewać, współbrzmieć") - powtórzenie jednakowych samogłosek w wyrazach zajmujących ustaloną pozycję w obrębie wersu (w poezji) lub zdania.
    Klaudian Klaudiusz (zm. 404) – rzymski poeta. Urodził się w Aleksandrii. Do Rzymu przybył w 394 roku. Był dworskim poetą cesarza Honoriusza, pisał panegiryki do ministra Stylichona.
    Giambattista Marino, także Marini (ur. 18 października 1569 w Neapolu, zm. 25 marca 1625 tamże) – włoski poeta, główny przedstawiciel literatury włoskiego baroku.
    Tyfon (także Tyfeus, Tyfaon bądź Tyfos, gr. Τυφῶν Typhō̂n, Τυφωεύς Typhōeús, Τυφάων Typháōn bądź Τυφώς Typhṓs) – w mitologii greckiej najmłodszy syn Gai i Tartarosa. Według innej wersji miał być synem Hery, poczętym bez udziału mężczyzny.
    Achilles Tatios (gr. Aχιλλεύς Τάτιος Achilleús Tátios) – grecki pisarz żyjący na przełomie II/III wieku pochodzący z Aleksandrii. Jego jedyna zachowana praca to erotyczna powieść romantyczna Przygody Leukippy i Kleitofonta (gr. Λευκίππην καὶ Kλειτoφῶντα).
    Eustacjusz z Tesaloniki (zw. także Eustathios Kataphloros, w polskojęzycznych opracowaniach również jako Eustathios i Eustatios, ur. ok. 1125, zm. 1193/8) – bizantyjski teolog, filolog, historyk, retor i epistolograf, od 1175 r. arcybiskup Tesaloniki.
    Tyr (obecny Sur) – w starożytności miasto fenickie, obecnie miasto i port w południowym Libanie na wybrzeżu Morza Śródziemnego. Posiada połączenie kolejowe i drogowe z portem Sajda. Jego nazwa znaczy „skała”. W języku fenickim Ṣur, w akadyjskim Ṣurru, po hebrajsku צור Ṣōr, po grecku Τύρος Týros, po arabsku صور (as)-Ṣūr.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.965 sek.