• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Nomen dubium

    Przeczytaj także...
    Nomen oblitum (l. mn. nomina oblita; z łac. nomen, nominis = imię; oblitum = zapomniany) – w nazewnictwie biologicznym nazwa nieużywana przez społeczność naukową przez ponad 50 lat od czasu, gdy została po raz pierwszy zaproponowana, a która jest także starszym synonimem lub homonimem. Oznacza ta, że bardziej współczesna nazwa jest w powszechnym użyciu i stanowi określenie tego samego taksonu (synonim) lub też jest tak samo wymawiana (homonim). Stara nazwa nomen oblitum przestaje być uznawana, młodsza zaś zajmuje jej miejsce jako nomen conservandum lub nomen protectum.Richard Lydekker (ur. 25 lipca 1849, zm. 16 kwietnia 1915) – angielski przyrodnik, geolog i autor wielu książek z dziedziny historii naturalnej. Członek Royal Society, Geological Society of London i Zoological Society of London.
    Typ nomenklatoryczny – w systematyce biologicznej organizm wiązany z określonym taksonem i określający zakres jego stosowania. Typem nomenklatorycznym gatunku oraz taksonu wewnątrzgatunkowego jest pojedynczy okaz (typ) (np. okaz zielnikowy rośliny), ew. ilustracja. Typem nomenklatorycznym rodzaju i wszystkich taksonów pomocniczych o randze pośredniej między rodzajem i gatunkiem jest gatunek typowy. Typem dla rodziny i taksonów pomocniczych o randze pośredniej między rodziną i rodzajem jest rodzaj typowy.

    Nomen dubium (l. mn. nomina dubia; z łac. nomen, dop. nominis "imię"; dubius "wątpliwy") – w nazewnictwie zoologicznym określenie nazwy naukowej o nieznanym lub wątpliwym zastosowaniu. W ICBN i ICNB fraza nomen dubium nie ma określonego statusu.

    W przypadku nomen dubium ustalenie, czy znalezisko należy do danej grupy, może nie być możliwe. Przyczyną może być np. zniszczenie albo zaginięcie osobnika typowego czy holotypu. W takim przypadku zasady nomenklatury pozwalają na wybranie nowego okazu typowego czy neotypu.

    Nazwa może być uznana za nomen dubium, gdy holotyp jest fragmentaryczny albo brakuje w nim cech ważnych dla rozpoznania. Często zdarza się tak w przypadku gatunków znanych jedynie ze skamieniałości. By zachować stałość nazw, ICZN pozwala wtedy wybrać nowy okaz typowy czy neotyp.

    Sankar Chatterjee (ur. 23 maja 1943 w Kalkucie) – amerykański paleontolog, profesor nauk o Ziemi w Texas Tech University oraz kustosz w Museum of Texas Tech University. W 1970 uzyskał tytuł Doctor of Philosophy w University of Calcutta, w latach 1977–78 był Postdoctoral Fellow w Smithsonian Institution.Henryk Kopia (ur. 8 lutego 1866 w Porzeczu, zm. 22 listopada 1933 we Lwowie) – polski nauczyciel, pedagog, literat, bibliotekarz, działacz społeczny.

    Dla przykładu: krokodylopodobny należący do archozaurów gad Parasuchus hislopi Lydekker, 1885 opisany został na podstawie części pyska. Nie wystarcza to do odróżnienia rodzaju Parasuchus i jego bliskich krewnych. Wobec tego jego nazwa gatunkowa to nomen dubium. Teksański paleontolog Sankar Chatterjee zaproponował nowy okaz typowy, kompletny szkielet. ICZN zgodziła się w 2003 zastąpić pierwotny okaz typowy zaproponowanym neotypem.

    Międzynarodowy Kodeks Nomenklatury Botanicznej (ang. International Code of Nomenclature for algae, fungi, and plants – ICN, dawniej International Code of Botanical Nomenclature – ICBN) – zespół zasad i zaleceń dotyczących tworzenia nazw naukowych (systematycznych) roślin stosowanych w botanice, stanowiących nomenklaturę botaniczną.Gady (Reptilia, od łac. repto – czołgać się) – parafiletyczna grupa zmiennocieplnych owodniowców. Współczesne gady są pozostałością po znacznie większej grupie zwierząt, której największy rozkwit przypadł na erę mezozoiczną. Obecnie żyją tylko cztery rzędy gadów, ich pozostałe znane linie ewolucyjne wymarły. Niektóre kopalne gady naczelne, czyli archozaury (takie jak pterozaury i dinozaury), były prawdopodobnie zwierzętami stałocieplnymi.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • nomen nudum
  • nomen oblitum
  • Wykaz terminów i skrótów stosowanych w nomenklaturze biologicznej
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Kazimierz Feliks Kumaniecki: Słownik łacińsko-polski : wg słownika Hermana Mengego i Henryka Kopii. Henryk Kopia, Herman Menge. Warszawa: Państ. Wydaw. Naukowe, 1990, s. 174, 327. ISBN 83-01-03531-5.
    2. Case 3165, Bulletin of Zoological Nomenclature 58:1, 30 marca 2001.
    3. Opinion 2045, Bulletin of Zoological Nomenclature 60:2, 30 czerwca 2003.
    Archozaury, gady naczelne (Archosauria – z gr. archos – władca + sauros – jaszczur) – takson diapsydalnych gadów obejmujący zaawansowane ewolucyjnie rzędy gadów.Dopełniacz (łac. genetivus) – forma używana w relacjach przynależności, jak np. w wyrażeniu kot Ali. W języku polskim ma o wiele szersze zastosowanie – używany jest zamiast biernika przy czasownikach w formie przeczącej, przy wielu innych, np. udzielić wywiadu, oraz zastępuje nieistniejący już ablativus na zasadzie tzw. synkretyzmu przypadków, przejąwszy przy tym również podległość czasownikom rządzącym pierwotnie ablatiwem (np. używać czegoś).



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Kazimierz Feliks Kumaniecki, pseud. Jutro, Kozakiewicz (ur. 18 maja 1905 w Krakowie, zm. 8 czerwca 1977 w Warszawie) – polski filolog klasyczny, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, członek Polskiej Akademii Nauk.
    Nomen nudum (łac. "naga nazwa") – termin stosowany w nomenklaturze botanicznej i zoologicznej w odniesieniu do nazwy naukowej taksonu, wyglądającej jak nazwa naukowa, ale nie spełniającej wymogów nomenklatorycznych (określonych w kodeksie nomenklatury botanicznej lub zoologicznej z powodu braku wymaganego opisu lub diagnozy taksonomicznej).
    Holotyp – pojedynczy typ nomenklatoryczny wskazany przez autora nazwy taksonu, na podstawie którego wyróżniono i opisano nowy gatunek lub podgatunek, ewentualnie także takson w randze gatunku wzorcowy dla rodzaju i rodzaj dla rodziny.
    Paleontologia (od gr. palaios – stary + on – byt + logos – nauka) – dziedzina biologii zajmująca się organizmami kopalnymi, wyprowadzająca na podstawie skamieniałości i śladów działalności życiowej organizmów wnioski ogólne o życiu w przeszłości geologicznej. Ściśle związana z geologią, posługuje się często fizyką i chemią.
    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.01 sek.