• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Nizina Mandżurska

    Przeczytaj także...
    Sungari to rzeka w Mandżurii w Chinach, prawobrzeżny, największy dopływ Amuru o długości 1927 km. W okresie od listopada do marca pozostaje zamarznięta. Przepływa przez Harbin, Jilin i Jiamusi. Do Harbinu mogą nią dopłynąć średniej wielkości statki.Liao He (chin. upr.: 辽河; chin. trad.: 遼河; pinyin: Liáo Hé) – rzeka w północno-wschodnich Chinach, uchodzi do Zatoki Liaotuńskiej na Morzu Żółtym. Jej źródła znajdują się w górach Qilaotu Shan. Długość rzeki wynosi 1430 km, a powierzchnia jej dorzecza to 219 tys. km². Przepływa przez Nizinę Mandżurską, przez miejscowości Tonghua i Yingkou.
    Mały Chingan (chin.: 小兴安岭, pinyin: Xiǎo Xīng’ān Lǐng; ros.: Малый Хинган) – góry w północno-wschodnich Chinach i częściowo w Rosji, oddzielające Nizinę Mandżurską od doliny środkowego Amuru. Rozciągają się na długości ok. 600 km. Najwyższym szczytem jest Pingding Shan (1429 m n.p.m.). Połączone z Wielkim Chinganem poprzez pasmo Yilehuli Shan.

    Nizina Mandżurska (chiń. upr.: 东北平原; chiń. trad.: 東北平原; pinyin: Dōngběi Píngyuán; dosł. „Nizina Chin Północno-Wschodnich”), także Nizina Songliao (chiń. upr.: 松辽平原; chiń. trad.: 松遼平原; pinyin: Sōngliáo Píngyuán) – nizina w północno-wschodnich Chinach, w dorzeczu Sungari i Liao He, nad Zatoką Liaotuńską, otoczona Górami Wschodniomandżurskimi oraz Wielkim i Małym Chinganem. Rozciąga się na długości ok. 1000 km i szerokości 300–400 km. Zajmuje obszar zapadliska tektonicznego o powierzchni ok. 350 tys. km², które wypełniają trzecio- i czwartorzędowe osady jeziorne i rzeczne oraz lessy, a bliżej morza – także utwory morskie. Posiada mało urozmaiconą rzeźbę i wznosi się maksymalnie na wysokość 300 m n.p.m. W części środkowej i na północy występują liczne płytkie jeziora i bagna.

    Zatoka Liaotuńska (chiń. upr.: 辽东湾; chiń. trad.: 遼東灣; pinyin: Liáodōng Wān) – zatoka u wybrzeży północno-wschodnich Chin na Morzu Żółtym, stanowi część Zatoki Pohaj. Wcina się na ok. 220 km w głąb lądu, szerokość do 175 km, głębokość do 50 m. Uchodzi do niej rzeka Liao He. Największe miasto i port nad zatoką to Yingkou.Nizina – równinna lub prawie równinna wielka forma ukształtowania terenu, obszar leżący na wysokości od 0 do 300 m n.p.m..

    Rozległe obszary czarnoziemów stepowych umożliwiły rozwój rolnictwa. Na Nizinie Mandżurskiej uprawia się pszenicę, soję, buraki cukrowe, kukurydzę, jęczmień, proso, sorgo, ziemniaki, len, na południu także ryż i konopie. Ponadto rozpowszechniona jest hodowla koni i owiec oraz pszczelarstwo. Ważny region przemysłowy i górniczy z bogatymi złożami rud żelaza, węgla kamiennego i ropy naftowej. Główne miasta to Shenyang, Anshan, Changchun i Harbin.

    Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.Wielki Chingan (upr. chin. 大兴安岭; chin. trad. 大興安嶺; pinyin: Dà Xīng’ān Lǐng; mandż. Amba Hinggan) – góry w północno-wschodnich Chinach, na zachód od Niziny Mandżurskiej, ciągnące się z północy na południe na długości ok. 1200 km. Ich najwyższy szczyt o nazwie Huanggangliang Shan wznosi się na wysokość 2029 m n.p.m. Wielki Chingan jest połączony z Małym Chinganem poprzez pasmo Yilehuli Shan. Góry zostały sfałdowane w orogenezie hercyńskiej, a następnie zrównane i wydźwignięte ponownie w orogenezie alpejskiej. Zbudowane są z paleozoicznych granitoidów, piaskowców, łupków ilastych i wapieni oraz mezozoicznych skał magmowych, głównie bazaltów. Wschodnie stoki Wielkiego Chinganu opadają dość stromo ku Nizinie Mandżurskiej, zachodnie przechodzą zaś łagodnie w równinę Hulun Buir. Szczyty górskie są zaokrąglone, a doliny szerokie. Góry leżą w strefie klimatów umiarkowanych, chłodnych na północy i ciepłych na południu (w zasięgu monsunów przynoszących latem opady). Występuje górska tajga z dominacją modrzewia; w rejonach szczytowych występują rumowiska skalne i roślinność karłowata. Mniej więcej na południe od równoleżnika 50° lasy zanikają, a ich miejsce zajmuje roślinność stepowa. Północną część gór pokrywa wieczna marzłoć osiągająca miejscami 50 m grubości.

    W obrębie Niziny Mandżurskiej wyróżnia się kilka mniejszych nizin, m.in. Liaohe i Songnen.

    Zobacz też[]

  • Dongbei
  • Przypisy

    1. 东北平原 (chiń.). 中国科学院地理科学与资源研究所, 2007-04-24. [dostęp 2011-08-12].
    2. Northeast Plain (ang.). Britannica Online Encyclopedia. [dostęp 2011-08-12].
    3. Jerzy Makowski: Geografia fizyczna świata. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, s. 131. ISBN 978-83-01-14218-6.
    4. Andrzej Maryański, Andrzej Halimarski: Chiny. red. Hanna Krzysztofik. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1980, s. 78. ISBN 83-01-00952-7.
    5. Andrzej Maryański, Andrzej Halimarski: Chiny. red. Hanna Krzysztofik. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1980, s. 133–138. ISBN 83-01-00952-7.
    6. Andrzej Maryański, Andrzej Halimarski: Chiny. red. Hanna Krzysztofik. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1980, s. 141–142. ISBN 83-01-00952-7.
    Uproszczone pismo chińskie (chin. upr. 简体字; chin. trad. 簡體字; pinyin jiǎntǐzì) to odmiana pisma chińskiego. Uproszczenia dokonano w Chińskiej Republice Ludowej w latach 50. XX wieku. Celem reformy było ułatwienie nauki pisma i walka z analfabetyzmem. Modyfikując ok. 50 proc. najbardziej skomplikowanych z używanych dotąd znaków cel ten osiągnięto. Pismo uproszczone używane jest także w Singapurze.Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Songnen Pingyuan (chiń.: 松嫩平原; pinyin: Sōngnèn Píngyuán) – nizina w północno-wschodnich Chinach (Jilin i Heilongjiang), w dorzeczu rzek Sungari i Nen Jiang, między Wielkim i Małym Chinganem; północna część Niziny Mandżurskiej. Nizina nie wznosi się wyżej niż 200 m n.p.m.. Klimat umiarkowany chłodny, kontynentalny, z cyrkulacją monsunową. Występują liczne bagna i jeziora a także wieczna zmarzlina na północy. Miejscami zachowały się stepy. Część terenów wykorzystana jest pod uprawę (buraki, kukurydza, proso, pszenica, soja, sorgo, ziemniaki). Główne miasta niziny to Harbin, Daqing (największy region wydobycia ropy naftowej w kraju) i Qiqihar.
    Liaohe Pingyuan (chiń. upr.: 辽河平原; chiń. trad.: 遼河平原; pinyin: Liáohé Píngyuán), także Nizina Południowomandżurska – nizina aluwialna w północno-wschodnich Chinach (Liaoning), wzdłuż dolnego biegu rzeki Liao He, część Niziny Mandżurskiej. Rozciąga się na długości ok. 200 km i szerokości do 150 km; na południu otwarta ku Zatoce Liaotuńskiej. Wysokość nie przekracza 50 m n.p.m.. Znaczna część niziny zbudowana jest z osadów aluwialnych naniesionych przez Liao He; na południu zbudowana z osadów morskich. Klimat monsunowy z umiarkowanie chłodną zimą i gorącym, deszczowym latem. Duża część terenu wykorzystana do uprawy (proso, soja, sorgo). Roślinność pierwotna (suche stepy na glebach kasztanowych) zachowała się tylko sporadycznie. Ważny rejon wydobycia ropy naftowej i gazu ziemnego. Główne miasta niziny to Shenyang i Anshan.
    Changchun (chin. trad.: 長春; chin. upr.: 长春; pinyin: Chángchūn) – miasto w północno-wschodnich Chinach, ośrodek administracyjny prowincji Jilin. W 2010 roku liczba mieszkańców strefy zurbanizowanej wynosiła 2 813 245. Zespół miejski w 1999 roku liczył 7 025 921 mieszkańców.
    Anshan (chin.: 鞍山; pinyin: Ānshān) – miasto o statusie prefektury miejskiej w północno-wschodnich Chinach, w prowincji Liaoning, przy linii kolejowej Changchun-Dalian. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 1 192 903. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 3 402 643 mieszkańców. Wielki ośrodek hutnictwa żelaza, przemysłu maszynowego, metalowego i chemicznego; w pobliżu Anshan wydobywa się rudę żelaza oraz magnezu.
    Tradycyjne pismo chińskie (chin. trad. 繁體字, chin. upr. 繁体字, pinyin fántǐzì) to odmiana pisma chińskiego, w której znaki mają tradycyjną postać, umożliwiającą czytanie dawniejszych tekstów. Są one dość skomplikowane, dlatego w latach 50. XX wieku w ChRL wprowadzono reformę pisma, w wyniku czego powstały znaki uproszczone. Pismo tradycyjne jest używane w Republice Chińskiej na Tajwanie, oraz w Hongkongu i Makau. Nazywane jest także ortodoksyjnym, złożonym lub właściwym pismem chińskim.
    Góry Wschodniomandżurskie (chiń. upr.: 长白山地; chiń. trad.: 長白山地; pinyin: Chángbái Shāndì) – góry zrębowe w północno-wschodnich Chinach, wzdłuż granicy z Koreą Północną i Rosją, rozciągające się od Morza Żółtego po Nizinę Amursko-Sungaryjską na długości ok. 1200 km. Najwyższy szczyt to wygasły wulkan Pektu-san (2744 m n.p.m.). Góry będące wypiętrzonym blokiem prekambryjskiej platformy chińskiej odznaczają się skomplikowaną budową geologiczną, charakteryzują się dużą ilością wyrównanych wierzchowin, głębokich dolin i kotlin śródgórskich oraz wygasłych i drzemiących wulkanów. W orogenezie alpejskiej uległy głębokim dyslokacjom i zostały pocięte intruzjami skał magmowych. W ich wewnętrznej strefie występują rozległe masywy bazaltowe. W Górach Wschodniomandżurskich biorą swoje źródła rzeki Sungari, Tumen oraz Yalu.
    Dongbei (Chiny Północno-Wschodnie) (chiń. upr.: 东北; chiń. trad.: 東北; pinyin: Dōngběi) - region Chin, w skład którego wchodzą trzy prowincje: Heilongjiang, Jilin i Liaoning, rozciągające się na przestrzeniach Niziny Mandżurskiej (patrz również: Mandżuria). Dongbei jest uznawany za odmienny od reszty kraju ze względu na surowy, subsyberyjski klimat, a także historię i obyczaje. Zamieszkuje go łącznie ok. 100 mln osób.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.014 sek.