Niszczyciele typu Q/R

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Niszczyciele typu R)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Niszczyciele typów Q i R – seria 16 brytyjskich niszczycieli średniej wielkości okresu II wojny światowej, należących do dwóch bardzo podobnych typów: Q i R (po 8 okrętów). Służyły od 1942 roku do lat 60. w marynarce brytyjskiej, a po wojnie także w Indiach i Holandii.

Stewa – część szkieletu statku, lub łodzi. Przedłużenie stępki w kierunku dziobu (stewa dziobowa, dziobnica) albo rufy (stewa rufowa, tylnica).Wyrzutnia torpedowa — odporna na ciśnienie wody struktura wyposażona we wrota wylotowe z przodu oraz zamkowe zamknięcie wsadowe, służąca do wystrzeliwania torped lub innych aparatów pływających z okrętu, a dawniej także z lądu. Z uwagi na sposób wystrzeliwania torpedy, wyrzutnie mogą przybrać postać wyrzutni impulsowych, bądź występujących niezależnie od nich wyrzutni swobodnego wypływania (swim-out).

Historia[ | edytuj kod]

Niszczyciele typów Q i R stanowiły dalsze rozwinięcie linii typów O/P, będących pierwszymi nowymi brytyjskimi niszczycielami średniej wielkości wojennej budowy, po odejściu od budowy dużych i silnie uzbrojonych niszczycieli przedwojennych typów (Tribal, J/K/N i L/M). Zamówienie nowych okrętów związane było z przystąpieniem Wielkiej Brytanii do II wojny światowej, określono je jako trzecią i czwartą flotyllę nadzwyczajną (Third and Fourth Emergency Flotilla) i miały to być okręty tańsze i szybsze w budowie od dużych niszczycieli. Główną różnicę w stosunku do niszczycieli typów J/K/N stanowiło słabsze uzbrojenie główne, stanowiące powrót do standardu prezentowanego przez typy A-I z pierwszej połowy lat 30. O ile jednak typy O/P oparte były na nieco pomniejszonym kadłubie typu J, to w typach Q i R ponownie zwiększono wymiary w celu zwiększenia zapasu paliwa, przez co nowe niszczyciele nie ustępowały wielkością „dużym” typom J/K/N.

II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 roku (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa Osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci). W wojnie uczestniczyło 1,7 mld ludzi, w tym 110 mln z bronią. Według różnych szacunków zginęło w niej od 50 do 78 milionów ludzi.Niszczyciele typów A-I – grupa zbliżonych typów brytyjskich i kanadyjskich niszczycieli średniej wielkości z okresu międzywojennego i II wojny światowej, obejmująca 86 okrętów, używanych też przez inne państwa. Budowane były na zamówienie marynarki brytyjskiej (Royal Navy) od końca lat 20. do późnych lat 30. XX wieku (dwa na zamówienie kanadyjskie). Oprócz prototypu, grupa ta obejmowała 9 serii okrętów oznaczonych kolejnymi literami od A do I, tworzących 4 zasadnicze typy: A/B, C/D, E/F i G/H/I, a także trzy typy większych tzw. liderów. Do grupy tej zaliczają się ponadto dwie serie okrętów budowanych na zamówienie brazylijskie i tureckie i zarekwirowanych dla marynarki brytyjskiej podczas wojny. Poza okrętami brytyjskimi grupy A-I, 11 takich niszczycieli, nie opisanych tutaj, zbudowanych zostało dla Argentyny, Grecji i Turcji. Poczynając od prototypowego HMS "Amazon" wodowanego w 1926, były to pierwsze nowe niszczyciele brytyjskie zbudowane po I wojnie światowej, tworzące standardową serię, o takich samych ogólnych charakterystykach. Dopiero od połowy lat 30. zaczęły je uzupełniać nowe typy większych niszczycieli (Tribal i J/K/N), lecz niszczyciele grupy A-I pozostały najliczniejszymi niszczycielami brytyjskimi w chwili wybuchu II wojny światowej i w pierwszej połowie wojny.

Serię 8 niszczycieli typu Q zamówiono wkrótce po zamówieniu typów O i P, w grudniu 1939, a w kwietniu 1940 zamówiono dalszą serię 8 niszczycieli typu R. Typ R różnił się od Q w niewielkim stopniu, m.in. zmianą podziału wewnętrznego i przeniesieniem kajut oficerskich z tradycyjnego miejsca na rufie na bardziej praktyczne miejsce pod nadbudówką dziobową, wzorem niszczycieli eskortowych typu Hunt. Z powodu przeciążenia stoczni wcześniejszymi zamówieniami i bieżącymi remontami, budowę okrętów obu typów rozpoczęto dopiero jesienią 1940. Nosiły one, zgodnie z tradycją brytyjską, nazwy rozpoczynające się na literę będącą oznaczeniem typu. W przeciwieństwie do typów O/P, na których uzbrojeniu odbiły się trudności wojenne i tendencja do wzmacniania uzbrojenia przeciwlotniczego średniego kalibru (później zarzucona), okręty typów Q/R otrzymały już planowane uzbrojenie z 4 dział 120 mm i 8 wyrzutni torped oraz lepszy system kierowania ogniem.

Niszczyciele typu Tribal – seria brytyjskich niszczycieli z okresu II wojny światowej, składająca się z 27 jednostek – 16 zbudowanych dla brytyjskiej Royal Navy, 8 dla marynarki kanadyjskiej i 3 dla australijskiej. Określane też były od pierwszego okrętu jako typ Afridi. Wchodziły do służby od 1938 roku i były intensywnie używane podczas wojny, w trakcie której utracono 13 z nich. Były jednymi z najsilniej uzbrojonych okrętów w swojej klasie; klasyfikuje się je także jako wielkie niszczyciele. Nazwę Tribal nosił ponadto wcześniejszy typ niszczycieli z okresu I wojny światowej.Oerlikon 20 mm - armata automatyczna kalibru 20 mm zaprojektowana przez Niemca Reinholda Beckera w 1914 roku i w zmodyfikowanej formie używana do tej pory przez siły zbrojne wielu państw.

Stępkę pod budowę pierwszych niszczycieli „Quentin” i „Quadrant” położono we wrześniu 1940, ostatniego „Roebuck” w czerwcu 1942. Jako pierwszy do służby wszedł również „Quentin” w kwietniu 1942. Wszystkie, oprócz 4, weszły do służby do końca 1942, pozostałe w 1943. Trzy – „Quiberon”, „Quickmatch” i „Quadrant” zostały przekazane przed zakończeniem budowy marynarce australijskiej. Koszt budowy okrętów wynosił ok. 416 942 funtów. Dalszym rozwinięciem typów Q/R były typy S-W i Z/Ca, będące standardowymi niszczycielami brytyjskimi drugiej połowy wojny.

Clydebank (gael.: Bruach Chluaidh; scots: Clidbaunk) − miasto w Szkocji, w hrabstwie West Dunbartonshire, w zespole miejskim Glasgow leżące nad rzeką Clyde. W 2003 roku liczyło ok. 50 tys. mieszkańców. Bomba głębinowa – broń morska, przeznaczona do rażenia okrętów podwodnych znajdujących się w zanurzeniu. Do czasów II wojny światowej był to główny środek zwalczania okrętów podwodnych (ZOP), później jego rola malała i obecnie ma już raczej znaczenie historyczne.


Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Greenock (gael. Grianaig) – portowe miasto położone w zachodniej Szkocji nad rzeką Clyde, w hrabstwie Inverclyde. Liczba mieszkańców (2001): 45.467.
Armata przeciwlotnicza Bofors 40 mm – armata przeciwlotnicza szwedzkiej firmy Bofors skonstruowana przed rozpoczęciem drugiej wojny światowej.
Niszczyciel (zwany wcześniej kontrtorpedowcem) – szybki, wielozadaniowy okręt średniej wielkości, przeznaczony do takich zadań, jak ochrona własnych jednostek, zwalczanie lotnictwa, okrętów podwodnych i innych jednostek wroga.
Hebburn – miasto w Anglii, w hrabstwie ceremonialnym Tyne and Wear, w dystrykcie (unitary authority) South Tyneside. Leży 7 km na wschód od centrum Newcastle i 396 km na północ od Londynu. W 2001 miasto liczyło 18 808 mieszkańców.
Armata przeciwlotnicza 40 mm (2pdr) Mark VIII, potocznie nazywana pom-pom - brytyjska morska automatyczna armata przeciwlotnicza z lat 30. XX wieku, standardowe lekkie działo przeciwlotnicze brytyjskich okrętów okresu II wojny światowej, używana głównie w postaci sprzężonej po 4 i 8 luf.
Dalcelownik - przyrząd optyczny umożliwiający obserwację otoczenia, poszukiwanie i wykrywanie celów, wyznaczenie kąta kursowego, kąta przechyłu i przybliżonego kąta biegu, a następnie przekazanie wypracowanych danych o celu do układu kontroli ognia.
Rufa – tylna część jednostki pływającej, zarówno w jej części nawodnej, jak i podwodnej. Istnieje wiele rodzai form konstrukcyjnych ruf. Wraz z rozwojem żeglugi ulegały one modyfikacjom zarówno ze względu na wykorzystywany materiał, przeznaczenie statku, jak i panującą w danych czasach modę. Rufa może być zakończona pawężą zorientowaną prostopadle względem lustra wody lub pochyloną w kierunku rufy, czy dziobu jednostki. Rufa może wystawać nad powierzchnię wody, tworząc nawis rufowy.

Reklama