• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Nilla Pizzi



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Carlo Azeglio Ciampi (ur. 9 grudnia 1920 w Livorno) – włoski bankowiec i polityk, premier w latach 1993–1994, prezydent Włoch od 18 maja 1999 do 15 maja 2006.Giorgio Consolini (ur. 28 sierpnia 1920 w Bolonii, Włochy, zm. 28 kwietnia 2012 tamże) – włoski piosenkarz, zwycięzca Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo w 1954 roku z piosenką „Tutte le mamme”, wykonaną w parze z Gino Latillą.

    Nilla Pizzi, właśc. Adionilla Negrini Pizzi (ur. 16 kwietnia 1919 w Sant’Agata Bolognese, zm. 12 marca 2011 w Mediolanie) – włoska piosenkarka, dwukrotna zwyciężczyni Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo: w 1951 roku z piosenką „Grazie dei fiori” i w 1952 roku z piosenką „Vola colomba”; w tym ostatnim ustanowiła nie pobity do dziś (2014) rekord, zajmując w finale pierwsze, drugie i trzecie miejsce. Wygrała również Festiwal Piosenki Neapolitańskiej (w 1952) i konkurs Canzonissima (w 1959).

    Wess (wł. Wesley Johnson, ur.  13 sierpnia 1945 w Winston-Salem, zm. 21 września 2009 tamże) – amerykański wokalista i basista. Z powodzeniem ubiegał się o obywatelstwo włoskie.Canzonissima – program organizowany przez telewizję włoską RAI mający formę konkursu, który dawał możliwość wygranej zarówno artystom (glosowanie przy pomocy kart pocztowych) jak i publiczności, spośród której wygrywał posiadacz tej karty, która zawierała prawidłową kolejność piosenek konkursowych. Program Canzonissima, popularny w latach 60. był, obok Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo, jednym z najważniejszych wyznaczników nowych trendów we włoskiej muzyce pop. Gromadził przed telewizorami miliony melomanów, wylansował nowe twarze włoskiej piosenki jak: Gianni Morandi (trzykrotny zwycięzca), Massimo Ranieri czy Iva Zanicchi.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Początki[ | edytuj kod]

    Adionilla Negrini Pizzi urodziła się na wsi jako córka Angelo, rolnika i Marii, z zawodu krawcowej. Miała dwie siostry, Lilianę i Denisę. Jako dziecko uczestniczyła w przedstawieniach szkolnych wykazując zamiłowanie do teatru i tańca. Później występowała w salach tanecznych w małych miejscowościach Emilii-Romanii. Została przyjęta do pracy w Ducati, znanej wytwórni sprzętu radiowego. Za pośrednictwem radia miała możliwość posłuchania głosów takich piosenkarek jak Lina Termini, Silvana Fioresi, Dea Garbaccio oraz zaśpiewać razem z nimi. Jej współpracownicy dostrzegli jej głos i przekonali ją do śpiewania. Mając osiemnaście lat Adonilla Pizzi wygrała konkurs Cinquemila lire per un sorriso (Pięć tysięcy lirów za uśmiech). W kwietniu 1943 roku podpisała swój pierwszy kontrakt z rozgłośnią Ente italiano per le audizioni radiofoniche (w skrócie EIAR). Nilla Pizzi w międzyczasie zakochała się w młodym robotniku, Guido Pizzi (pomimo tego samego nazwiska nie byli spokrewnieni ze sobą). 24 września 1940 roku pobrali się, ale kilka dni po ślubie Guido Pizzi dostał powołanie do wojska i wyjechał na front, z którego już nigdy nie wrócił. W tym samym roku Nilla Pizzi zaczęła występować w przedstawieniach organizowanych przez wojsko. Z orkiestrami Carlo Zeme i Angeliniego Pizzi przeniosła się do Turynu. Podczas występów używała pseudonimów Ilda Tulli, Isa Merletti i Carmen Isa. Pseudonimów używała również w pierwszych latach swojej kariery śpiewając piosenki w parze z Bruną Rattani i Tonym Stellą. Wiosną 1944 roku została usunięta z radia, ponieważ jej głos uznano za zbyt egzotyczny i zmysłowy jak na wymogi faszystowskiego reżimu.

    Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo (w skrócie: Festiwal w San Remo; wł. Festival della Canzone Italiana di Sanremo) – jeden z najstarszych w Europie festiwali piosenki, odbywający się corocznie od 1951 w mieście San Remo. Na jego wzór powstały inne międzynarodowe konkursy: Konkurs Piosenki Eurowizji oraz Sopot Festival.Faszyzm włoski (wł. fascismo) był totalitarnym ruchem politycznym, pozostającym u władzy we Włoszech od 1922 do 1943 roku. Jego przywódcą był Benito Mussolini. Podobne ruchy, takie jak nazizm, rozprzestrzeniały się w całej Europie i Ameryce Łacińskiej pomiędzy pierwszą a II wojną światową. Postuluje się czasem, aby słowo to pisać wielką literą mając na myśli faszyzm włoski, małą chcąc opisać podobne mu ruchy. Sądzi się, iż faszyzm włoski był wzorem dla innych jego form, choć kwestią dyskusyjną jest, jakie aspekty jego struktury, taktyki, kultury i ideologii można uznać za niezbędne minimum dla uznania danego ruchu za faszystowski.

    W sezonie 1945/1946 Nilla Pizzi wraz z orkiestrą Angeliniego występowała we włoskich teatrach, a następnie w radiu. W 1947 roku przyjęła nazwisko Nilla Pizzi i podpisała umowę na wyłączność z wytwórnią Cetra, nadal jednak nagrywała (pod pseudonimem) dla innych wytwórni. W latach 1948–1950 ustabilizowała swoją pozycję na rynku muzycznym. Śpiewała w tym czasie utwory pochodzenia latynoamerykańskiego (rumby i samby), które przyniosły jej powodzenie: „Cocoricò”, „Manana por la manana”, „Maria de Bahia”, „O mama mama”, „Avanti e indrè”, „La ruspa”, „Prisionero del mar”. Obok nich w jej repertuarze znalazły się też piosenki w stylu włoskim: „Vivere baciandoti”, „Dopo di te”, „Perché non sognar”, „E’ troppo tardi”, „Chimera”, „Dimenticarti”, „Gelosia”, „Tutta la vita”, „Voglio amarti così”, „Buonanotte Brasile”, „La barchetta (in mezzo al mare)”, „Ho lasciato il paese del cuor”, „The three caballeros”, „Chico chico”, „La chupeta” i inne.

    Luciano Tajoli (ur. 17 kwietnia 1920 w Mediolanie, zm. 3 sierpnia 1996 w Merate, Włochy) – włoski wokalista i aktor. Zwycięzca Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo w 1961 roku z piosenką „Al di là”, wykonaną w parze z Betty Curtis.IMDb.com (The Internet Movie Database) – największa na świecie internetowa baza danych na temat filmów i ludzi z nim związanych. Zawiera informacje o aktorach, reżyserach, scenarzystach, producentach, montażystach, operatorach, muzykach itd. Informacje nie ograniczają się do kinematografii amerykańskiej.

    Lata 50.[ | edytuj kod]

    W styczniu 1951 roku zainaugurowano Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo. Nilla Pizzi wygrała z piosenką „Grazie dei fiori”; zajęła również drugie miejsce (w parze z Achille Toglianim) z piosenką „La luna si veste d’argento”. Zwycięska piosenka została sprzedana w ilości 35 000 egzemplarzy, co było rekordem w tamtych czasach. Artystka zdobyła popularność, nagrała kolejne piosenki: „I sogni son desideri”, „Due gocce d’acqua”, „Ancora”, „Anema e core”, „Amore parlami, „Desiderio”, „Canzone amara”, „Stelle e lacrime”, „Maria Dolores”, „Core ‘ngrato”. Zwyciężyła również w drugim Festiwalu w San Remo zajmując w finale pierwsze, drugie i trzecie miejsce, odpowiednio z piosenkami: „Vola colomba”, „Papaveri” oraz „Una donna prega”, ustanawiając rekord, który pozostaje do dziś niepobity. W 1952 roku wygrała również pierwszy Festiwal Piosenki Neapolitańskiej z piosenką „Desiderio 'e sole”, zaśpiewaną w parze z Franco Riccim i zdobyła trzecie miejsce z piosenką „Margellina”, wykonaną w parze z Sergio Brunim. W międzyczasie zaręczyła się z piosenkarzem Gino Latillą, z którym występowała w duetach odnosząc duże sukcesy. Zadebiutowała w filmie Solo per te Lucia w reżyserii Franco Rossiego).

    Festiwal Piosenki Neapolitańskiej (wł. Festival della Canzone Napoletana; w skrócie Festival di Napoli) – jeden z najstarszych w Europie festiwali piosenki, poświęcony pieśni neapolitańskiej, organizowany w Neapolu w latach 1952–1970, kilkakrotnie wznawiany w latach późniejszych.Nunzio Gallo (ur. 28 marca 1928 w Neapolu, Włochy, zm. 22 lutego 2008 w Telese Terme, Włochy) – włoski piosenkarz i aktor, jeden z czolowych wykonawców pieśni neapolitańskich. Zwycięzca inauguracyjnego konkursu piosenkarskiego Canzonissima w sezonie 1956/1957 z piosenką „Mamma”, zwycięzca Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo w 1957 roku z piosenką „Corde della mia chitarra” (śpiewaną w parze z Claudio Villą), reprezentant Włoch (z tą samą piosenką) podczas Konkursu Piosenki Eurowizji (w 1957 roku. Zwycięzca Festiwalu Piosenki Neapolitańskiej w 1958 roku z piosenką „Vurria” (śpiewaną w parze z Aurelio Fierro). Aktor filmowy.

    W 1957 Nilla Pizzi roku wygrała, w parze z Nunzio Gallo, Festiwal w Velletri śpiewając piosenkę „Dicembre m'ha portato una canzone”. W 1958 roku po raz kolejny uczestniczyła w Festiwalu w San Remo, i choć ten zdominował Domenico Modugno, to Nilla Pizzi zajęła drugie i trzecie miejsce, odpowiednio z piosenką „L'edera”, śpiewaną w parze z Toniną Torrielli i Amare un'altra, śpiewaną w parze z Gino Latillą. W 1959 roku wygrała konkurs Canzonissima z piosenką „L'edera”.

    Włosi – naród zamieszkujący Włochy. We Włoszech jest ich około 56 mln, z czego prawie połowa wszystkich osób pochodzenia włoskiego mieszka poza Włochami, a najwięcej w Brazylii, Argentynie i w USA. Mówią językiem włoskim. Religią większości Włochów jest katolicyzm.Carlo Donida Labati (ur. 30 października 1920 w Mediolanie, zm. 22 kwietnia 1998 w Porto Valtravaglia) – włoski kompozytor i pianista, znany z licznych przebojów, skomponowanych zwłaszcza we współpracy z autorem tekstów, Mogolem: „Al di là” (1961), „Uno dei tanti” (1961), „Abbracciami forte” (1965), „Gli occhi miei” (1968), „La spada nel cuore” (1970). Wiele ze skomponowanych przez niego piosenek wykonywali zagraniczni wykonawcy, między innymi: Udo Jürgens, Tom Jones, Ben E. King, Petula Clark i Shirley Bassey.

    Lata 60.[ | edytuj kod]

    Początek lat 60. i nowe trendy w piosence włoskiej przyćmiły nieco popularność Nilli Pizzi. Zrezygnowała ona na pewien czas z występów, ale powróciła w 1962 roku biorąc udział w pierwszym festiwalu Cantagiro obok takich gwiazd jak Luciano Tajoli, Adriano Celentano, Claudio Villa, Nunzio Gallo, Tonina Torrielli czy Miranda Martino.

    International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji. Tonina Torrielli (ur. 22 marca 1934 w Serravalle Scrivia we Włoszech) – włoska piosenkarka. W 1956 Torrielli reprezentowała Włochy piosenką "Amami se vuoi" (wł. Kochaj mnie, jeśli chcesz) w pierwszym Konkursie Piosenki Eurowizji.

    W latach 60. i 70. Nilla Pizzi nagrywała swoje płyty dla małych wytwórni; płyty te były sprzedawane przez jej wielbicieli, korespondencyjnie lub podczas jej koncertów. Artystka dawała po około 200 koncertów rocznie, uczestniczyła w różnych imprezach wokalnych i odbywała trasy koncertowe po całym świecie.

    Lata 70.[ | edytuj kod]

    W 1970 roku Nilla Pizzi nagrała album Scritta per me (z piosenkami napisanymi między innymi przez Mogola, Carlo Donidę, Bruna Pallesiego, Pina Calviego, Leo Chiosso i Carla Roberta Rossiego). W 1972 roku zamieściła reklamy we wszystkich gazetach, które były wydawane na pięciu kontynentach, adresowane do Włochów na świecie. W odpowiedzi otrzymała tysiące listów, których treść posłużyła jej do nagrania albumu Con tanta nostalgia, pierwszego w jej dorobku wydawnictwa poświęconego problemowi emigracji. Album otrzymał nagrodę krytyków fonograficznych Premio della Critica Discografica i został sprzedany w ilości około dwóch milionów egzemplarzy na całym świecie.

    Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców. Franco Rossi (ur. 28 kwietnia 1919 roku we Florencji, stolicy Toskanii i prowincji Florencja, zm. 5 czerwca 2000 roku w Rzymie) - włoski reżyser i scenarzysta filmowy i telewizyjny.

    Lata 80.[ | edytuj kod]

    W 1981 roku Nilla Pizzi ponownie pojawiła się na Festiwalu w San Remo, ale tym razem w roli prezenterki. W 1986 roku odbyła razem z Giorgio Consolinim, Carlą Boni i Gino Latillą tournée koncertowe po Włoszech i za granicą. Pod koniec lat 80. zajęła się różnoraką działalnością (reklama pomidorów, pisanie przepisów kulinarnych w popularnych tygodnikach, prowadzenie programów telewizyjnych w lokalnych rozgłośniach).

    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.

    Lata 90.[ | edytuj kod]

    W 1994 roku Nilla Pizzi powróciła na Festiwal w San Remo z grupą Squadra Italia, w skład której, oprócz niej, weszli między innymi tak uznani artyści jak: Jimmy Fontana, Gianni Nazzaro, Wilma Goich, Wess, Tony Santagata, Rosanna Fratello i Manuela Villa (córka Claudia Villi).

    W latach 90. brała udział w kilku programach telewizyjnych, odbyła również długą trasę koncertową dookoła świata.

    Adriano Celentano (ur. 6 stycznia 1938 w Mediolanie) – włoski piosenkarz, aktor, reżyser i prezenter telewizyjny. W 1964 roku ożenił się z aktorką Claudią Mori. Jego córką jest Rosalinda Celentano.San Remo, włos. Sanremo (Sanremu w języku liguryjskim) – miejscowość położona nad Morzem Śródziemnym, w zachodniej części Ligurii, w północno-zachodnich Włoszech. Została ona założona przez starożytnych Rzymian i jest najlepiej znanym ośrodkiem kulturalnym prowincji Imperia, a także najpowszechniejszym celem turystycznym włoskiej Riwiery. Miasto jest gospodarzem takich wydarzeń jak Festiwal Piosenki Włoskiej, wyścig kolarski Mediolan – San Remo czy podzielony na sekcje tańca, teatru i muzyki GEF Festival Mondiale di Creativita nella scuola (The World Festival of Creativity in Schools).

    XXI wiek[ | edytuj kod]

    W 2001 roku został wznowiony jej singiel „Grazie dei fiori”, tym razem w wersji rap zaśpiewanej przez nią wraz z boys bandem 2080. Nilla Pizzi zmarła w Mediolanie 12 marca 2011 roku, przed ukończeniem wieku 92 roku życia. Kilka miesięcy wcześniej rozpoczęła pracę na nagraniem nowego, solowego albumu, który miał zawierać kilka utworów napisanych przez znanych autorów i być wydany w 2011 roku.

    Emilia-Romania (wł. Emilia-Romagna) – region administracyjny w północnych Włoszech, położony nad Morzem Adriatyckim. Region graniczy na północy z Lombardią i Wenecją Euganejską, na zachodzie z Ligurią i Piemontem, a na południu z Toskanią, Marche i San Marino. Stolicą regionu jest Bolonia.Rap lub rapowanie (melorecytacja) – rodzaj ekspresji wokalnej polegający na rytmicznym i ekspresyjnym wypowiadaniu słów i ich rymowaniu do zapętlonego podkładu instrumentalnego. Element kultury hip-hopowej. Rap często zamiennie z wyrażeniem hip-hop określany jest jako odrębny gatunek muzyczny powstały we wczesnych latach 70 XX wieku w Stanach Zjednoczonych Ameryki wśród czarnych mieszkańców. Chociaż rap powszechnie uważany jest za muzykę, to wielu naukowców wskazuje na jego bliskie pokrewieństwo z poezją.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Mediolan (wł. Milano, łac. Mediolanum, lomb. Milan lub Milà) – miasto i gmina w północnych Włoszech, stolica prowincji Mediolan i regionu Lombardia. Położone na północno-zachodnim skraju Niziny Padańskiej pomiędzy rzekami Ticino, Adda, Po i Alpami. Mediolan położony jest na wysokości 122 m n.p.m. Drugie co do wielkości po Rzymie miasto Włoch. Według danych na koniec 2005 roku gminę zamieszkuje 1 308 735 osób, 7191 os./km². Zajmuje powierzchnię 182 km².
    Domenico Modugno (ur. 9 stycznia 1928 w Polignano a Mare, zm. 6 sierpnia 1994 w Lampedusie) – włoski piosenkarz, kompozytor i aktor, a także członek włoskiego parlamentu.
    Samba de roda jest tradycyjnym tańcem brazylijskim, charakteryzującym się dynamicznymi i zmysłowymi ruchami bioder, tańczony jest solowo przez kobiety lub w parze kobieta plus mężczyzna. Jest "wizytówką" Brazylii na całym świecie. Obecnie jest kojarzony głównie z karnawałem oraz capoeirą. Bardzo ważne jest, aby nie mylić samba de roda z sambą jako tańcem towarzyskim (samba towarzyska wywodzi się z samba de roda, mają też pewne cechy wspólne).
    Boys band (boysband) – zespół wokalny muzyki pop, składający się z młodych mężczyzn. Utwory wykonywane przez boys bandy są skierowane do nastoletniej młodzieży.
    Mogol (ur. jako Giulio Rapetti 17 sierpnia 1936 w Mediolanie) – najbardziej znany włoski tekściarz, także pisarz i producent muzyczny. Autor tekstów do około 1500 piosenek, w tym do wielu słynnych. W latach 60. tworzył z Carlem Donidą znany duet autorsko-kompozytorski. Począwszy od połowy lat 60. współpracował z Luciem Battistim. Jego syn Alfredo również jest tekściarzem, kontynuującym tradycję rodzinną.
    Piosenkarz i piosenkarka – zawód polegający na wykorzystaniu śpiewu do wykonywania skomponowanych wcześniej piosenek, z reguły przy akompaniamencie grupy muzycznej, wydawanych następnie na albumach lub wykonywanych na koncertach. Utwory wykonywane bez akompaniamentu nazywamy utworami a cappella.
    Claudio Villa (prawdziwe nazwisko Claudio Pica - pseudonim mały król ) , ur. 1 stycznia 1926 w Rzymie , zm. 7 lutego 1987 w Padwie - włoski piosenkarz (tenor).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.777 sek.