• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Niezgoda - herb szlachecki

    Przeczytaj także...
    Herb (nazwa przyjęta z niem. Erbe "dziedzictwo") – znak rozpoznawczo-bojowy, wywodzący się z symboliki heroicznej lub znaków własnościowych, od XII w. ustalany według ścisłych reguł heraldycznych, pełniący funkcję wyróżnika osoby stanu rycerskiego, później szlacheckiego, także rodziny, rodu, organizacji kościelnej, mieszczańskiej bądź cechu rzemieślniczego, korporacji, miasta, jednostki podziału terytorialnego lub państwa.Herbowni (klejnotni, współherbowni) - osoby i rodziny posługujące się tym samym herbem, lub jego odmianą, staropolskie określenie rodu herbowego.
    Znajdziesz tu listę herbów. Jeśli poszukujesz informacji ogólnych o herbie szlacheckim zobacz artykuł herb szlachecki.

    Niezgoda – polski herb szlachecki.

    herb Niezgoda
    Herb Niezgoda II. Według Paprockiego z gniazda Cnoty.

    Opis herbu[]

    W polu błękitnym podkowa srebrna, przez nią w pas takiż miecz osieczony, zaś pośrodku strzała żeleźcem (grotem) w dół.

    Klejnot – pawie pióra. Labry zapewne błękitne podbite srebrem.

    Historia herbu[]

    Jest to jeden ze starszych herbów polskich. Większość heraldyków uważa, że jest to odmiana herbu Dołęga p. legenda herbowa. Najwcześniejsza wzmianka znajduje się u Paprockiego w Gnieździe Cnoty z 1578 r. Niemniej w cytowanym dziele Paprocki podaje pole czerwone i jako klejnot pióra strusie (p. Niezgoda II), ale już w Herbach Rycerstwa Polskiego podaje pole niebieskie wspominając niejako, "że niektórzy kładą pole czerwone, ale ma być w polu błękitnem, jako i wszystkie podkowy". Późniejsi heraldycy kładą tylko pole niebieskie i taki wygląd herbu został utrwalony w tradycji.

    Klejnot, cymer (łac. clenodium, staropol. z niem. (Helm-)Kleinod) – zwieńczenie hełmu łączące się z nim za pośrednictwem korony rangowej lub przepaski, z której rozwijały się labry.Juliusz Karol Ignacy Stanisław Kostka Ostrowski, hrabia herbu Rawicz (ur. 16 stycznia 1854 w Warszawie, zm. 12 marca 1917 w Glion, Szwajcaria) – historyk, prawnik, heraldyk polski, konserwatywny działacz katolicki, kolekcjoner malarstwa polskiego.

    Legenda herbowa[]

    Dwóch braci z rodu Dołęga byli tak zwaśnieni, ze podczas kłótni jeden brat zabił drugiego, dlatego zabójcy uszczerbiono herb, zdejmując mu krzyż i dodając miecz.

    Herbowni[]

    Tadeusz Gajl podaje następujące nazwiska (p. linki zewnętrzne) herbownych Baranowski, Bogdanowicz, Bohdanowicz, Boniszko, Bugwicz, Bujewicz, Butwiłło, Butwiło, Doborski, Gorsek, Grochocki, Jossek, Kajsiewicz, Haysiewicz, Kaysiewicz, Kłonicki, Kołomycki, Kołomyski, Lewandowski, Łętowski, Marynowski, Minkowski, Naganowski, Niezgoda, Nitowść, Nutowć, Nutowiec, Oranowski, Paustowski, Pawstowski, Prażnicki, Radoszewski, Radzeszowski, Radziszowski, Smardzewski, Strzetelski, Tracewski, Uderski, Wyżlaciński, Wyżlatyński, Zaszczyński, Zdramowicz

    Herb szlachecki – charakterystyczny znak rodowy ustalony według określonych reguł heraldycznych. W założeniu jest znakiem niepowtarzalnym, jednak może się nim posługiwać – w heraldyce polskiej – wiele rodów tzw. herbownych, tworzących w konsekwencji charakterystyczny dla polskiej heraldyki ród herbowy, grupujący rodziny czasem ze sobą wcale niespokrewnione. Wynika to m.in. z historii kształtowania się w Polsce stanu szlacheckiego, zachowującego tradycję przynależności do dawnych wielkich rodów lub klanów, także z praktyki przyjmowania jednego herbu przez rodziny niespokrewnione, ale służące w jednej chorągwi, a także w pewnym stopniu z prawnej możliwości tzw. adopcji herbowej osoby nobilitowanej przez jej szlacheckiego patrona należącego do genealogicznej linii danego rodu herbowego. Tylko polskim zwyczajem jest fakt, że różne rodziny szlacheckie mogą pieczętować się takim samym herbem. Rodziny te nawet nie są lub nie muszą być ze sobą skoligacone. Gdzie indziej herb jest własnością tylko jednej rodziny i tylko dla niej jest jej godłem, pieczęcią i znakiem. Dlatego zmiana koloru tła lub inności tego samego wizerunku powoduje powstanie innego herbu, jednak w Polsce jest to tylko inna odmiana herbu już istniejącego. Wywodzi się to z polskiego średniowiecznego systemu prowadzenia wojen i bitew, zwanego systemem chorągwi. Tym samym rycerze jednej chorągwi zwykle używali jej godła i nosili takie same herby. Stąd wiele rodzin szlacheckich w Polsce ma podobne lub identyczne herby. Często towarzyszyła temu formalna odmiana herbu. Praktyka ta została z czasem zakazana. W innych krajach europejskich dany herb przysługuje tylko jednej rodzinie. Choć znane są też sytuacje, gdy grupa rodzin noszących różne nazwiska odmiejscowe od różnych włości, ale wspólnego pochodzenia, nosi herby identyczne lub podobne, jak w Polsce. W średniowieczu wymagane było nawet wyróżnianie herbów poszczególnych członków rodziny, przez dodawanie specjalnych oznaczeń, bordiur itp. Ten zwyczaj przetrwał w heraldyce brytyjskiej. Charakterystycznym przykładem jest tu herb Księcia Walii, różniący się od herbu królewskiego nałożonym na tarczę kołnierzem turniejowym. W Polsce takie odróżnianie herbów osobistych było stosowane u zarania naszej heraldyki, przyczyniając się m.in. do powstawania odmian herbowych.Bartłomiej (Bartosz) Paprocki, Bartolomej Paprocký herbu Jastrzębiec (ur. ok. 1543 w Paprockiej Woli, w pobliżu Sierpca, zm. 27 grudnia 1614 we Lwowie) – podczaszy dobrzyński, heraldyk polski i czeski (nazywany ojcem heraldyki polskiej i czeskiej), autor wielu herbarzy, pisarz, historyk, poeta i tłumacz, wydał liczne prace heraldyczne, wśród nich słynne „Herby rycerstwa polskiego”. Działał w Czechach i na Morawach na przełomie XVI i XVII wieku. Założył wieś Bartoszowiny w województwie świętokrzyskim.

    Zobacz też[]

  • Lista herbów
  • Przypisy

    1. Józef Szymański: Herbarz rycerstwa polskiego. Warszawa: DiG, 2001, s. 254. ISBN 83-7181-217-5.ale jako klejnot podaje pióra pawie
    2. Bartosz Paprocki: Gniazdo cnoty. Kraków: 1578, s. 1116.
    3. Bartosz Paprocki: Herby Rycerztwa Polskiego. Kraków: Kazimierz Turowski, 1853, s. 442.

    Linki zewnętrzne[]

  • herb Niezgoda i lista nazwisk w elektronicznej wersji Herbarza polskiego Tadeusza Gajla
  • Bibliografia[]

  • Szymon Okolski: Orbis Polonus. T. II. Kraków: 1641-1643, s. 278.
  • Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 2. Warszawa: Główny skład księgarnia antykwarska B. Bolcewicza, 1897, s. 231.
  • (window.RLQ=window.RLQ||).push(function(){mw.log.warn("Gadget \"edit-summary-warning\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"wikibugs\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"ReferenceTooltips\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"main-page\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");});
    Tadeusz Gajl (ur. 1940 w Wilnie) – artysta grafik, twórca światowej sławy przedstawień historycznych herbów szlachty polskiej. Herby jego autorstwa zyskały powszechną akceptację heraldyków, nazywane w nomenklaturze herbami gajlowskimi (ang. Gajlesque Coat of Arms).Labry – niem. labwerk (ornament roślinny), łac. lista, lusca, fascia – części zewnętrzne tarczy herbowej, mające kształt wielkich liści wyszczerbionych, wyrastających z boków hełmu, zwykle symetrycznie po obu stronach, często obejmujące jako ornament również całą tarczę herbową.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Józef Szymański (ur. 13 lutego w 1931 r. w Wojniczu, zm. 23 października 2011 r. w Lublinie) – polski historyk, specjalista w zakresie nauk pomocniczych historii.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.036 sek.