• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Nieczuła



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Goncz (Gonsch, Gonschen, Gonsz, Gończ, Gącz) − pomorski herb szlachecki, przypisywany także, prawdopodobnie błędnie, rodzinie kaszubskiej.Korona rangowa – element herbu rycerskiego i szlacheckiego. Umieszczana pierwotnie zwykle na hełmie jest jedną z heraldycznych oznak godności. Początkowo w XII-XIV w. korona umieszczana była tylko nad herbami królów i książąt. Później także nad herbami pozostałej arystokracji i zwykłej szlachty. Od końca XVI wieku najczęściej umieszczana bezpośrednio nad tarczą, zaś hełmy z klejnotami były umieszczane powyżej, bądź pomijane. W przypadku koron zamkniętych, mitry lub korony królewskiej, hełmy powyżej korony nie były umieszczane. W heraldyce napoleońskiej zamiast koron rangowych wprowadzono czapki (birety), zbliżone nieco wyglądem do mitry książęcej. Może ozdabiać jedynie herby nadane przez udzielnego monarchę. W heraldyce polskiej, w przeciwieństwie do zasad heraldycznych wielu innych krajów stanowi, umieszczana na hełmie, konieczny element herbu szlacheckiego.
    function mfTempOpenSection(id){var block=document.getElementById("mf-section-"+id);block.className+=" open-block";block.previousSibling.className+=" open-block";}
    Nieczuła
    Nieczuła odmienny
    Błędny herb Czerniewskich według Ostrowskiego
    Błędny herb Bartlińskich według Niesieckiego, Ostrowskiego, powielony w licznych innych publikacjach, w tym we współczesnym Herbarzu polskim Tadeusza Gajla

    Nieczuła (Szpak, Bartliński, Czerniewski, Schwarzenbach-Czerniewski)kaszubski herb szlachecki. Wielu autorów herbarzy, począwszy od Niesieckiego, poprzez Ostrowskiego, skończywszy na Gajlu osobno traktują herb Bartlińskich i Czerniewskich. Ten pierwszy ma się według nich nieco różnić od drugiego. Jest to błąd, zapoczątkowany przez Niesieckiego, chociaż korygowany przez autorów późniejszych, przetrwał w niektórych herbarzach do współczesności.

    Klejnot, cymer (łac. clenodium, staropol. z niem. (Helm-)Kleinod) – zwieńczenie hełmu łączące się z nim za pośrednictwem korony rangowej lub przepaski, z której rozwijały się labry.Oręż (uzbrojenie) – w heraldyce zbiorcza nazwa elementów anatomicznych zwierząt herbowych używanych do walki, polowania oraz obrony. Mianem tym określimy:

    Opis herbu[]

    Herb występował w kilku wariantach. Opisy z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego:

    Nieczuła (Szpak, Bartliński, Czerniewski, Schwarzenbach-Czerniewski): W polu błękitnym szpak z rozpostartymi skrzydłami, czarny, siedzący na pniu naturalnym o pięciu korzeniach i dwóch gałązkach z liśćmi zielonymi. Klejnot: nad hełmem w koronie ogon pawi. Labry: błękitne, podbite srebrem.

    Ostrowski podaje szpaka ze złożonymi skrzydłami. W Nowym Siebmacherze zaś brak jest barw i klejnotu.

    Juliusz Karol Ignacy Stanisław Kostka Ostrowski, hrabia herbu Rawicz (ur. 16 stycznia 1854 w Warszawie, zm. 12 marca 1917 w Glion, Szwajcaria) – historyk, prawnik, heraldyk polski, konserwatywny działacz katolicki, kolekcjoner malarstwa polskiego.Herb szlachecki – charakterystyczny znak rodowy ustalony według określonych reguł heraldycznych. W założeniu jest znakiem niepowtarzalnym, jednak może się nim posługiwać – w heraldyce polskiej – wiele rodów tzw. herbownych, tworzących w konsekwencji charakterystyczny dla polskiej heraldyki ród herbowy, grupujący rodziny czasem ze sobą wcale niespokrewnione. Wynika to m.in. z historii kształtowania się w Polsce stanu szlacheckiego, zachowującego tradycję przynależności do dawnych wielkich rodów lub klanów, także z praktyki przyjmowania jednego herbu przez rodziny niespokrewnione, ale służące w jednej chorągwi, a także w pewnym stopniu z prawnej możliwości tzw. adopcji herbowej osoby nobilitowanej przez jej szlacheckiego patrona należącego do genealogicznej linii danego rodu herbowego. Tylko polskim zwyczajem jest fakt, że różne rodziny szlacheckie mogą pieczętować się takim samym herbem. Rodziny te nawet nie są lub nie muszą być ze sobą skoligacone. Gdzie indziej herb jest własnością tylko jednej rodziny i tylko dla niej jest jej godłem, pieczęcią i znakiem. Dlatego zmiana koloru tła lub inności tego samego wizerunku powoduje powstanie innego herbu, jednak w Polsce jest to tylko inna odmiana herbu już istniejącego. Wywodzi się to z polskiego średniowiecznego systemu prowadzenia wojen i bitew, zwanego systemem chorągwi. Tym samym rycerze jednej chorągwi zwykle używali jej godła i nosili takie same herby. Stąd wiele rodzin szlacheckich w Polsce ma podobne lub identyczne herby. Często towarzyszyła temu formalna odmiana herbu. Praktyka ta została z czasem zakazana. W innych krajach europejskich dany herb przysługuje tylko jednej rodzinie. Choć znane są też sytuacje, gdy grupa rodzin noszących różne nazwiska odmiejscowe od różnych włości, ale wspólnego pochodzenia, nosi herby identyczne lub podobne, jak w Polsce. W średniowieczu wymagane było nawet wyróżnianie herbów poszczególnych członków rodziny, przez dodawanie specjalnych oznaczeń, bordiur itp. Ten zwyczaj przetrwał w heraldyce brytyjskiej. Charakterystycznym przykładem jest tu herb Księcia Walii, różniący się od herbu królewskiego nałożonym na tarczę kołnierzem turniejowym. W Polsce takie odróżnianie herbów osobistych było stosowane u zarania naszej heraldyki, przyczyniając się m.in. do powstawania odmian herbowych.

    Nieczuła odmienny (Bartliński odmienny, Walbach Bartliński): W polu błękitnym ptak (szpak) z rozpostartymi skrzydłami, czarny, siedzący na pniu srebrnym o pięciu korzeniach i dwóch gałązkach z liśćmi zielonymi, tworzącymi kształt wieńca. Klejnotu, hełmu i labrów brak, bezpośrednio nad tarczą korona szlachecka.

    Seweryn Maciej Leon Uruski herbu Sas (ur. 1 czerwca 1817 w Biłce Szlacheckiej koło Lwowa – zm. 16 sierpnia 1890 w Pizie) – marszałek szlachty guberni warszawskiej, tajny radca i ochmistrz dworu cesarskiego, heraldyk - prezes Heroldii Królestwa Polskiego, autor 15-tomowego Herbarza szlachty polskiej, hrabia od 1844.Johann Ambrosius Siebmacher (także: Sibmacher), (ur. 1561 w Norymberdze, zm. 23 marca 1611 tamże) autor i założyciel wielokrotnie publikowanego herbarza, ważnego źródła heraldyki dla niemieckiego obszaru językowego.

    Nieczuła odmienny (Bartliński odmienny, Czerniewski, Sówka odmienny): W polu błękitnym sowa szara, siedząca na srebrnym o trzech korzeniach i dwóch gałązkach z listkami wawrzynu zielonymi; trzema po lewej, czterema po prawej. Klejnot: nad hełmem w koronie trzy pióra pawie. Labry: błękitne, podbite złotem.

    Według Przemysława Pragerta herb ten jest błędną rekonstrukcją herbu Czerniewskich i Bartlińskich. Błąd polega głównie na pomyleniu szpaka z sową.

    Nieczuja (Cielech, Cielechy, Cielepele, Czelepele, Ostrew, Ostrzew, Nieczyja, Necznia, Pień, Słup) – polski herb szlachecki.Bielkówko (kaszb. Bélkòwkò) – wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie gdańskim, w gminie Kolbudy na trasie linii kolejowej Pruszcz Gdański-Żukowo (obecnie zawieszonej). Wieś jest siedzibą sołectwa w którego skład wchodzą również miejscowości Miechucińskie Chrusty i Żmijewo. Transport publiczny zapewnia na zlecenie gminy Gryf w Kartuzach.

    Bartliński: W polu błękitnym na pieńku dębowym w barwach naturalnych, o 2 sękach, wzlatująca sowa czarna o orężu czerwonym.

    Według Przemysława Pragerta herb ten jest błędną rekonstrukcją herbu Bartlińskich i powinno się im przypisywać herb Nieczuła. Pomyłka polega głównie na zamienieniu szpaka na sowę oraz pominięciu klejnotu. Błąd oryginalnie pochodzi od Niesieckiego, który widzieć miał taki herb na nagrobku Bartlińskiego z kościoła Cystersów w Pelplinie. Herb taki powielił Ostrowski i wiele innych publikacji, zarówno heraldycznych (Herbarz Bonieckiego, który jednak przekazał też prawidłową wersję), jak i nieheraldycznych (Encyklopedia Staropolska). Na błąd ten zwracano uwagę już wcześniej, przed współczesnymi badaniami Pragerta, oprócz wspomnianej uwagi u Bonieckiego m.in. w wydaniu herbarza Niesieckiego z XIX wieku, w dopiskach do herbu Bartliński i przy opisie herbu Nieczuła, a także w Heroldzie polskim na rok 1898 oraz w herbarzu Uruskiego.

    Jan Karol Dachnowski, pseud. Perypetasmatowicz od Constantynowa, Perypetasmatowicz (ur. ok. 1590 w Sokalu, zm. po 1654) - polski heraldyk, panegirysta, poeta okolicznościowy i religijny.Gącz (Goncz, Gonsch, Gonschen, Gończ, Gącz-Czerniewski, Gącz-Dąbrowski, Goncz-Dombrowski) − kaszubski herb szlachecki.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Kaszuby (kasz. Kaszëbë lub Kaszëbskô) – region kulturowy w północnej Polsce, będący częścią Pomorza, w którym zamieszkują Kaszubi (autochtoniczni Pomorzanie) posługujący się językiem regionalnym – etnolektem, określanym jako język kaszubski.
    Dąb (Quercus L.) – rodzaj drzew, rzadziej wysokich krzewów, zaliczony do rodziny bukowatych (Fagaceae Dumort.). Należy do niego ok. 200 gatunków występujących prawie wyłącznie w strefie umiarkowanej półkuli północnej oraz w wyższych partiach gór strefy tropikalnej. Najdalej na południe występują na Wyspach Sundajskich. Gatunkiem typowym jest Quercus robur L..
    Tadeusz Gajl (ur. 1940 w Wilnie) – artysta grafik, twórca światowej sławy przedstawień historycznych herbów szlachty polskiej. Herby jego autorstwa zyskały powszechną akceptację heraldyków, nazywane w nomenklaturze herbami gajlowskimi (ang. Gajlesque Coat of Arms).
    Czerniewo (kasz. Czërniéwò) – wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie gdańskim, w gminie Trąbki Wielkie. Wieś jest siedzibą sołectwa Czerniewo w którego skład wchodzą również miejscowości Czerniec i Czerniewko.
    Labry – niem. labwerk (ornament roślinny), łac. lista, lusca, fascia – części zewnętrzne tarczy herbowej, mające kształt wielkich liści wyszczerbionych, wyrastających z boków hełmu, zwykle symetrycznie po obu stronach, często obejmujące jako ornament również całą tarczę herbową.
    Alfred Znamierowski (ur. 21 czerwca 1940 w Warszawie), wnuk Czesława Znamierowskiego, polski dziennikarz, heraldyk i weksylolog. Studiował geografię na Uniwersytecie Warszawskim.
    Kasper Niesiecki (ur. 31 grudnia 1682, zm. 9 lipca 1744 w Krasnymstawie) – polski genealog heraldyk, jezuita, leksykograf, pisarz, teolog, kaznodzieja.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.044 sek.