Nieborza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Nieborza (Nieborze) – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie wolsztyńskim, w gminie Siedlec.

Narodowy Instytut Dziedzictwa (NID) – narodowa instytucja kultury podległa Ministerstwu Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Misją NID jest tworzenie podstaw dla zrównoważonej ochrony dziedzictwa poprzez gromadzenie i upowszechnianie wiedzy o zabytkach, wyznaczanie standardów ich ochrony i konserwacji oraz kształtowanie świadomości społecznej celem zachowania dziedzictwa kulturowego Polski dla przyszłych pokoleń. Instytut wydaje kwartalnik „Ochrona Zabytków”.Opactwo Cystersów w Obrze – kościół i klasztor pocysterski znajdujący się we wsi Obra, przy ulicy Szkolnej. Obecnie należy do oblatów.

Przez wieś przebiega droga wojewódzka nr 303. Na zachód od wsi rozpościerają się obszary leśne i rynna Jezior Zbąszyńskich.

Przed 1312 właścicielem Nieborzy był Mikołaj z Kiełbowa (Kębłowa) i jego żona Małgorzata. W 1312 nadali Nieborze i Ercelino (Reklin) klasztorowi w Obrze. Wieś weszła w 1380 w skład nowo utworzonej parafii w Siedlcu.

Wieś duchowna, własność opata cystersów w Obrze pod koniec XVI wieku leżała w powiecie kościańskim województwa poznańskiego.

Obra – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie wolsztyńskim, w gminie Wolsztyn. W latach 1975-1998 miejscowość położona była w województwie zielonogórskim. Leży na trasie szlaku cysterskiego.Powiat babimojski (niem. Kreis Bomst) – niemiecki i polski powiat istniejący w latach 1793-1938 i 1945-1950 (o bardzo zróżnicowanych granicach) na terenie obecnych województw lubuskiego i wielkopolskiego.

Nieborze, położone w Prusach Południowych nadane zostało w latach 1796-1797 majorowi von Hünerbeinowi. Pod koniec XIX wieku wieś wchodziła w skład powiatu babimojskiego. Liczyła 19 domostw i 133 mieszkańców (26 ewangelików i 107 katolików). Właścicielem dóbr był wtedy hrabia Karol Mielżyński.

Jeziora zbąszyńskie - tzw. pojezierze zbąszyńskie, ciąg jezior w tzw. Bruzdzie Zbąszyńskiej (315.44) pomiędzy Pojezierzem Łagowskim a Pojezierzem Poznańskim. Przepływa przez nie, płynąca na północ, rzeka Obra.Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej, położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km², co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi, zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie, a szóste w Unii Europejskiej.

Wieś rycerska, własność hrabiego Macieja Mielżyńskiego, położona była w 1909 roku w powiecie babimojskim rejencji poznańskiej w Wielkim Księstwie Poznańskim.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.

Rejestr zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa nie wykazuje żadnych zabytków w Nieborzy.

Gmina (od niem. Gemeinde – komuna, społeczność) – wspólnota samorządowa osób zamieszkujących określone terytorium.Województwo poznańskie – jednostka terytorialna Rzeczypospolitej Obojga Narodów, tworząca prowincję wielkopolską, obejmująca powierzchnię 15 015 km², posiadająca 4 powiaty. Siedzibą wojewody był Poznań, a sejmiki ziemskie odbywały się w Środzie Wielkopolskiej. Województwo poznańskie wspólnie z woj. kaliskim obierały starostę generalnego Wielkopolski.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Ludność Gminy Siedlec. UG Siedlec. [dostęp 2020-05-16].
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1365, 13 lutego 2013. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 24 stycznia 2015]. 
  3. Elżbieta Mlącka, Anna Tekiel: Świebodzin: mapa topograficzna Polski. Wyd. 2. Warszawa: Wojskowe Zakłady Kartograficzne, 2009. ISBN 978-83-7135-250-8.
  4. Nieborze, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 375.
  5. Atlas historyczny Polski. Wielkopolska w drugiej połowie XVI wieku. Część II. Komentarz. Indeksy, Warszawa 2017, s. 247.
  6. Jan Wąsicki, Ziemie pruskie pod zaborem pruskim, Zielona Góra 1978, s. 64
  7. Nieborza, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 41.
  8. Księga adresowa polskich właścicieli ziemskich Wielkiego Księstwa Poznańskiego z uwzglednieniem powiatu, stacyi poczty, telegrafu, dworca, Poznań 1909, s. 6.
  9. Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków na terenie województwa wielkopolskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 251. [dostęp 24 stycznia 2015].




Warto wiedzieć że... beta

Podział administracyjny Polski 1975–1998 – podział administracyjny obowiązujący od 1 czerwca 1975 do 31 grudnia 1998 (od reformy w 1975 do reformy w 1999). Został wprowadzony ustawą z dnia 28 maja 1975 o dwustopniowym podziale administracyjnym Państwa oraz o zmianie ustawy o radach narodowych.
Wieś (łac. pagus, rus) – jednostka osadnicza o zwartej, skupionej lub rozproszonej zabudowie i istniejących funkcjach rolniczych lub związanych z nimi usługowych lub turystycznych, nieposiadająca praw miejskich lub statusu miasta (art. 2 ustawy z 29 sierpnia 2003 o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych).
Województwo zielonogórskie – jedno z 49 województw istniejących w latach 1975-1998. Położone było w zachodniej Polsce.
Powiat wolsztyński - powiat w Polsce (województwo wielkopolskie), utworzony w 1999 roku w ramach reformy administracyjnej. Jego siedzibą jest miasto Wolsztyn.
Ziemia (łac. Terra) − trzecia, licząc od Słońca, a piąta co do wielkości planeta Układu Słonecznego. Pod względem średnicy, masy i gęstości jest to największa planeta skalista Układu Słonecznego.
Droga wojewódzka nr 303 (DW303) - droga wojewódzka o długości 42 km, łączącą Świebodzin (DK 92) z DK32 w Powodowie. Droga położona jest na terenie województwa lubuskiego (powiatu świebodzińskiego i zielonogórskiego) oraz na terenie województwa wielkopolskiego (powiat wolsztyński).
Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich – słownik encyklopedyczny wydany w latach 1880–1902 w Warszawie przez Filipa Sulimierskiego, Bronisława Chlebowskiego i Władysława Walewskiego; rejestrował toponimy z obszaru Rzeczypospolitej Obojga Narodów oraz niektórych terenów ościennych (m.in. części Śląska, czy Prus Książęcych); wielokrotnie wznawiany, stanowi cenne źródło wiadomości geograficznych, historycznych, gospodarczych, demograficznych i biograficznych.

Reklama