• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Niaoke Daolin

    Przeczytaj także...
    Niutouzong (chiń.: 牛頭宗; dosł. „szkoła Wolej Głowy”) (kor. udu chong; jap. gozu shū; wiet. ngưu đầu tông) – szkoła chan założona przez mistrza chan Niutou Faronga.Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.
    Tianhuang Daowu (天皇道悟 ur. 748, zm. 807) (kor. ( ); jap. Tennō Dogō ( ); wiet. (Thiên Hoàng Đạo Ngộ)) – chiński mistrz chan.

    Niaoke Daolin (ur. 741, zm. 824; chiń. 鸟窠道林, pinyin Niǎokē Dàolín; kor. 조과도림 Chokwa Torim; jap. Chōka Dōrin; wiet. Điểu Khòa Đạo Lâm) – chiński mistrz chan ze szkoły niutou.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Do klasztoru wstąpił mając 9 lat. Święcenia buddyjskie przyjął w wieku 21 lat. Studiował Huayan jing – Sutrę Awatamsakę. Następnie zamieszkał na drzewie, na którym także praktykował medytacje. Z tego powodu nazywany był mistrzem chan (chiń. chanshi) Ptasie Gniazdo lub mistrzem chan Srocze Gniazdo), gdyż nad nim znajdowały się gniazda srok.

    (Dayi) Daoxin, (大醫道信; Wade-Giles (Ta-i) Tao-hsin (ur. 580, zm. 651) (kor. (Taeŭi) Tosin (도신 ) | jap. (Daii) Dōshin (ドウシン) | wiet. Đai I Đạo Tín) – chiński mistrz chan, Czwarty Patriarcha buddyzmu chan (jap. zen).Budda Siakjamuni (ok. 563-483 p.n.e.), właśc.Siddhartha (imię od rodziców) Gotama (przydomek) z rodu (klanu) Śakjów – mędrzec, założyciel jednej z religii powszechnych – buddyzmu.

    Jego słynna rozmowa ukazuje prostotę jego zasad i prostotę jego chanu. Jego rozmówcą był uczony i poeta konfucjański Bo Juyi (772–846) (zwany też Baiyue Tian), który w tym czasie był prefektem okręgu. Rzekł on do Daolina Znajdujesz się w bardzo niebezpiecznym miejscu! Mistrz odparł Ty jesteś w bardziej niebezpiecznym! A cóż jest niebezpiecznego w kierowaniu tą prowincją? Jak możesz mówić, że nie jesteś w niebezpieczeństwie, gdy twoje namiętności płoną jak ogień, a ty nie możesz przestać się tym zadręczać?! Bo Zhuyi spytał wtedy Co jest istotą buddyzmu? Daolin odparł słowami Śakjamuniego Nie czyń żadnego zła, Czyń tylko dobro, Aby oczyścić siebie. To są nauki Wszystkich buddów. Bo Zhuyi powiedział Każde dziecko o tym wie! Daolin odparł Tak, każde dziecko o tym wie, ale nawet osiemdziesięcioletni człowiek nie potrafi tego robić.

    Linia przekazu Dharmy[ | edytuj kod]

    Pierwsza liczba oznacza ilość pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

    Jianzhi Sengcan (ok. 529-613; chiń. 鑑智僧璨, Wade-Giles Chien-chih Seng-ts’an, kor. Sŭngch’an; jap. Konchi Sōsan; wiet. Tăng Xán) – był trzecim patriarchą (chiń. sanzu 三祖) buddyzmu chan jako następca Huike, przed Daoxinem.Avataṃsaka sūtra lub Buddhāvataṃsaka sūtra; chin. (Da fang guang fo) huayan jing (大方廣佛華嚴經); kor. (Taebang gwangbul) hwaŏm kyŏng (화엄경); jap.(Daihōkōbutsu) kegon kyō ( ); wiet (Đại phương quảng phật hoa nghiêm kinh, Kinh Hoa nghiêm kinh; tyb.Sangs-rgyas phal-po-che shes-bya ba śin-tu-rgyas-pa-chen-pohi mdo ( ) – sanskryckie pismo mahajany, powstałe w Indiach ok. 200 r. Przybliżonym tłumaczeniem może być nazwa Sutra girlandowa.

    Druga liczba oznacza ilość pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

    Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.

  • 28/1. Bodhidharma (zm. ok. 543)
  • 29/2. Dazu Huike (487593)
  • 30/3. Jianzhi Sengcan (zm. 606)
  • 31/4. Dayi Daoxin (579651) szkoła dongshan (Wschodniej Góry)
  • 32/5. Niutou Farong (594657) szkoła niutou
  • 33/6. Niutou Zhiyan (577654)
  • 34/7. Niutou Huifang (627695)
  • 35/8. Niutou Fazhi (635702)
  • 36/9. Niutou Zhiwei (646722)
  • 37/10. Helin Xuansu (688752)
  • 38/11. Jingshan Daoqin (714792) także jako Faqin
  • 39/12. Tianhuang Daowu (748807)
  • 39/12. Zhangxin Chonghui (bd)
  • 39/12. Funiu Zicai (bd)
  • 39/12. Niaoke Daolin (741824)
  • 40/13. Huitong Yuanxiang
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Ostatecznie został spadkobiercą Dharmy Shitou Xiqiana

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Andy Ferguson. Zen's Chinese Heritage. Wisdom Publications. Boston, 2000. ​ISBN 0-86171-163-7
  • Niutou Farong (牛頭法融; ur. 594, zm. 657) (kor. Udu Pǒpyung ( ); jap. Gozu Hōyū ( ); wiet. Ngưu Đầu Pháp Dung) – chiński mistrz chan, twórca pierwszego rozłamu w szkole chan.Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.




    Warto wiedzieć że... beta

    Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.
    Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.
    Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.
    Shitou Xiqian (石頭希遷; ur. 700, zm. 790; kor. Sǒkju Hŭijon, jap. Sekitō Kisen, wiet. Thạch Đầu Hi Thiên) – chiński mistrz chan szkoły północnej, jeden z kluczowych mistrzów w historii chanu.
    Konfucjanizm (儒學, rúxué, lub 儒家, rújiā) – system filozoficzno-religijny zapoczątkowany w Chinach przez Konfucjusza (Kong Fuzi, Kongzi) w V wieku p.n.e., a następnie rozwinięty m.in. przez Mencjusza (konfucjanizm idealistyczny) i Xunzi (konfucjanizm realistyczny) w III wieku p.n.e. Konfucjanizm głosi, że zbudowanie idealnego społeczeństwa i osiągnięcie pokoju na świecie jest możliwe pod warunkiem przestrzegania obowiązków wynikających z hierarchii społecznej oraz zachowywania tradycji, czystości, ładu i porządku.
    Język koreański – izolowany język używany na Półwyspie koreańskim. Według niektórych teorii łączony z językami ałtajskimi lub ajnoskim. Używany jest głównie w Korei Południowej oraz Północnej, a także w sąsiadującej z Koreą Północną chińskiej prefekturze autonomicznej Yanbian. Na świecie językiem tym posługuje się ok. 78 milionów ludzi, włączając w to duże skupiska w republikach dawnego Związku Radzieckiego, USA, Kanadzie, Brazylii i Japonii.
    Niutouzong (chiń.: 牛頭宗; dosł. „szkoła Wolej Głowy”) (kor. udu chong; jap. gozu shū; wiet. ngưu đầu tông) – szkoła chan założona przez mistrza chan Niutou Faronga.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.03 sek.