• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Neptun 156

    Przeczytaj także...
    Hercules Graphics Card (w skrócie HGC, potocznie zwana Hercules) - karta graficzna opracowana w 1982 roku przez firmę Hercules Computer Technology, Inc. Potrafiła ona wyświetlać tryb tekstowy zgodny z MDA i nowy tryb graficzny czarno-biały 720x348 pikseli. Hercules odniósł spory sukces z powodu swojej kompatybilności z MDA oraz wysokiej, jak na tamte czasy, rozdzielczości. Inną cechą którą pomogła HGC zdobyć popularność była obecność portu drukarki tak jak w kartach MDA.Elwro 800 Junior – 8-bitowy mikrokomputer domowy z procesorem Zilog Z-80, zaprezentowany na Międzynarodowych Targach Poznańskich w roku 1986 i od tego też roku produkowany przez zakłady Elwro z przeznaczeniem dla szkół.
    Monitor ekranowy – urządzenie zaopatrzone w ekran będący źródłem światła, przetwarzające sygnały odbierane z urządzeń technicznych na obraz wyświetlany na własnym ekranie w trybie alfanumerycznym lub graficznym i oglądany z drugiej strony przez oglądającego.
    Neptun 156
    Neptun 156 w zestawie komputera Elwro 800 Junior.

    Neptun 156 – popularny polski monitor z lat osiemdziesiątych XX wieku, produkowany na podzespołach telewizora Neptun 150 przez Gdańskie Zakłady Elektroniczne „Unimor”. Przewidziany do pracy z parametrami odświeżania telewizora (CGA), potrafił pracować z kartą graficzną Hercules (dla poprawy jakości wymagał drobnej modyfikacji).

    Złącze DIN - typ złącza stosowanego m.in. w urządzeniach audio oraz w komputerach (do łączenia klawiatury z komputerem PC). Niegdyś złącza DIN były nazywane "wtykiem diodowym". Nazwa DIN wywodzi się od niemieckiej normy przemysłowej i odnosi się do różnych typów złącz elektrycznych, niemniej w wielu krajach przyjęło się określanie mianem "złącza DIN" połączenia wykonanego według normy DIN 41524 i pochodnych (obecnie zastąpionej przez normę IEC 60130-9).Telewizor, odbiornik telewizyjny (skrót: TV – ang. television, od gr. tele - daleko oraz łac. visio - obraz widziany) — urządzenie elektroniczne przeznaczone do zdalnego odbioru ruchomego obrazu, który jest nadawany przez telewizję i składa się z wyświetlanych jeden po drugim nieruchomych obrazów, z częstotliwością 25 lub 30 obrazów na sekundę lub inną. Pojedynczy obraz (nazywany też "klatką" – dla częstotliwości 25 wynosi 50, natomiast dla 30 wynosi 60 klatek) podzielony jest z kolei na linie poziome i pionowe. Typowe wartości linii to 1080, 720, 625 lub 525 linii.

    Dane[ | edytuj kod]

  • monitor monochromatyczny z zieloną (bursztynową) poświatą
  • przekątna ekranu: 12"
  • wejście: audio/wideo:
  • wtyczka DIN
  • impedancja: 75 Ω
  • czułość: 0,5-3,5 V
  • rozdzielczość: 512 punktów na linię
  • moc akustyczna: 1 W
  • zasilanie:
  • sieć 220 V 45 W 50 Hz
  • akumulator samochodowy lub prostownik 10,5-15,2 V; 25 W
  • wymiary: 340 × 320 x 280 mm
  • masa: 9 kg
  • Literatura[ | edytuj kod]

  • Radioelektronik nr 5/86.
  • Om (Ω) – jednostka rezystancji w układzie SI (jednostka pochodna układu SI). Nazwa om pochodzi od nazwiska niemieckiego fizyka Georga Ohma.Odświeżanie to liczba wykonanych przez monitor wyświetleń w czasie sekundy. Wartość ta jest częściowo związana z pojęciem FPS (ang. frame per second – ilość klatek na sekundę). Dla wyświetlanego obrazu, który będzie interpretowany przez ludzkie oko jako ciągły, wymagane jest aby jego odświeżanie było większe niż 16 Hz (16 FPS) – poniżej tej wartości człowiek będzie interpretował film jako ciąg klatek, nie zaś jako ruchomy obraz.




    Warto wiedzieć że... beta

    Unimor (Gdańskie Zakłady Elektroniczne "Unimor") – polskie przedsiębiorstwo zajmujące się produkcją telewizorów (seria odbiorników Neptun Siesta), komputera Bosman 8, sprzętu łączności montowanego na statkach oraz na potrzeby wojska.
    Radioelektronik – miesięcznik dla elektroników wydawany w latach 1991-2009 w wersji papierowej (w ostatnim okresie wydawcą był Radioelektronik spółka z o.o.), a w 2010 r. przez Stowarzyszenie Elektryków Polskich w wersji elektronicznej (internetowej). Przeznaczony zarówno dla profesjonalistów jak i hobbystów. Kontynuował tradycje pism – przedwojennego "Radio-Amatora" (1924-27), powojennych "Radioamator" (1950-61) , "Radioamator i Krótkofalowiec Polski" (1961-78) i "RE Radioelektronik" (1979-91). Opisywał zastosowanie elektroniki powszechnego użytku. Tematy poruszane na łamach czasopisma to oprócz elektroniki i radiotechniki także telekomunikacja, miernictwo, praktyczne zastosowanie techniki komputerowej.
    Moc akustyczna źródła dźwięku – całkowita moc fali akustycznej emitowanej przez źródło. Można ją wyznaczyć otaczając źródło dźwięku zamkniętą powierzchnią i sumując strumień mocy akustycznej przez tę powierzchnię. W metodzie tej przyjmuje się, że pochłanianie fali dźwiękowej w ośrodku jest pomijalnie małe lub powierzchnia ściśle otacza źródło. W przypadku powietrza dla niezbyt dużych odległości spełniony jest pierwszy warunek. Jednostką mocy akustycznej jest 1 W.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.017 sek.