• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Nekrolog

    Przeczytaj także...
    Żałoba – tradycyjne uzewnętrznione odzwierciedlenie tego co się dzieje z kimś, kto stracił bliskiego. Żałoba, a przeżywanie straty to dwie różne rzeczy, bo przeżywanie straty zachodzi wewnątrz. Jest to reakcja całego naszego "ja" na stratę.Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.
    Afisz – rodzaj wyrobu poligraficznego zaliczany do akcydensów informacyjnych. Druk jednostronny, raczej dużego formatu, o charakterze informacyjnym, propagandowym lub reklamowym, służący do umieszczania w stałych, publicznych miejscach (rozklejany, umieszczany w witrynach).
    Typowy polski nekrolog (1926)
    Klepsydry
    Palmy i krzyż z nekrologów chrześcijan

    Nekrolog (gr. nekros — trup, logos — słowo) – informacja o śmierci danej osoby, podana do publicznej wiadomości.

    Geneza[ | edytuj kod]

    Współczesny nekrolog wywodzi się z średniowiecznego gatunku nekrologium. Takim terminem określano spisy zmarłych według porządku kalendarzowego. Powstały one na podstawie spisów zmarłych, zapisywanych od VII wieku na marginesach kalendarzy, sakramentarzy i martyrologiów. W Polsce nasilenie nekrologii jako zjawiska kulturowego i literackiego przypada na drugą poł. XIX wieku. Intensyfikacja przypada więc na moment, w którym na cmentarzach zaczęła dominować koncepcja pięknej śmierci – estetyzacji grobów, stawiania posągowych aniołów, popiersi zmarłych. Pierwsze nekrologi pojawiały się w niektórych polskich czasopismach już ok. 1810 roku i łączyły funkcję informacyjną z biograficzną. Klepsydry („afiszowe” zawiadomienia o śmierci, np. na drzwiach domu zmarłego) weszły w użycie na pocz. XIX wieku.

    Artykuł prasowy (od łacińskiego articulus) – ogólna nazwa drukowanej wypowiedzi publicystycznej, od notatki informacyjnej na temat polityczny, społeczny, kulturalny, sportowy – po krótki esej. Dobry artykuł powinien być przejrzysty kompozycyjnie, zawierać logiczny wywód, w którym kolejne argumenty stanowią potwierdzenie tezy lub opis sytuacji.Audycja radiowa (łac. auditio = "słuchanie", "plotka") – jednostka, samodzielny odcinek programu radiowego. Może to być audycja muzyczna, słowno-muzyczna, słowna.

    Opis[ | edytuj kod]

    Nekrolog to gatunek prasowy, który pełni prymarną funkcję informowania o zgonie. Może zawierać także dodatkowe informacje, takie jak: miejsce i czas uroczystości żałobnych oraz pogrzebu, wyrazy współczucia dla bliskich, czy też krótką wzmiankę opisującą daną postać i okoliczności śmierci. Nekrologiem może być również dłuższy artykuł prasowy (także audycja radiowa lub program telewizyjny) przybliżający i wychwalający daną postać w tonie odpowiednio poważnym i uroczystym, jeżeli jego charakter jest czysto informacyjny, pozbawiony charakteru publicystycznego. Nekrologi zawierają często elementy graficzne, pozwalające identyfikować, do jakiej społeczności religijnej należał zmarły.

    Słup ogłoszeniowy – rodzaj ulicznej reklamy zewnętrznej, wprowadzony do użytku przez niemieckiego drukarza Ernsta Litfaßa (od jego nazwiska pochodzi niemiecka nazwa słupa ogłoszeniowego Litfaßsäule) w 1854 roku. W pierwotnym zamierzeniu przewidziany do przyklejania plakatów ulicznych. W latach późniejszych wykorzystywany również do upubliczniania ważnych urzędowych komunikatów, zarządzeń administracyjnych i - podczas wojny - relacji z frontów.Pogrzeb – ogół obrzędów towarzyszących pochówkowi lub kremacji zwłok zmarłego; traktowany jako jeden z podstawowych obowiązków moralnych, a często również religijnych wobec zmarłego; może być religijny lub świecki.

    Struktura nekrologu nie jest znormatywizowana. Układ elementów jest modyfikowany ze względu na potrzeby i oczekiwania nadawcy. Można wyróżnić następujące elementy nekrologu, które pojawiają się w konkretnych realizacjach gatunkowych:

    1. formuła otwarcia (np. „z głębokim żalem zawiadamiamy”);
    2. informacja dotycząca daty i miejsca śmierci;
    3. znaki przynależności wyznaniowej (np. krzyż, dopisek „śp.”);
    4. imię i nazwisko zmarłego;
    5. pozytywnie wartościująca identyfikacja zmarłego (np. kochający ojciec);
    6. informacje o uroczystościach pogrzebowych (data, miejsce);
    7. podpis autorów (np. mąż, rodzice, rodzina).

    Nekrolog bywa uzupełniany o elementy graficzne, np. czarną ramkę otaczającą tekst, emblematy (czarne liście palmowe, krzyż). W opisywanym gatunku często stosuje się ozdobne liternictwo.

    Śmierć (łac. mors, exitus letalis) – stan charakteryzujący się ustaniem oznak życia, spowodowany nieodwracalnym zachwianiem równowagi funkcjonalnej i załamaniem wewnętrznej organizacji ustroju.Publicystyka (łac.) – Subiektywne gatunki wypowiedzi w środkach komunikacji społecznej (prasa, radio, telewizja, Internet, książka, wydawnictwa jednorazowe) na publicznie interesujące w danym momencie tematy. Typowe rodzaje publicystyki:

    Można wyróżnić kilka odmian gatunkowych współczesnego nekrologu: nekrolog kondolencyjny, nekrolog-podziękowanie oraz nekrolog rocznicowy. Z punktu widzenia nadawców wypowiedzi można z kolei wskazać nekrolog prywatny (nadawcą są bliscy zmarłego - rodzina, przyjaciele) oraz instytucjonalny (rolę nadawcy pełni zinstytucjonalizowana grupa ludzi, np. zakład pracy zatrudniający zmarłego).

    Program telewizyjny – telewizyjna produkcja audiowizualna, podstawowa jednostka ramówek stacji telewizyjnych, która charakteryzuje się określonym gatunkiem telewizyjnym.

    Informacją podobną do nekrologu jest klepsydra, czyli ogłoszenie w postaci afiszu zawierającego te same podstawowe informacje co nekrolog. Klepsydra rozwieszana jest przez rodzinę zmarłego lub na jej zlecenie, w miejscach publicznych do tego wyznaczonych (ściany domu zmarłego, słupy ogłoszeniowe, przedsionki świątyń, miejsca, gdzie zmarły często przebywał jako osoba znana itp.). Najczęściej klepsydra występuje jako prasowa informacja lokalna i stanowi w takiej postaci nekrolog lub kondolencje. Może być także opublikowana w Internecie. Ze względów psychologicznych klepsydra jest chętniej używanym określeniem jako forma stosowana nekrologu i kondolencji (również podziękowań lub informacji o mszach np. w rocznice śmierci) w druku, bądź w Internecie.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. J. Kolbuszewski, Kondolencje, podziękowania, nekrologi rocznicowe [w:] Z głębokim żalem... O współczesnej nekrologii, Wrocław 1997, s. 196-241.
    2. P. Ariès, Człowiek i śmierć, przeł. E. Bąkowska, Warszawa 1989, s. 303.




    Reklama

    Czas generowania strony: 0.009 sek.