• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Nazwa



    Podstrony: [1] 2 [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Oznaczanie (desygnowanie) - jedna z relacji semantycznych; stosunek między nazwą a jej desygnatami, czyli przedmiotami, o których nazwę tę można zgodnie z prawdą orzec. Nazwa oznacza swoje desygnaty.Nazwa generalna – nazwa, która w przeciwieństwie do nazwy indywidualnej, może stanowić nie tylko podmiot, ale także orzecznik w zdaniu podmiotowo-orzecznikowym.
    Treść nazwy[ | edytuj kod]

    Inaczej "konotacja" lub "intensja" nazwy. Ogół cech przysługujących wszystkim i tylko desygnatom danej nazwy. Nazwa "kot" konotuje między innymi puchatość i zdolność do miauczenia (jeśli ograniczymy się dla przejrzystości przykładu do kotów "zwykłych", a pominiemy np. odmiany łyse).

    Zakres nazwy. Ostrość zakresu nazwy[ | edytuj kod]

    Zakresem nazwy N (inaczej "ekstensją" lub "denotacją") nazywamy ogół obiektów, które są desygnatami owej nazwy, czyli takie o których można prawdziwie orzec zdanie: "to jest N".

    Wszechświat – wszystko, co fizycznie istnieje: cała przestrzeń, czas, wszystkie formy materii i energii oraz prawa fizyki i stałe fizyczne określające ich zachowanie. Słowo „wszechświat” może być też używane w innych kontekstach jako synonim słów „kosmos” (w rozumieniu filozofii), „świat” czy „natura”. W naukach ścisłych słowa „wszechświat” i „kosmos” są równoważne.Związek frazeologiczny, frazeologizm – utrwalone w użyciu z ustalonym znaczeniem połączenie dwóch lub więcej wyrazów.

    Nieostrość i ostrość w odniesieniu do nazw ująć można jako cechy denotacji nazwy albo jako cechy samej nazwy, np za pomocą następujących definicji:

  • Jeśli w języku J osoba o znająca znaczenie nazwy P w języku J potrafi dla przedmiotu a rozstrzygnąć, czy przedmiot a stanowi desygnat nazwy P, to zakres nazwy P jest w języku J ostry. Nazwę o ostrej denotacji określa się wtedy jako nazwę ostrą.
  • Nazwę P w języku J nazywamy nieostrą, gdy istnieje taki przedmiot a, że ze zbioru postulatów znaczeniowych obowiązujących dla nazwy P w języku J nie wynika ani teza, że przedmiot a jest desygnatem nazwy P, ani teza, że przedmiot a nie jest desygnatem nazwy P.
  • Zakresem nieostrości nazwy P w języku J nazywamy zbiór wszystkich przedmiotów, dla których nie sposób rozstrzygnąć na podstawie obowiązujących dla nazwy P postulatów znaczeniowych języka J, czy stanowią one desygnaty nazwy P.

    Deskrypcja - nazwa złożona zbudowana przez deskrypcyjny funktor nazwotwórczy określony na argumentach, które mogą być tylko jednostkowymi nazwami indywidualnymi.Desygnat – każdy konkretny obiekt pasujący do nazwy, lub ściślej – każda rzecz oznaczana przez dany wyraz, pojęcie lub znak. Na przykład desygnatem słowa "pies" jest obiekt, o którym można zgodnie z prawdą powiedzieć, że jest psem.

    Pojęcie nieostrości nazw pozostaje w związku z rozległą problematyką ontologiczną, logiczną i epistemologiczną. Fakt, że istnieją przedmioty, o których nie można orzec ani nazwy a, ani nazwy jej przeciwnej, prowadzić może do wniosku o fałszywości prawa wyłączonego środka. W odniesieniu do tego zagadnienia rozwinęły się trzy główne stanowiska: według pierwszego przedmioty z zakresu nieostrości danej nazwy nie spełniają prawa wyłączonego środka; według drugiego spełniają je, tzn. są one A lub są nie-A, nie można jednak rozstrzygnąć, która z tych możliwości rzeczywiście zachodzi — stanowisko to postuluje więc istnienie zdań zasadniczo nierozstrzygalnych; według trzeciego stanowiska zdania orzekające o przedmiocie należącym do zakresu nieostrości tej nazwy są nonsensami (nie są więc w ogóle zdaniami) — orzekają one bowiem nazwę niezgodnie z warunkami jej stosowalności wyznaczonymi przez odnoszące się do niej postulaty znaczeniowe.

    Funktor – w teorii kategorii semantycznych wyrażenie, które nie jest nazwą ani zdaniem, służące do konstrukcji wyrażeń bardziej złożonych – nazw, zdań lub bardziej złożonych funktorów. Wyrażenie, wraz z którym dany funktor tworzy wyrażenie bardziej złożone, to argument funktora.Rzecz, substancja pierwsza, byt jednostkowy (łac. res) – kategoria przedmiotów, od innych przedmiotów (np. zdarzeń czy relacji) różniących się tym, że:


    Podstrony: [1] 2 [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Rzeczywistość w znaczeniu potocznym to "wszystko co istnieje". Termin rzeczywistość w najszerszym znaczeniu zawiera wszystkie byty, zarówno obserwowalne jak i pojęciowe, wprowadzone przez naukę czy filozofię.
    Nazwy własne, imiona własne (łac. nomina propria) – nazwy przysługujące jednostkom, w odróżnieniu od nazw pospolitych, które odnoszą się do dowolnych klas jednostek (egzemplarzy określonej klasy przedmiotów).
    Konotowanie - jedna z funkcji semantycznych; relacja między nazwą a jej konotacją, tj. taką treścią charakterystyczną tej nazwy (czyli takim zespołem cech, który przysługuje wyłącznie jej desygnatom), że każdy poinformowany, że dany przedmiot ma wszystkie zawarte w tej treści charakterystycznej cechy, może trafnie rozstrzygnąć, czy dany przedmiot jest tej nazwy desygnatem. Nazwa konotuje swoją konotację.
    Nazwa prosta − nazwa, która składa się z tylko jednego wyrazu, tj. takiego wyrażenia, którego częścią nie jest żadne inne wyrażenie. Nazwą prostą jest więc np. nazwa "miasto" czy też nazwa "Mikołaj", nazwą złożoną zaś np. nazwa "stare miasto". Nazwy typu "potwór" analiza syntaktyczna ujmuje jednak przeważnie jako wyrażenia proste, podobnie jak wyrażenia typu "Mikołaj Kopernik" czy "Stare Miasto" – kwestię tę omawia szerzej artykuł Wyrażenie.
    Nazwa złożona − nazwa, która składa się z więcej niż jednego wyrazu, tj. takiego wyrażenia, którego częścią nie jest żadne inne wyrażenie. Nazwą złożoną jest więc np. nazwa "stare miasto" czy też nazwa "przedmieście Warszawy". Zauważyć należy przy tym jednak, że analiza syntaktyczna na pojęcia "wyrażenia prostego" i "wyrażenia złożonego" nakłada pewne dodatkowe warunki, które wyrażenia takie jak "potwór", mimo że podzielne na więcej wyrazów (tj. wyraz "po" i wyraz "twór"), uznawać każą za wyrażenia proste. Kwestię tę omawia szerzej artykuł Wyrażenie.
    Denotacja – zakres danej nazwy (ekstensja), tj. zbiór jej desygnatów, czyli obiektów, o których powiedzenie "To jest N." będzie zdaniem prawdziwym. Denotacją nazwy "kot" jest zbiór wszystkich (przeszłych, obecnych i przyszłych) kotów.
    Nazwa pusta (nazwa bezprzedmiotowa) – nazwa, której zakres jest pusty, tzn. nie ma ona desygnatów. Nazwa pusta nie pełni funkcji desygnowania, pełni jednak funkcję denotowania – dlatego też wszystkie nazwy puste mają tę samą denotację.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.018 sek.