• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Nauka



    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Sceptycyzm - pojęcie wieloznaczne, określające postawę w nauce, pogląd filozoficzny oraz potocznie - postawę "sceptyka" (człowiek wątpiący, krytyczny, niedowierzający).Synergetyka (gr. "sin" - wspólny, "ergos" - działanie) to interdyscyplinarny kierunek naukowy mający na celu opis procesów samoorganizacji układów dynamicznych, w których lokalnie występuje zjawisko wzrostu miary wewnętrznej organizacji czyli zmiejszanie się ich entropii.
    Zobacz też[ | edytuj kod]
  • rodzaje twierdzeń naukowych
  • uzasadnianie twierdzeń naukowych
  • Uwagi[ | edytuj kod]

    1. Bardziej szczegółowego porównania wiedzy zdroworozsądkowej i naukowej dokonuje E. Nagel w pracy Struktura nauki, PWN, Warszawa 1961, s. 11-22. Praca ta niemal w całości jest poświęcona problematyce "natury wyjaśnień naukowych, ich logicznej struktury, wzajemnych relacji, funkcji, jakie spełniają w badaniu i ich roli w systematyzacji wiedzy", s. 8.
    2. U Karla Poppera prawda przybiera postać prawdoupodobnienia. Zob. K. Popper, Wiedza obiektywna. Ewolucyjna teoria epistemologiczna, PWN, Warszawa 1992, rozdz. 2, §§ 6-11, s. 65-86. Zobacz też A. Motycka, s. 12-22.
    3. Schemat opracowany na podstawie: J. Such, M. Szcześniak, 2006, s. 46.
    4. Schemat opracowany na podstawie: J. Such, M. Szcześniak, 2006, s. 47.
    5. Einstein, rozwój nauki przedstawia na przykładzie ewolucji fizyki, jako najbardziej rozwiniętej nauki: „Fizyka jest rozwijającym się logicznym systemem myślowym, którego podstawy nie mogą być metodą indukcyjną wydestylowane z doznań, można je uzyskać jedynie jako swobodny twór myśli.” A. Einstein, s. 230.
    6. Najczęściej jest tak, że zwolennicy zasady korespondencji (tacy jak A. Einstein, N. Bohr, K. Popper, I. Lakatos, J. Giedymin, J. Kmita, W. Krajewski, L. Nowak, J. Such) są przekonani, że nauka realizuje postęp poznawczy, natomiast przeciwnicy tej zasady (tacy jak P. Duhem, T. Kuhn, P. Feyerabend, N. Hanson, S. Toulmin, S. Amsterdamski) wyrażają w tej kwestii rozmaite wątpliwości. Główny kłopot polega na tym, że nikomu (tzn. żadnej szkole metodologicznej) nie udało się wprowadzić ilościowego pojęcia stopnia potwierdzenia (konfirmacji) teorii przez doświadczenie. W związku z powyższym w ocenie teorii naukowych można jedynie w sposób zasadny i rozsądny posługiwać się „stopniem porównawczym” w ocenie przybliżenia teorii naukowej do prawdy oraz ustaleniem stopnia jej pewności. Wynika stąd, że także zwolennik zasady korespondencji czuje się uprawniony co najwyżej do orzekania, że dana teoria (np. znajdująca się w relacji korespondencji do swej poprzedniczki) jest od niej prawdziwsza i pewniejsza, przynajmniej pod pewnymi względami, bez próby określenia absolutnego stopnia jej przybliżenia do prawdy.
    7. Schemat opracowany na podstawie: J. Such, Problemy klasyfikacji nauk, w: E. Zielonacka-Lis (red.), Nauki pogranicza, Wyd. Naukowe Instytutu Filozofii UAM, Poznań 1998, s. 41.
    8. Na temat wcześniejszych klasyfikacji nauk zob. W. Krajewski, Jedność i wielopoziomowość przyrody, w: W. Krajewski i W. Strawiński (red.), O uniwersalności i jedności nauki, Wyd. Centrum Uniwersalizmu, Uniwersytet Warszawski, Warszawa 1993, rozdz. 2. Klasyfikacja nauk i rodzaje procesów w przyrodzie (Rys historyczny), s. 23-29.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. M. Heller, Filozofia nauki, Wyd. Naukowe Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie, Kraków 1992, s. 11.
    2. E. Nagel, Struktura nauki, PWN, Warszawa 1961, s. 13.
    3. J. Such, M. Szcześniak, Filozofia nauki, Wyd. Naukowe UAM (wyd. V), Poznań 2006, s. 9-10.
    4. Por. M. Heller, Filozofia nauki, Wyd. Naukowe Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie, Kraków 1992, s. 10-11.
    5. M. i S. Ossowscy, Nauka o nauce, w: S. Ossowski, O nauce, PWN, Warszawa 1967, s. 91-102.
    6. M. Heller, Filozofia nauki, Wyd. Naukowe Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie, Kraków 1992, s. 12.
    7. J. Such, M. Szcześniak, Filozofia nauki, Wyd. Naukowe UAM (wyd. V), Poznań 2006, s. 37-44.
    8. J. Such, Wstęp do metodologii ogólnej nauk, Wyd. Naukowe UAM, Poznań 1973, s. 15.
    9. J. Such, Wiedza naukowa a wiedza potoczna, w: B. Kotowa, J. Such, (red.), Kulturowe konteksty poznania, Wyd Naukowe Instytutu UAM, Poznań 1995, s. 23-31.
    10. E. Nagel, Struktura nauki, PWN, Warszawa 1961, s. 12.
    11. Zob. M. Heller, Filozofia nauki, Wyd. Naukowe Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie, Kraków 1992, s. 14.
    12. K. Popper, Problem demarkacji, "Zagadnienia filozoficzne w nauce", XVII, 1995, s. 27-33.
    13. J. Such, M. Szcześniak, Filozofia nauki, Wyd. Naukowe UAM (wyd. V), Poznań 2006, s. 43-44.
    14. J. Such, O rodzajach wiedzy, s. 5-19, „Człowiek i Społeczeństwo” nr 2, 1986, s. 5-19.
    15. K. Ajdukiewicz, Język i poznanie, t. II, PWN, Warszawa 1965, s. 269.
    16. K. Ajdukiewicz, Zagadnienia i kierunki filozofii, Wyd. Czytelnik, 1949, s. 49-50.
    17. K. Popper, Wiedza obiektywna. Ewolucyjna teoria epistemologiczna, PWN, Warszawa 1992, s. 249.
    18. I. Lakatos, Pisma z filozoficznych nauk empirycznych, PWN, Warszawa 1995, s. 110-113.
    19. Por. W. Krajewski, Współczesna filozofia naukowa, rozdz. 5/E. Aksjologia (cele) nauki, Wyd. Uniwersytet Warszawski, Wydział Filozofii i Socjologii, Warszawa 2005. s. 90-95.
    20. J. Kmita, Szkice z teorii poznania naukowego, PWN, Warszawa 1976, s. 93-98.
    21. J. Such, Problemy weryfikacji wiedzy, PWN, Warszawa 1975, s. 7-8.
    22. J. Such, Problemy weryfikacji wiedzy, PWN, Warszawa 1975, s. 38-42.
    23. K. Popper, Logika odkrycia naukowego, PWN, Warszawa 1977, rozdz. VI § 35, s. 101-102.
    24. K. Popper, Logika odkrycia naukowego, PWN, Warszawa 1977, s. 112.
    25. K. Popper, Logika odkrycia naukowego, PWN, Warszawa 1977, s. 101-112.
    26. J. Such, Multiformity of Science, Wyd. Rodopi, Amsterdam – New York, NY 2004, s. 106.
    27. G. W. Leibniz, New Essays on Human Understanding, Cambridge University Press, Cambridge 1981, s. 285.
    28. A. Einstein, Pisma filozoficzne, De Agostini Altaya, Warszawa 2001, s. 232.
    29. J. Such, Na czym polega piękno ogólnej teorii względności, s. 45-62, "Studia Metodologiczne" nr 33, 2014, s. 47.
    30. A. Einstein, Pisma filozoficzne, De Agostini Altaya, Warszawa 2001, s. 199-200.
    31. A. Einstein, Pisma filozoficzne, De Agostini Altaya, Warszawa 2001, s. 230.
    32. J. Such, Na czym polega piękno ogólnej teorii względności, s. 45-62, "Studia Metodologiczne" nr 33, 2014, s. 51.
    33. Zob. K. Popper, Wiedza obiektywna. Ewolucyjna teoria epistemologiczna, PWN, Warszawa 1992, rozdz. 2, §§ 6-11, s. 65-86.
    34. I. Lakatos, Pisma z filozoficznych nauk empirycznych, PWN, Warszawa 1995, s. 243-244, 261-269.
    35. Zob. K. Popper, Wiedza obiektywna. Ewolucyjna teoria epistemologiczna, PWN, Warszawa 1992, s. 248-264.
    36. K. Popper, Logika odkrycia naukowego, PWN, Warszawa 1977, s. 112, 305, 318 (przypis 8), 322, i inne.
    37. J. Such, Problemy klasyfikacji nauk, w: E. Zielonacka-Lis (red.), Nauki pogranicza, Wyd. Naukowe Instytutu Filozofii UAM, Poznań 1998, s. 37-50.
    38. Por. A. Grobler, Rozdz. III. Typy nauk i ich odmienności metodologiczne, s. 209-251.
    39. Zob. też M. Heller, Filozofia nauki, Wyd. Naukowe Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie, Kraków 1992, s. 13, 18-20.
    Kryterium klasyfikacyjne - wyodrębnienie i przyporządkowanie obiektów, przedmiotów, istot, osób, zjawisk do określonego zbioru lub grupy, na podstawie ich istotnej i wspólnej cechy, według logicznych zasad.Sztuka – dziedzina działalności ludzkiej uprawiana przez artystów. Nie istnieje jedna spójna, ogólnie przyjęta definicja sztuki, gdyż jej granice są redefiniowane w sposób ciągły, w każdej chwili może pojawić się dzieło, które w arbitralnie przyjętej, domkniętej definicji się nie mieści. Sztuka spełnia rozmaite funkcje, m.in. estetyczne, społeczne, dydaktyczne, terapeutyczne, jednak nie stanowią one o jej istocie.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Historia nauki – dziedzina wiedzy opisująca tworzenie się i rozwój wyspecjalizowanych nauk szczegółowych badających przebieg procesów przyrodniczych i społecznych. Jest to stosunkowo młoda dyscyplina uniwersytecka, trudna w uprawianiu na skutek konieczności łączenia dwu rodzajów kompetencji - orientacji w danej dziedzinie naukowej i umiejętności historyka. Trudność w opisie historii rozwoju nauki zaczyna się w momencie określenia jej przedmiotu. Nie istnieje bowiem nauka w ogóle, ale wyspecjalizowane dziedziny wiedzy, które wyodrębniły się z ogólnego tła religijno-filozoficznego, w różnym czasie, w różnych kręgach cywilizacyjnych, w różnych celach i wykształciły różnorodne, niesprowadzalne do wspólnego mianownika metody.
    Mechanika klasyczna – dział mechaniki w fizyce opisujący ruch ciał (kinematyka), wpływ oddziaływań na ruch ciał (dynamika) oraz badaniem równowagi ciał materialnych (statyka). Mechanika klasyczna oparta jest na prawach ruchu (zasadach dynamiki) sformułowanych przez Isaaca Newtona, dlatego też jest ona nazywana „mechaniką Newtona” (Principia). Mechanika klasyczna wyjaśnia poprawnie zachowanie się większości ciał w naszym otoczeniu.
    Problem demarkacji – problem w filozofii i metodologii nauki dotyczący kryteriów rozróżniania nauki od innych dziedzin działalności ludzkiej, przede wszystkim pseudonauki, wierzeń religijnych, metafizyki. Problem ten wynika z trudności odpowiedzi na pytania: czym jest nauka, jaka jest jej istota czy specyfika?
    Wielki Zderzacz Hadronów, LHC (z ang. Large Hadron Collider) – największy na świecie akcelerator cząstek (hadronów), znajdujący się w Europejskim Ośrodku Badań Jądrowych CERN w pobliżu Genewy. LHC jest położony na terenie Francji oraz Szwajcarii.
    Gaz doskonały – zwany gazem idealnym jest to abstrakcyjny, matematyczny model gazu, spełniający następujące warunki:
    Epika – jeden z trzech rodzajów literackich (obok liryki i dramatu). Ukształtowała się z ustnych sag, podań, legend i mitów o przeszłości.
    Prawo nauki (prawo jakościowe) – stała relacja między własnościami rzeczy lub zdarzeniami - prawa przyczynowe, prawa rozwojowe; prawo ilościowe, zależność funkcyjna między parametrami ciała lub układu materialnego, na przykład:

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.056 sek.