• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Natarcie



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Dowódca (ang. commander) - stanowisko etatowe w wojsku, żołnierz stojący na czele rodzaju sił zbrojnych, związku taktycznego, oddziału lub pododdziału. Posiada określone prawa (wydawanie rozkazów oraz nadzór nad ich wykonawstwem). Jest organizatorem działań bojowych podległych wojsk (żołnierzy) oraz dowodzi nimi w czasie ich trwania.Czołg – gąsienicowy wóz bojowy, przeznaczony do walki z siłami przeciwnika na krótkich i średnich dystansach za pomocą prowadzenia ognia na wprost. Ciężki pancerz i duża mobilność zapewniają czołgom przetrwanie na polu bitwy, a napęd gąsienicowy pozwala na przemieszczanie się z dużą prędkością w trudnym terenie. Czołg jest zasadniczym środkiem prowadzenia walki lądowej, zwłaszcza natarcia.

    Natarcie – podstawowy rodzaj walki prowadzonej głównie w formie zwrotów zaczepnych z zamiarem rozbicia wojsk przeciwnika i opanowania zajmowanego przez niego terenu. Jest działaniem rozstrzygającym.

    Aby osiągnąć zamierzone rezultaty, wymagane jest zwykle skupienie przeważających sił i środków w odpowiednim czasie i miejscu, po czym następuje celowe ich wykorzystanie. Wykonanie zadania w dużej mierze zależy od trafnego wyboru punktu ciężkości. Należy dążyć do uzyskania zaskoczenia, zerwania spoistości obrony przeciwnika i rozcinania oraz izolowania jego sił.

    Ogniowe przygotowanie ataku – okres działalności ogniowej artylerii i innych rodzajów wojsk, który poprzedza zwykle przejście wojsk do ataku. Celem działalności ogniowej w tym okresie jest przede wszystkim skuteczne obezwładnienie obrony przeciwnika na kierunku przejścia do działań zaczepnych, obezwładnienie (zniszczenie) środków ogniowych (szczególnie środków przeciwpancernych) oraz wywalczenie niezbędnej przewagi ogniowej, a pośrednim celem jest także osłona wojsk własnych przed ogniem przeciwnika podczas rozwijania do ataku.Teren - każdy dowolnie określony fragment powierzchni lądowej. Termin spełniający taką samą funkcję jak akwen w odniesieniu do powierzchni wodnej.

    Prowadzenie natarcia[ | edytuj kod]

    Natarcie

    Wojska przechodzą do natarcia „z marszu” lub z „bezpośredniej styczności z przeciwnikiem”.
    Natarcie „z marszu” może nastąpić „po podejściu z głębi” „z zajmowaniem rejonu wyjściowego” lub „bez zajmowania rejonu wyjściowego”. Taki sposób działania zapewnienie skrytość przygotowań, ułatwia zaskoczenie co do miejsca i czasu uderzenia oraz obniża wrażliwość wojsk na oddziaływanie ogniowe przeciwnika. Jest on zasadniczym sposobem przechodzenia wojsk do działań zaczepnych. Ewentualny rejon wyjściowy wyznacza się poza zasięgiem zasadniczych środków ogniowych strony przeciwnej. Istotą natarcia z marszu jest dążenie do zaskoczenia przeciwnika i rozpoczęcie ataku po uprzednim rozwinięciu wojsk w ugrupowanie bojowe. W tym celu wyznacza się drogi marszu oraz rubieże, które wojska osiągają w odpowiednim czasie i ugrupowaniu. Ostatnią rubieżą jest linia wejścia do walki. Celem początkowego etapu jest wykonanie jednoczesnego uderzenia całością sił pierwszego rzutu.

    Akademia Obrony Narodowej (AON) – uczelnia wojskowa, zlokalizowana w Warszawie przy alei gen. Antoniego Chruściela "Montera" 103, która powstała z dniem 1 października 1990 na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z 21 maja 1990 w wyniku przekształcenia Akademii Sztabu Generalnego Wojska Polskiego – najwyższej rangi cywilno-wojskowa szkoła wyższa w Polsce. Uczelnia prowadzi zarówno działalność dydaktyczną w zakresie kształcenia wyższych kadr dowódczych Wojska Polskiego jak też cywilnych specjalistów w zakresie bezpieczeństwa narodowego i międzynarodowego. Powołana jest także do prowadzenia rozległych prac badawczych w zakresie problematyki obronności i bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa międzynarodowego i sztuki wojennej, w tym strategii, sztuki operacyjnej i taktyki.Stanowisko ogniowe (SO) - miejsce zajęte lub przygotowane do zajęcia przez broń w celu prowadzenia z niego ognia. Jest to również rejon zajęty lub przygotowany do zajęcia przez działo do wykonania zadań ogniowych.

    Natarcie „z bezpośredniej styczności z przeciwnikiem” wojska rozpoczynają z położenia obronnego. W tym wariancie nacierać mogą oddziały które zatrzymały natarcie przeciwnika lub zostały zatrzymane i wznawiają natarcie. Mogą też nacierać oddziały, które zluzowały oddziały będące dotychczas w obronie. W tym przypadku dowódca musi organizować zgrupowanie uderzeniowe. Pod pozorem doskonalenia struktury obrony oddział będący w odwodzie zajmuje rejon wyczekiwania, a odwód oddziału – pozycję wyczekiwania.

    Atak - etap działań taktycznych wojsk lądowych, lotnictwa, sił specjalnych i marynarki wojennej, polegający na gwałtownym uderzeniu na przeciwnika i szybkim, połączonym z umiejętnym manewrem i ogniem, posuwaniu się w głąb jego ugrupowania.Ubezpieczenie – ochrona wojsk przed niespodziewanym uderzeniem przeciwnika oraz działaniem jego naziemnego rozpoznania. To także siły i środki przeznaczone do ubezpieczenia wojsk. Stosują je wszystkie rodzaje wojsk i sił zbrojnych podczas działań bojowych.
    Etapy natarcia

    Natarcia prowadzi się w trzech etapach. To podejście i rozwinięcie, uderzenie (atak i przełamanie obrony) oraz walka w głębi obrony przeciwnika. Podejście i rozwinięcie

    Wyjście wojsk z rejonu odbywa się to pod osłoną oddziałów wydzielonych, awangard lub wojsk działających w przodzie. Pierwsza na stanowiska ogniowe wychodzi artyleria przeznaczona do wykonania zadań wsparcia ogniowego oraz część pododdziałów przeciwlotniczych. Marsz jednostek ogólnowojskowych realizowany jest po kilku drogach. Celem zapewnienia dyscypliny marszu wyznacza się linię wyjściową, rubieże rozwinięcia w kolumny batalionowe i kompanijne oraz rubież ataku. W tym czasie artyleria realizuje ogniowe zabezpieczenie podejścia wojsk i ogniowe przygotowanie ataku.

    Kontratak – taktyczny zwrot zaczepny wykonywany na włamującego się w głąb obrony przeciwnika; Jest najwyższym przejawem aktywności w działaniach obronnych. Bój spotkaniowy (ang. meeting engagement) - działania bojowe wynikłe na skutek zetknięcia się oddziałów i związków taktycznych stron przeciwnych, z których każda dąży do uzyskania rozstrzygnięcia przez natarcie. Jest etapem pośrednim podczas prowadzenia walki.

    Podczas przechodzenia do natarcia z bezpośredniej styczności z przeciwnikiem, zakres przegrupowań jest stosunkowo niewielki i odbywa się na małych odległościach.
    W wypadku występowania przed przednim skrajem obrony ubezpieczeń przeciwnika, z reguły zwalczają je oddziały wydzielone. To one i awangardy powinny oczyścić przedpole i stworzyć warunki siłom pierwszego rzutu do uderzenia na główną pozycję obrony przeciwnika.

    Obrona (ang. defence) – zamierzony lub wymuszony rodzaj walki prowadzony po to, aby zapobiec opanowaniu przez wojska przeciwnika terenu i uniemożliwienia mu realizacji zakładanych celów, zadania mu maksymalnych strat, stwarzając w ten sposób warunki do działania zaczepnego.Przeciwnik (ang.enemy) – osoba, grupa osób (zorganizowana lub niezorganizowana), wojska lub siły paramilitarne, elementy narodowe lub sojusznicze, które prowadzą w sposób zamierzony wrogie działania wymierzone przeciwko stronie własnej i z którymi należy walczyć z użyciem, w razie konieczności, siły.
    Atak i przełamanie obrony

    Kluczowym etapem natarcia jest uderzenie. To od niego zależy osiągnięcie celów działań zaczepnych. Ma ono na celu naruszenie struktury obrony przeciwnika i wykonanie wyłomu w jego ugrupowaniu, a w konsekwencji przejęcie inicjatywy i rozwijanie powodzenia w stronę tyłów i skrzydeł.

    Stosowany jest atak bez spieszania piechoty lub po jej spieszeniu. Najpierw pod osłoną artylerii atakują pododdziały czołgów wyposażone w trały przeciwminowe lub wyrzutnie ładunków wydłużonych. W drugiej linii atakują pododdziały zmechanizowane w odległości ok. 100-200 m za czołgami, a w trzeciej linii przesuwają się samobieżne środki obrony przeciwlotniczej zwalczając przede wszystkim śmigłowce bojowe przeciwnika. Piechota opuszcza bojowe wozy i atakuje w tyralierze przed własnymi wozami lub mając je w swoim szyku.

    Ugrupowanie bojowe - jest to uszykowanie oraz rozmieszczenie sił i środków w terenie odpowiednio do celu (koncepcji) prowadzenia walki. W jego skład wchodzą elementy podstawowe i dodatkowe.Odwód - wydzielone siły i środki pozostające w dyspozycji dowódcy nie zaangażowane początkowo w walce. Odwód tworzy się i zachowuje na wypadek konieczności wykonywania działań nieprzewidzianych, które mogą wyniknąć dopiero w toku działań bojowych bądź w celu użycia go w momencie działań rozstrzygających. Jest elementem ugrupowania bojowego.

    Po rozbiciu punktów oporu na przednim skraju, pierwszorzutowe oddziały kontynuują natarcie w głąb ugrupowania obronnego. W tym okresie należy liczyć się oporem przeciwnika na kolejnych rubieżach i wyprowadzeniem przez niego kontrataku mającego na celu likwidację wojsk w rejonie włamania. Nacierający musi wybrać wariant odparcia uderzenia. Najczęściej kontratak odpierany jest z miejsca na dogodnej rubieży terenowej. W korzystnej sytuacji operacyjno-taktycznej można też podjąć próbę rozbicia kontratakujących sił w boju spotkaniowym. Można też odpierać kontratak sposobem obronno-zaczepnym, czyli zatrzymać część sił przeciwnika od czoła i wykonać uderzenie na skrzydła lub tyły jego ugrupowania uderzeniowego.

    Przełamanie (ang. breakthrough) - jest formą natarcia, w której wojska dążą do przedarcia się poprzez obronę przeciwnika. Przez przełamanie dąży się do uchwycenia jego obiektów w głębi, w ten sposób naruszona zostaje spoistość obrony przeciwnika. Ma ono miejsce na wąskim odcinku obrony, wymaga ześrodkowania odpowiednich sił i środków.Oddział wydzielony - doraźnie zorganizowany oddział (pododdział) wojsk zmechanizowanych lub pancernych wzmocniony pododdziałami innych rodzajów wojsk, wyznaczony do wykonania zadania bojowego w znacznym oddaleniu od rejonu (obszaru, kierunku) działania sił głównych, ale na ich korzyść. W działaniach zaczepnych OW jest wysyłany przez związek taktyczny do przodu w celu zajęcia i utrzymania do czasu podejścia sił głównych ważnych obiektów, rubieży, przepraw, węzłów komunikacyjnych itp. W działaniach obronnych OW może mieć za zadanie opóźniać natarcie nieprzyjaciela w pasie przesłaniania.

    Podczas gdy siły pierwszego rzutu walczą na pierwszej pozycji obrony przeciwnika, taktyczne desanty powietrzne opanowują kluczowe obiekty decydujące o trwałości działań defensywnych w głębi, utrzymując je do czasu podejścia sił głównych. W określonych sytuacjach mogą one także atakować od tyłu czołowe punkty oporu, zwłaszcza w przypadku silnej obrony i niemożliwości oskrzydlenia przeciwnika przez wojska pierwszego rzutu.

    Skrzydło - boczna część ugrupownia bojowego (operacyjnego) wojsk, odróżniana tradycyjnie od jego centrum. Rozróżnia się skrzydła prawe i lewe, które zależnie od położenia (działania) wojsk własnych i warunków terenowych mogą być otwarte lub osłonięte.Luzowanie (ang. Relief of Troops in Combat) - działalność zmierzająca do przejęcia prowadzenia działań przez jedne wojska od innych. Jest etapem pośrednim podczas prowadzenia walki.

    Celem spotęgowana uderzenia, przed lub po tuż po wykonaniu zadania bliższego (opanowaniu obiektu pośredniego), na głównym kierunku natarcia jest wprowadzany do walki odwód (drugi rzut). Wprowadza się go w lukę, zza skrzydeł lub przez przekroczenie ugrupowania wojsk pierwszego rzutu. Po wprowadzeniu do walki drugiego rzutu, należy bezzwłocznie odtworzyć odwód.

    Walka - to główna kategoria działań taktycznych, rozumiana jako skupione w czasie i przestrzeni starcie dwóch przeciwstawnych stron w skali taktycznej.Stanisław Marian Koziej (ur. 8 lipca 1943 w Glinniku) – generał brygady Wojska Polskiego w stanie spoczynku, profesor nauk wojskowych, były wiceminister obrony narodowej, od 2010 szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego.
    Walka w głębi obrony przeciwnika

    Podczas walki w głębi obrony przeciwnika można wprowadzić oddziały wydzielone oraz rajdowe. To one, we współdziałaniu z TDP, dążyć będą do opanowania obiektów mających wpływ na tempo natarcia i stwarzania warunków siłom głównym do wykonania zadania dalszego. Należy jednak liczyć się z silnymi kontratakami wykonywanymi w celu utrzymania lub odtworzenia spójności obrony. W tym czasie część atakujących pododdziałów może być zmuszona do przejścia do obrony. Jeżeli obrona przeciwnika została przełamana, a elementy ugrupowania bojowego uzyskują powodzenie, wówczas wojska przechodzą do pościgu. Sygnałem do jego rozpoczęcia może być stwierdzenie objawów wycofywania się pododdziałów przeciwnika. Zakończenie pościgu następuje po rozbiciu zasadniczego zgrupowania przeciwnika i opanowaniu wskazanego zadaniem obiektu głównego.

    Pościg (ang. pursuit) - jest formą natarcia i ma na celu uchwycenie terenu, odcięcie lub pokonanie wycofujących się wojsk przeciwnika. Może on być efektem pomyślnego rozwijania powodzenia, gdy przeciwnik utracił zdolność skutecznego stawiania oporu.Ugrupowanie wojsk - celowe i zgodne z zamiarem przewidywanej lub prowadzonej walki, bitwy i operacji rozmieszczenie pododdziałów, oddziałów i związków taktycznych w ustalonych odstępach i odległościach, frontem w określonym kierunku, zapewniające optymalne wykorzystanie możliwości taktyczno - operacyjnych i bojowych oraz współdziałanie rodzajów wojsk i sił zbrojnych dla osiągnięcia zamierzonych celów i wykonania zadań przy minimalnych stratach własnych.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]




    Warto wiedzieć że... beta

    Siły zbrojne - siły i środki wydzielane przez państwo do zabezpieczenia jego interesów i prowadzenia walki zbrojnej, obrony, ujęte w całość organizacyjną, składającą się z różnych rodzajów wojsk i służb.
    Artyleria - to jeden z podstawowych rodzajów wojsk, na uzbrojenie którego wchodzą działa (armaty, haubice, moździerze) oraz wyrzutnie rakietowe, a w przeszłości także machiny miotające. Zadaniem artylerii jest zwalczanie celów naziemnych, powietrznych i nawodnych ogniem dział i pociskami rakietowymi. Wykonując swoje zadania, artyleria służy zwykle do wsparcia innych rodzajów wojsk lub działa samodzielnie. W skład artylerii wchodzi także sprzęt i służby umożliwiające skuteczne wykonywanie zadań ogniowych: systemy kierowania ogniem, systemy rozpoznania i wykrywania celów (w tym radary artyleryjskie), służby pomiarowe i inne.
    Pododdział – to część większego pododdziału, oddziału lub związku taktycznego nie mająca zwykle samodzielności gospodarczej i administracyjnej.
    Linia rozgraniczenia - w sztuce wojennej umownie ustalona na mapie lub w terenie linia, oddzielająca pasy lub rejony działania sąsiednich pododdziałów, oddziałów lub związków wojsk lądowych. Przebieg linii rozgraniczenia jest określany przez dowódcę (przełożonego) w rozkazie lub meldunku bojowym i przedstawiany na mapie w postaci znaku taktycznego.
    Bojowy wóz piechoty (bwp) inaczej LAV (Land Attack Vehicle) – uzbrojony i opancerzony pojazd bojowy, zwykle gąsienicowy, przeznaczony do przewożenia żołnierzy piechoty zmechanizowanej na polu walki i jej wsparcia ogniowego.
    Trał przeciwminowy - urządzenie do niszczenia lub przesuwania min lądowych, zarówno przeciwpiechotnych jak i przeciwpancernych. Urządzenie jest montowane z przodu czołgu.
    Rozpoznanie walką (ang. reconnaissance in force) - rodzaj natarcia, a także sposób przeprowadzenia rozpoznania taktycznego przez wydzielone siły i środki na formacje nieprzyjaciela znajdującego się w bezpośredniej styczności z wojskami własnymi, co ma na celu zdobycie najbardziej wiarygodnych informacji.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.031 sek.