• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Narodowa demokracja



    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]
    Przeczytaj także...
    Komitet Obrony Robotników – polska organizacja opozycyjna działająca od września 1976 do września 1977, sprzeciwiająca się polityce władz PRL, niosąca pomoc osobom represjonowanym w wyniku wydarzeń Czerwca 1976, przede wszystkim w Radomiu i Ursusie. Po częściowym spełnieniu jej postulatów przez władze PRL przekształciła się w Komitet Samoobrony Społecznej KOR.Związek Młodych Narodowców (od 19 grudnia 1937 Ruch Narodowo-Państwowy) – organizacja powstała w 1932. Jej celem głównym było doprowadzenie do syntezy między narodowcami a piłsudczykami, tj. utworzenie nowoczesnego obozu nacjonalistycznego w Polsce. Takim dążeniom, w sytuacji współpracy zetemenowców z sanacją musiała towarzyszyć krytyka posunięć politycznych endecji, przy jednoczesnym przenoszeniu wielu idei z jej terenu na teren sanacji. Celem dążeń ZMN/RNP było zajęcie przez Polskę mocarstwowej pozycji. Warunkiem osiągnięcia tego celu było szersze oparcie państwa polskiego o Bałtyk, a w dalszej konsekwencji – rozszerzenie granic w kierunku zachodnim. Był to najbardziej oryginalny postulat wnoszony przez ZMN do obozu sanacji. Pozostałe to: antypluralistyczna koncepcja ustroju, postulat polonizacji Kresów Wschodnich, ofensywna postawa wobec Niemiec oraz uznanie doniosłości religii katolickiej w życiu społeczeństwa. Organizacja weszła w skład Obozu Zjednoczenia Narodowego.
    Zobacz też[ | edytuj kod]
  • Pakt lanckoroński
  • Stowarzyszenie Chrześcijańsko-Narodowe Nauczycielstwa Szkół Powszechnych
  • Narodowa Organizacja Kobiet
  • Zjednoczenie Zawodowe „Praca Polska”
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Jednym z najważniejszych przedmiotów pracy pisarskiej Dmowskiego było – formowanie ideologii narodowej. Pod tym względem klasycznym jego dziełem są Myśli nowoczesnego Polaka, które na zawsze pozostaną podstawową książką, formułującą doktrynę polskiego nacjonalizmu.” – Jędrzej Giertych w artykule „Roman Dmowski – pisarz polityczny”, 1939. lub „Na samo czoło tych artykułów wybijają się będące pierwszym w literaturze europejskiej programem nacjonalizmu Myśli nowoczesnego Polaka, drukowane w przeważnej części w roczniku 1902 – Ignacy Chrzanowski i Władysław Konopczyński w biogramie Dmowskiego na [1].
    2. „Pod pojęciem Narodowej Demokracji należy rozumieć obóz narodowodemokratyczny, w skład którego wchodziły nie tylko formalne struktury polityczne, lecz także liczne organizacje, towarzystwa i stowarzyszenia gospodarcze, społeczne, kulturalne, kobiece, sportowe. Często ich skład osobowy, oficjalne rezolucje, czy postulaty były identyczne lub zbliżone do tych, które firmowały centralne endeckie ośrodki władzy. Obóz narodowodemokratyczny obejmował swoim zasięgiem szeroki, powiązany szeregiem związków ideowych, organizacyjnych i personalnych krąg polityczny, którego trzon stanowiły ugrupowania polityczne.” Aneta Dawidowicz – Zygmunt Balicki. Działacz i teoretyk polskiego nacjonalizmu, s. 9.
    3. „Without abandoning the dream of independence, the National Democrats focused on pragmatic but effectively organized political action, and developed a nationalist ideology that owed much to the new ideas of Social Darwinism.” – Jerzy Lukowski, Hubert Zawadzki, A Concise History of Poland, Cambridge University Press, 2001, s. 173.
    4. Roman Dmowski, Polityka polska i odbudowanie państwa. Przedmową do obecnego wydania i komentarzem opatrzył Tomasz Wituch, t. I, Warszawa 1988, s. 102.
    5. W. Muszyński, Roman Dmowski – Polak racjonalny, „Niezależna Gazeta Polska” 2 stycznia 2009 (Dodatek IPN, s. I-V).
    6. „The gulf between the militant PPS and pragmatic ND widened as a result, and then degenerated into mutual hatred.” – Lukowski, J., Zawadzki, H., A Concise History of Poland, s. 176.
    7. Norman Davies Boże Igrzyska Znak, Kraków, s. 843.
    8. N. Wójtowicz, Dyplomacja Dmowskiego, „Niezależna Gazeta Polska” 2 stycznia 2009 (Dodatek IPN, s. VI–VIII).
    9. Roman Dmowski a dyplomacja sowiecka – WP Książki, ksiazki.wp.pl [dostęp 2017-12-03] (pol.).
    10. Mariusz Wołos: O Piłsudskim, Dmowskim i zamachu majowym. Dyplomacja sowiecka wobec Polski w okresie kryzysu politycznego 1925-1926. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2013, s. 86–87. ISBN 978-83-08-05082-8.
    11. Cel: sowietyzacja II RP – Zamach majowy i Polska w świetle odtajnionych materiałów sowieckich! – WP Książki, ksiazki.wp.pl [dostęp 2017-12-03] (pol.).
    12. Mariusz Wołos: O Piłsudskim, Dmowskim i zamachu majowym. Dyplomacja sowiecka wobec Polski w okresie kryzysu politycznego 1925-1926. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2013, s. 88-89 (АВП РФ, ф. 04, оп. 32, п. 217, д. 52674, raport Wojkowa do Arałowa, nr 55, 1 stycznia 1926, k. 18.). ISBN 978-83-08-05082-8.
    13. Mariusz Wołos: O Piłsudskim, Dmowskim i zamachu majowym. Dyplomacja sowiecka wobec Polski w okresie kryzysu politycznego 1925-1926. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2013, s. 103 (д. 10, pismo Arkadiewa do Łoganowskiego, 22 marca 1926, k. 231.). ISBN 978-83-08-05082-8.
    14. Mariusz Wołos: O Piłsudskim, Dmowskim i zamachu majowym. Dyplomacja sowiecka wobec Polski w okresie kryzysu politycznego 1925-1926. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2013. ISBN 978-83-08-05082-8.
    15. Tomasz Łysiak: Majowy romans endeków z Sowietami. Moskwa i jej agentura wobec przewrotu. 2014-06-02.
    16. dzieje.pl: O Piłsudskim, Dmowskim i zamachu majowym. 2016-07-12.
    17. Zob. R. Rybarski, Państwo monopoliczne, red. N. Wójtowicz, Krzeszowice 2007.
    18. Jerzy Janusz Terej, Rzeczywistość i polityka, Warszawa 1979, s. 21–36.
    19. Jerzy Janusz Terej, Rzeczywistość i polityka, Warszawa 1979, s. 94–106.
    20. Jerzy Janusz Terej, Rzeczywistość i polityka, Warszawa 1979, s. 127–132.
    21. Jerzy Janusz Terej, Rzeczywistość i polityka, Warszawa 1979, s. 260–275, 387.
    22. „Ojczyzna” 1939–1945. Dokumenty – Wspomnienia – Publicystyka, pod red. Zbigniewa Mazura, Aleksandry Pietrowicz, Poznań 2004, passim.
    23. Jerzy Janusz Terej, Rzeczywistość i polityka, Warszawa 1979, s. 134–139.
    24. Zbigniew S. Siemaszko, Narodowe Siły Zbrojne. Londyn 1982, passim.
    25. Zofia Kobylańska, Konfederacja Narodu w Warszawie, Warszawa 1999, passim.
    26. Krzysztof Komorowski, Polityka i walka. Konspiracja zbrojna ruchu narodowego 1939–1945, Warszawa 2000, passim.
    27. Tomasz Szarota, U progu Zagłady, Warszawa 2000, s. 50–59.
    28. Włodzimierz Borodziej, Od Poczdamu do Szklarskiej Poręby. Polska w stosunkach międzynarodowych 1945–1947, Londyn 1990, s. 107.
    29. Jarosław Tomasiewicz, Ugrupowania neoendeckie w Trzeciej Rzeczpospolitej, Toruń, Wyd. Adam Marszałek, 2003; ​ISBN 83-7322-668-0​, s. 30–33.
    30. Jarosław Tomasiewicz, Ugrupowania neoendeckie w Trzeciej Rzeczpospolitej, Toruń, Wyd. Adam Marszałek, 2003; ​ISBN 83-7322-668-0​, s. 25–27.
    31. Nikita Pietrow: Stalinowski kat Polski Iwan Sierow. Warszawa: Demart, 2013, s. 50–53. ISBN 978-83-7427-919-2.
    32. „W notatce podpisanej 20 grudnia 1944 przez Iwana Sierowa przytoczona została biografia Piaseckiego, informacje o jego działaniach w AK oraz zatrzymaniu w Warszawie na Pradze. 22 grudnia 1944 Sierow sporządził wiadomość dla Stiepana Mamułowa, kierownika sekretariatu NKWD, że Piasecki po aresztowaniu zaproponował przygotowanie analizy wad w działalności PKWN oraz propozycji jej ulepszenia. Piasecki kończył swoją „ekspertyzę” bezpośrednią propozycją współpracy z „nową polską władzą” i zapewniał, że jest gotów podjąć się każdego zadania, na przykład w organach władzy lokalnej w Warszawie.” – Nikita Pietrow, „Stalinowski kat Polski Iwan Sierow”, Jan Engelgard, Piasecki-Sierow-Stalin – dostęp 2013-11-19.
    33. Marcin Tunak: Pomiędzy partią a Kościołem. Komu służyła grupa Piaseckiego?. 2017-11-07.
    34. Jan Engelgard, Wielka gra Bolesława Piaseckiego, Warszawa: Wydawnictwo Prasy Lokalnej, 2008, ISBN 978-83-925284-4-9, OCLC 233507724.
    35. Stowarzyszenie PAX. 2013-11-15.
    36. Jacek Żurek: „Kim byli „księża-patrioci” (Biuletyn IPN nr 01/2003 (24)). styczeń 2003.
    37. DZIEDZICTWO.ekai.pl: Stowarzyszenie PAX.
    38. Cecylia Kuta: Komu służył PAX?. 2013-11-28.
    39. Jarosław Tomasiewicz, Ugrupowania neoendeckie w III Rzeczypospolitej, Toruń 2003, s. 91–93.
    40. Zbigniew Mazur, Antenaci. O politycznym rodowodzie Instytutu Zachodniego. Poznań 2002, s. 341–361, 426–448.
    41. Jarosław Tomasiewicz, Ugrupowania neoendeckie w III Rzeczypospolitej, Toruń 2003, s. 56–66.
    42. Przemysław Gasztold-Seń: Koncesjonowany nacjonalizm. Zjednoczenie Patriotyczne Grunwald 1980–1990. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2012. ISBN 978-83-7629-335-6.
    43. Cezary Gmyz: Kryptonim „Truteń”. 2005-06-12. Cytat: Maciej Giertych, kandydat LPR na prezydenta, był łącznikiem między swoim ojcem Jędrzejem Giertychem a służbami specjalnymi PRL. „Mama i reszta rodziny narzekali, że na długie godziny zamykamy się w gabinecie Ojca i gadamy, a reszta rodziny nie może w tym uczestniczyć” – pisał Maciej Giertych we wspomnieniach o ojcu Jędrzeju. Dziś dzięki aktom zgromadzonym w IPN znamy przyczyny tej rodzinnej konspiracji. Maciej Giertych w największej tajemnicy przekazywał swemu ojcu wiadomości od komunistycznych służb specjalnych. Choć nigdy nie podpisali zobowiązania do współpracy, obaj mieli pełną świadomość, że działają wspólnie ze Służbą Bezpieczeństwa i wywiadem. Wykorzystano ich w operacji o kryptonimie „Truteń” – wymierzonej bezpośrednio w rodzącą się opozycję antykomunistyczną w kraju. Po powrocie z Londynu 16 kwietnia 1977 r. Maciej Giertych zdał przedstawicielowi MSW PRL szczegółową relację z rozmów z ojcem. Jak się okazało, Jędrzej Giertych nie miał prawie żadnych wątpliwości, że należy podjąć grę z PRL-owskimi służbami. Jego motywacja miała niewątpliwie charakter antysemicki. „KOR ocenia jako środowisko sanacyjno-żydowskie powiązane z Wolną Europą” – relacjonował poglądy ojca oficerowi MSW PRL Maciej Giertych.
    44. „Po 13 grudnia narodowi demokraci rozpoznawali się przez stosunek do stanu wojennego. Kto go popierał, dawał dowód myślenia geopolitycznego. Ta postawa nas łączyła. Było to jeszcze, zanim „Żołnierz Wolności” zaczął drukować fragmenty broszury mojego ojca Jędrzeja Giertycha zawierającej poparcie dla stanu wojennego. Była to cicha, niedysponująca swoją trybuną siła wspierająca Pana Generała w tej trudnej chwili.”
      Obóz Wszechpolski – narodowa organizacja polityczna, założona 20 marca 1936 w Katowicach, nieoficjalna struktura Stronnictwa Narodowego.Karol Raczkowski (ur. w 1869 roku, zm. w 1959) – inżynier chemik - absolwent politechniki w Zurychu, syn Wincenta Raczkowskiego, dowódcy wojsk powstania styczniowego 1863 roku, i Józefy Raczkowskiej, w 1902 roku poślubił Stefanię Stecką. Polski polityk, współzałożyciel Narodowej Demokracji (endecji, ruchu narodowego), jeden z głównych twórców ruchu narodowego.


      Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]




      Warto wiedzieć że... beta

      Józef Haller von Hallenburg (ur. 13 sierpnia 1873 w Jurczycach, zm. 4 czerwca 1960 w Londynie) – generał broni Wojska Polskiego, legionista, harcmistrz, przewodniczący ZHP, prezes Komitetu PCK, działacz polityczny i społeczny, brat stryjeczny gen. Stanisława Hallera, kawaler Orderów: Orła Białego i Virtuti Militari.
      Włodzimierz Wiktor Borodziej (ur. 9 września 1956 w Warszawie) – polski historyk, specjalizujący się w historii najnowszej.
      Sanacja (łac. sanatio – uzdrowienie) – potoczna nazwa rządzącego obozu piłsudczykowskiego 1926–1939, powstała w związku z głoszonym przez Józefa Piłsudskiego hasłem „sanacji moralnej” życia publicznego w Polsce, wysuwanym w toku przygotowań i w okresie przewrotu majowego 1926.
      Zygmunt Wojciechowski (ur. 27 kwietnia 1900 w Stryju, zm. 14 października 1955 w Poznaniu) – historyk państwa i prawa.
      Myśl Polska – tygodnik społeczno-polityczny poświęcony życiu i kulturze narodu, założony w 1941 w Londynie organ Stronnictwa Narodowego. Pierwszy numer pisma pojawił się 20 III 1941 r. Redaktorem naczelnym "Myśli" do 1945 r. był Marian Emil Rojek, następnie Tadeusz Bielecki (1946-1948), Wojciech Wasiutyński (1948-1958) oraz Antoni Dargas (1958-1991). W kraju redaktorem naczelnym był Bogusław Kowalski, a od 1997 r. funkcję tę pełni do dziś Jan Engelgard.
      Ruch Narodowo-Radykalny Falanga, Falanga, pot. ONR-Falanga – polska nielegalna narodowo-radykalna, określana jako faszyzująca lub faszystowska formacja polityczna w II Rzeczypospolitej.
      Polska Partia Socjalistyczna (PPS) – polska partia polityczna o charakterze niepodległościowym, socjalistycznym i pracowniczym (klasyfikowana w grupie partii lewicowych), założona w listopadzie 1892 podczas tzw. zjazdu paryskiego jako Związek Zagraniczny Socjalistów Polskich, jedna z najważniejszych w Polsce sił politycznych aż do 1948. W czasach PRL jako samodzielna partia działała jedynie na emigracji.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.142 sek.