• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Naczynie zatokowe

    Przeczytaj także...
    Naczynia włosowate (kapilary) – cienkościenne naczynia krwionośne (lub chłonne) oplatające tkanki i docierające do niemalże każdej komórki ciała. Zbudowane są ze śródbłonka. Ich średnica wynosi 7-15 μm. Ich zadaniem jest wymiana (pod wpływem ciśnienia) gazów, składników pokarmowych, zbędnych produktów przemiany materii, hormonów i witamin między krwią a tkanką. Wadą naczyń włosowatych jest to, że w czasie wymiany składników ucieka z nich także osocze (do 5 litrów dziennie). Z tego powodu powstał układ limfatyczny (chłonny), którego jednym z zadań jest zbieranie osocza z płynu tkankowego. Pęknięcie naczynia włosowatego nie ma większego znaczenia dla organizmu, chyba że dotyczy ono ważnych narządów (mózgu i naczyń wieńcowych serca). W związku z odmienną budową układu krwionośnego u różnych gromad kręgowców naczynia włosowate zmieniają prędkość przepływu krwi oraz jej ciśnienie. U ryb z racji dwukomorowego serca naczynia włosowate stanowią duży opór, co za tym idzie ciśnienie i prędkość krwi są małe. U gadów i płazów krążenie odbywa się szybciej. U ssaków i ptaków o czterokomorowym sercu występuje największe ciśnienie i najszybszy przepływ krwi, w związku z czym, gromady te zyskały stałocieplność. To właśnie po ich pęknięciu powstają tzw. wybroczyny.Błona podstawna (łac. membrana basalis) – wyspecjalizowana struktura, występująca pomiędzy przypodstawną częścią plazmalemmy komórek miąższowych, a tkanką podporową.
    Przestrzeń Dissego, przestrzeń okołozatokowa – wolna przestrzeń pomiędzy mikrokosmkami hepatocytów, a śródbłonkiem sinusoidu.

    Naczynie zatokowe, zatokawłosowate naczynie krwionośne o dużej średnicy (około 30 mikrometrów). Śródbłonek zatok składa się z płaskich komórek zawierających pory o średnicy około 100 nm. Nie ma on błony podstawnej.

    Włókna siateczkowe, włókna retikulinowe, włókna kratkowe, włókna srebrochłonne, włókna argentofilne – delikatne włókna zbudowane z retykuliny, tworzące sieci podtrzymujące komórki.Śródbłonek (łac. endothelium) – wysoce wyspecjalizowana wyściółka naczyń krwionośnych i limfatycznych, utworzona z jednej warstwy płaskich komórek o niewielkim jądrze. W naczyniach krwionośnych komórki śródbłonka są ze sobą dość ściśle połączone przy pomocy tzw. obwódek zwierających (łac. zonula occludens), spoczywają na kolagenowej błonie podstawnej, tworząc wraz z nią błonę wewnętrzną (łac. tunica intima), będącą wewnętrzną warstwą tych naczyń (stanowią barierę między krwią i mięśniami gładkimi). Śródbłonki naczyń chłonnych leżą na nieciągłej błonie podstawnej i mają znacznie luźniejszą strukturę (są przepuszczalne nawet dla dużych cząsteczek chemicznych).

    Komórki śródbłonka zatok wątrobowych wspierają się tylko na mikrokosmkach hepatocytów oraz na delikatnej sieci włókien siateczkowych. Dzięki porom śródbłonka i brakowi błony podstawnej wiele cząstek i cząsteczek łatwo przechodzi z krwi do przestrzeni Dissego i w przeciwną stronę.

    Hepatocyt, komórka wątrobowa – wieloboczna komórka, stanowiąca podstawowy element strukturalny miąższu wątroby. Hepatocyty tworzą ok. 80% masy tego narządu. Rozmiary ok. 20–30 µm.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Wojciech Sawicki, Jacek Malejczyk: Histologia. PZWL, 2012




  • Reklama

    Czas generowania strony: 0.601 sek.