• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Nabożeństwo główne

    Przeczytaj także...
    Msza – w części wyznań chrześcijańskich porządek celebracji liturgicznej będącej odniesieniem do Ostatniej Wieczerzy Jezusa.Kyrie elejson (Panie, zmiłuj się nad nami) – jedna z ważniejszych formuł modlitewnych w liturgii Kościołów chrześcijańskich.
    Zbór – określenie stosowane m.in. w Polsce, Czechach (czes. sbor) i na Białorusi (biał. збор) w odniesieniu do lokalnej wspólnoty wiernych kościołów protestanckich (gmina, zgromadzenie, kongregacja) oraz niektórych ugrupowań nieprotestanckich, historycznie wywodzących się z protestantyzmu oraz przez np. Świadków Jehowy.

    Nabożeństwo główne – podstawowe nabożeństwo protestanckie, odprawiane przede wszystkim w niedzielę oraz w inne dni świąteczne (np. w Kościele ewangelicko-augsburskim czyli luterańskim występują m.in. w Adwencie nabożeństwo adwentowe, zaś w okresie Wielkiego Postu - nabożeństwo pasyjne). Co do zasady obejmuje ono najszerszy zestaw czynności kultowych na czele z czytaniem i zwiastowaniem biblijnego Słowa Bożego, modlitwą, śpiewem religijnym i sprawowaniem sakramentów Chrztu i Wieczerzy Pańskiej. Odróżnia się go od innych zgromadzeń liturgicznych, poświęconych zwykle wybranym czynnościom kultu (np. śródtygodniowe spotkanie związane ze studium Pisma Świętego).

    Sakrament (łac. sacramentum) – w chrześcijaństwie obrzęd religijny rozumiany jako widzialny znak lub sposób przekazania łaski Bożej, ustanowiony, zgodnie z wiarą, przez Chrystusa.Słowo Boże / (łac.) Verbum Dei, (gr.) Λογος του Θεου / – termin oznaczający przemawianie Boga do człowieka. W drugim, pochodnym znaczeniu jest synonimem Pisma Świętego.

    Nabożeństwo jest traktowane jako czas szczególnego przeżywania przez chrześcijan więzi z Bogiem w kontekście wspominania zbawczych czynów Boga, kulminujących w życiu Jezusa Chrystusa – Jego śmierci i zmartwychwstaniu. Szczególne miejsce w trakcie nabożeństwa zajmuje zwiastowanie Słowa Bożego. W protestantyzmie wierni gromadzą się na nabożeństwie w imię Trójjedynego Boga Ojca i Syna i Ducha Świętego. Nie wzywa się Marii, Matki Pana, ani świętych. Nabożeństwo ma charakter publiczny. Oznacza to, że jest ono odprawiane przez cały zbór (wspólnotę) i dla całego zboru.

    Marcin Luter (niem. Martin Luther, ur. 10 listopada 1483 r. w Eisleben, zm. 18 lutego 1546 r. tamże) – niemiecki reformator religijny, teolog i inicjator reformacji, mnich augustiański, doktor teologii, współtwórca luteranizmu. Autor 95 tez potępiających praktykę sprzedaży odpustów, w których odrzucał możliwość kupienia łaski Bożej.Kolekta (łac. collecta - składka) – modlitwa w liturgii kościołów chrześcijańskich, odmawiana przed pierwszym czytaniem w czasie Mszy świętej/nabożeństwa i zamykająca Obrzędy wstępne.

    Kościół ewangelicko-augsburski[]

    Nabożeństwo stoi w centrum życia religijnego luteran. Porządek nabożeństwa luterańskiego w zasadzie nie odbiega od porządku nabożeństwa wczesnochrześcijańskiego i średniowiecznego, od porządku katolickiej Mszy czy prawosławnej Liturgii, ale w poważny sposób różni się od nich teologicznie. Marcin Luter, przepracowując mszę rzymską sprawowaną wówczas według rytu przedtrydenckiego, usunął z niej rzeczy, "quae sonant oblationem" ("które pobrzmiewają ofiarą").

    Protestantyzm – jedna z głównych gałęzi chrześcijaństwa, obok katolicyzmu i prawosławia, na którą składają się wyznania religijne powstałe na skutek ruchów reformacyjnych wewnątrz Kościoła rzymskokatolickiego rozpoczętych wystąpieniem Marcina Lutra w XVI wieku oraz ruchów przebudzeniowych w łonie macierzystych wyznań protestanckich w kolejnych stuleciach.Chrzest – w chrześcijaństwie obrzęd nawrócenia i oczyszczenia z grzechów, mający postać sakramentalnego obmycia wodą, któremu towarzyszy słowo (Ef 5,26). Zgodnie z wiarą chrześcijańską obrzęd ten ma znaczenie wcielenia w Chrystusa jako ukrzyżowanego i zmartwychwstałego Pana i łączy z Ludem Bożym Nowego Przymierza. Typowy obrzęd chrztu w chrześcijaństwie sprawowany jest w imię Trójcy Świętej: Ojca i Syna i Ducha Świętego – na polecenie samego założyciela Chrystusa (Mt 18,18-20).

    W Sakramencie Ołtarza Jezus – Słowo uobecnia się pośród nas. Luteranizm zna także samodzielne nabożeństwo Słowa, ale powinno się dążyć, aby Sakrament Ołtarza był jak najczęściej sprawowany w nabożeństwie głównym. Nabożeństwo główne bez Sakramentu Ołtarza przestaje być nabożeństwem "głównym".

    Modlitwa – czynność kultowa, występująca w wielu religiach. Polega na skierowaniu swoich myśli do istoty lub istot, mogących być lub będących przedmiotem kultu (bogowie, święci, aniołowie).Błogosławieństwo – w Biblii oznacza życzenie lub powinszowanie z powodu otrzymanych darów, cnót czy korzystnej sytuacji. Najbardziej znanymi błogosławieństwami są te ogłoszone przez Jezusa, z których osiem odnotował św. Mateusz (Mt 5,3n), a cztery św. Łukasz (Łk 6,20n). Wiążą się one głównie z proroctwami mesjańskimi. Po błogosławieństwach u św. Łukasza następuje lista czterech gróźb. Nie odnosi się on do cnót czy zachowań, ale do sytuacji. Mateusz natomiast obejmuje Jezusowym błogosławieństwem głównie postawy religijne.

    Przebieg luterańskiego nabożeństwa głównego z Sakramentem Ołtarza (według Śpiewnika Ewangelickiego):

  • Wstęp
  • – Preludium organowe lub inna muzyka na rozpoczęcie – Pozdrowienie (powitanie liturgiczne) – Słowo wstępne – Pieśń
  • Liturgia spowiednia
  • – Wstęp do spowiedzi – Przemówienie spowiednie lub zmówienie jednego z psalmów pokutnych – Powszechna modlitwa spowiednia – Rozgrzeszenie – Modlitwa dziękczynna – Pieśń
  • Liturgia wstępna
  • Introit – Gloria Patri – Kyrie eleisonGloria in excelsis Deo – Modlitwa (Kolekta)
  • Liturgia Słowa
  • – Pozdrowienie (salutatio) – Pierwsze czytanie – Drugie czytanie – Wyznanie wiary (credo) – Pieśń – Trzecie czytanie – Krótka modlitwa (Suspirium) – Kazanie (rozważanie na podstawie III czytania) – Apostolskie życzenie pokoju – Pieśń – Powszechna Modlitwa Kościoła
  • Liturgia Eucharystyczna
  • Prefacja – Święty, Święty, Święty (Sanctus) – Modlitwa Dziękczynna – Modlitwa Pańska – Konsekracja – Anamneza – Modlitwa o godne przyjęcie Komunii Świętej – Pozdrowienie Pokoju – Zaproszenie do Stołu Pańskiego – Baranku Boży – Rozdawanie Sakramentu Ołtarza
  • Liturgia pokomunijna
  • – Antyfona – Kolekta pokomunijna
  • Zakończenie
  • – Rozesłanie – Błogosławieństwo – Pieśń końcowa – Postludium

    Przypisy

    Liturgia (gr. λειτουργια – działanie na rzecz ludu) – w starożytnej Grecji działania konkretnej osoby lub społeczności na rzecz obywateli, obecnie – publiczna forma kultu religijnego, dotycząca całokształtu zrytualizowanych, zbiorowych i ściśle określonych czynności sakralnych, ustalonych przez kapłanów danej religii.Anamneza (gr. anamimneskein - przypominać, wspominać, czynić pamiątkę) to nazwa jednej z modlitw używanych podczas liturgii eucharystycznej w wielu rytach sprawowania mszy świętej (m.in. w rycie rzymskim, czy liturgii św. Jana Chryzostoma).



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Biblia, Pismo Święte (z greckiego βιβλίον, biblion – zwój papirusu, księga, l.m. βιβλία, biblia – księgi) – zbiór ksiąg, spisanych pierwotnie po hebrajsku, aramejsku i grecku (w formie koinè (gr. κοινὴ)), uznawanych przez żydów i chrześcijan za natchnione przez Boga. Biblia i poszczególne jej części posiadają odmienne znaczenie religijne dla różnych wyznań. Na chrześcijańską Biblię składają się Stary Testament i Nowy Testament. Biblia hebrajska – Tanach obejmuje księgi Starego Testamentu. Poszczególne tradycje chrześcijańskie mają nieco inny kanon ksiąg biblijnych.
    Introit (łac. introitus) – chrześcijański śpiew liturgiczny, stanowiący m.in. część katolickiej mszy oraz luterańskiego nabożeństwa. Gatunkowo jest to antyfona, poprzedzająca werset zaczerpnięty z jednego z psalmów.
    Eucharystia (gr. εὐχαριστία, eucharistía = ‘dziękczynienie’) lub Wieczerza Pańska, Sakrament Ołtarza, Msza św., Komunia Święta, Najświętszy Sakrament, Najświętsza Ofiara – uroczysta celebracja Ostatniej Wieczerzy, uczty paschalnej, którą Jezus spożył przed swoją zbawczą męką, śmiercią i zmartwychwstaniem i którą chrześcijanie sprawują wypełniając polecenie Mistrza: To czyńcie na moją pamiątkę (Łk 22,19). Eucharystia jest antycypacją, zaczątkiem uczty zaślubin Baranka zapowiedzianej w Apokalipsie (Ap 19,1).
    Prefacja (łac. praefatio - przedmowa) – w niektórych Kościołach chrześcijańskich, hymn dziękczynny odmawiany lub śpiewany w czasie liturgii. Otwiera liturgię Eucharystyczną.
    Luteranizm – doktryna teologiczna i chrześcijański ruch reformacyjny, zapoczątkowany przez Marcina Lutra w XVI wieku (za datę jego rozpoczęcia uważa się rok 1517). Stanowi jeden z nurtów protestantyzmu i ewangelicyzmu.
    Ojcze nasz, Modlitwa Pańska, Modlitwa wzorcowa (łac. Oratio Dominica, Pater Noster) – najstarsza, a zarazem najważniejsza modlitwa chrześcijan, którą według Nowego Testamentu Jezus przekazał swoim uczniom. Jest to formuła chwaląca wspaniałość Boga, jednocześnie mająca formę błagalną. Według Ojców Kościoła stanowi ona wzór modlitwy chrześcijańskiej. Ojcze nasz jest często używanym narzędziem w językoznawstwie porównawczym.
    Gloria in excelsis Deo (w skrócie Gloria; łac. Chwała na wysokości Bogu), w protestantyzmie i anglikanizmie znana też jako Większa doksologia – jeden z chrześcijańskich śpiewów liturgicznych, stanowiący m.in. jedną z części stałych katolickiej Mszy świętej oraz nabożeństw niektórych Kościołów protestanckich (m.in. luterańskiego). Wprowadzony przez św. Telesfora, wszedł do liturgii w latach 125-136. Gatunkowo jest to hymn, a jego tekst zaczerpnięty został z liturgii Kościołów wschodnich. W liturgii katolickiej i luterańskiej, wykonywany jest po śpiewie Kyrie eleison i poprzedza kolektę. W liturgii anglikańskiej i metodystycznej śpiewany na zakończenie nabożeństwa eucharystycznego, po modlitwie postcommunio, a przed końcowym błogosławieństwem.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.028 sek.