• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Myōshin-ji



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Linji zong (臨濟宗) – szkoła chan założona przez chińskiego mistrza chan Linji Yixuana około 850 r. Była spadkobierczynią szkoły hongzhou, stosowała więc różne, nieraz ekstremalne, sposoby nauczania z mocnym naciskiem na praktykę gong’anową.Hakuin Ekaku (白隠慧鶴 1686-1769) – był japońskim mistrzem zen, który wywarł olbrzymi wpływ na buddyzm zen. Hakuin przekształcił szkołę zen rinzai z upadającej tradycji, pozbawionej ścisłej praktyki w szkołę znaną z ostrego stylu medytacji i praktyki kōan (zen)ów. Wszyscy współcześni praktycy rinzai używają metod wyprowadzonych z nauk Hakuina.

    Myōshin-ji (Klasztor Znakomitego Umysłu, jap. 妙心寺) – kompleks klasztorny szkoły zen rinzai w Kioto, tworzący największą sieć powiązań w ramach tej tradycji zen. W Japonii należy do niej ponad trzy tysiące pięćset świątyń i dziewiętnaście klasztorów, a na świecie ponad sześć tysięcy świątyń, czterdzieści klasztorów i jeden konwent żeński.

    Rinzai (臨済宗; jap.: Rinzai-shū, chin.: Linjizong) – jedna z dwóch głównych szkół japońskiego buddyzmu zen (drugą z nich jest sōtō). Jest ona japońskim odpowiednikiem chińskiej szkoły linji, której założycielem był wielki mistrz chan Linji Yixuan (zm 867).Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.

    Spis treści

  • 1 Historia klasztoru
  • 2 Architektura klasztoru
  • 3 Opaci klasztoru
  • 4 Adres klasztoru
  • 5 Linki zewnętrzne
  • 6 Uwagi
  • 7 Przypisy
  • 8 Bibliografia/źródła
  • 9 Galeria
  • Historia klasztoru[]

    Klasztor powstał z prywatnej posiadłości byłego cesarza Hanazono (花園; 1308-1318), który pragnął zamienić ją na świątynię, w której mógłby studiować buddyzm i praktykować medytację. W 1335 roku został mnichem buddyjskim. Do prowadzenia powstającego klasztoru wyznaczony został Kanzan Egen, który w 1342 roku objął obowiązki opata.

    Wojna Ōnin 1467-1477 – konflikt wewnętrzny w Japonii, który zakończył władzę Siogunatu Ashikaga, zapoczątkowując ponad 100-letni okres Sengoku - okres ciągłych wojen i sporów politycznych w Japonii.Linia przekazu Dharmy – ograniczona tylko do szkoły zen metoda promowania następcy lub następców z grona uczniów danego mistrza zen. Ta metoda bezsłownego przekazu istoty nauk Buddy stała się jedną z wyróżniających cech szkoły. Jednym z jej skutków było rozbicie jedności szkoły na kilka różnych frakcji. Synonimicznym określeniem jest "linia przekazu chan".

    Początkowo była to bardzo mała świątynia, w której praktykowało w trudnych warunkach kilkoro mnichów. Przeciekające dachy nie oferowały komfortowych warunków w czasie zimy. Kanzan rygorystycznie prowadził klasztor w duchu ubóstwa. Gdy odwiedził go mistrz zen Musō Soseki (1275-1351) był pod dużym wrażeniem ich ducha ubóstwa. Swoim uczniom powiedział potem, że wielka przyszłość japońskiego zenu właśnie kształtuje się w Myōshin-ji.

    Buddyzm (inna nazwa to: sanskr. Buddha Dharma; pāli. Buddha Dhamma lub Buddha Sasana – "Nauka Przebudzonego") – nonteistyczny system filozoficzny i religijny, którego założycielem i twórcą jego podstawowych założeń był żyjący od około 560 do 480 roku p.n.e. Siddhārtha Gautama (pāli. Siddhattha Gotama), syn księcia z rodu Śākyów, władcy jednego z państw-miast w północnych Indiach. Buddyzm bywa zaliczany do religii dharmicznych oraz do religii nieteistycznych.Gudō Tōshoku (ur. 1577, zm. 1661; jap. 愚堂東宴) – japoński mistrz zen szkoły rinzai, wybierany trzykrotnie opatem Myōshin-ji.

    Przez rygorystyczny system praktyki Kanzan promował swój klasztor, ale również przekazał ten styl następnym pokoleniom szkoły rinzai, mimo że nie wszyscy go wytrzymywali. Kanzan przekazał swoją Dharmę dla Juō Sōhitsu (1296-1390), który został drugim opatem klasztoru. Trzecim opatem został Muin Sōin (1326-1410).

    Jeden z kolejnych opatów Setsudō Sōboku zaangażował się w politykę - był bliskim przyjacielem buntowniczego Ōuchi Yoshihiro (1356-1399), który wywołał gniew Ashikagi Yoshimitsu (足利義満). Gdy rebelia potężnej rodziny Ōuchi został zgnieciona w 1399 roku, restrykcjom został poddany Myōshin-ji. Setsudō Sōboku został uwięziony w Seiren-in (青蓮院). Skonfiskowano grunty klasztorne, a sam klasztor stał się filialną świątynią klasztoru Daitoku, musiał także zmienić nazwę na Ryoun-ji (龍雲寺). Następnie został filią Nanzen-ji.

    Heian (jap. 平安時代, Heian jidai) – okres w historii Japonii trwający od 794 do 1185 roku. Jego początek wyznacza przeniesienie dworu cesarskiego z Nary do oddalonej o kilkadziesiąt kilometrów, specjalnie w tym celu wybudowanej, nowej stolicy o nazwie Heian-kyō (jap. 平安京, Heian-kyō) (obecnie Kioto), zbudowanej na wzór chińskiego miasta Chang’an (chiń. upr.: 長安; chiń. trad.: 长安; pinyin: Cháng’ān). W przeszłości było ono końcowym etapem Szlaku Jedwabnego, dziś nazywa się Xi’an (chiń.: 西安; pinyin: Xī’ān) i jest znane z "terakotowej armii".Siogunat, szogunat (jap. 幕府, bakufu, dosł.: „rządy spod namiotu”) – nazwa okresu historycznego oraz systemu zarządzania krajem przez dziedzicznych dowódców wojskowych (siogunów) w dawnej Japonii.

    Ostatecznie w 1431 roku klasztor ten w końcu całkowicie usunął się z systemu gozan i od tej pory był zaliczany do grupy klasztorów rinka ("spod lasu"). Stało się to na skutek wykorzystania politycznych, społecznych i ekonomicznych zmian, które przekształciły system religijnych instytucji po wojnie domowej Ōnin (1467-1477). Linia Myōshin-ji (tak jak i linia Daitoku-ji) nie brała udziału w pompatyczności oficjalnych klasztorów systemu gozan i po odejściu z tego systemu były zdolne odwrócić sytuację, ze statusu outsidera przeszły do statusu autorytetu

    Meiji (jap. 明治時代, Meiji-jidai, „Epoka Światłych Rządów”) – okres w historii Japonii przypadający na lata panowania cesarza Mutsuhito, trwający od 8 września 1868 do 30 lipca 1912. Zapoczątkowane przez szereg wydarzeń określanych mianem restauracji Meiji (jap. 明治維新, Meiji Ishin). Były to czasy głębokich przemian społecznych, politycznych, gospodarczych i kulturowych, jak również gruntownej modernizacji kraju na wzór zachodni.Dōkyō Etan (ur. 13 grudnia 1642, zm. 24 listopada 1721; jap. 道鏡慧端) – japoński mistrz zen szkoły rinzai, prekursor nowego rinzai, nauczyciel Hakuina Ekaku.

    Jednak powrót klasztoru z tej zapaści był bardzo powolny. Rok 1432 był momentem przełomowym. Zezwolono wtedy na powrót do klasztoru niektórym mnichom. Opat Myōko Sōei, który miał rodzinne powiązania z rodziną cesarską, rozpoczął restaurację Myōshin-ji. Została on ukończona przez jego następcę - Nippō Sōshuna (1368-1448) z linii przekazu Musō Sosekiego. Następny opat Giten Genshō (1393-1462) wywarł już wpływ na wszystkie klasztory systemu rinka. W 1456 roku prowadził klasztor i częściowo odbudował Ikkyū Sōjun (1394-1481). Specjalnie dla niego uczniowie wybudowali pustelnię Shūon-an, która stała się wówczas nazwą całego kompleksu.

    Inzan Ien (ur. 1751, zm. 1814; jap. 隱山惟琰) – japoński mistrz zen szkoły rinzai, założyciel jednej z dwu najważniejszych linii przekazu szkoły rinzai.Kanzan Egen (7 stycznia 1277–1360; chiń. upr.: 関山慧玄; chiń. trad.: 關山慧玄) – japoński mistrz zen szkoły rinzai, znany także jako Musō Daishi (無相大師). Wszystkie dzisiejsze linie przekazu w szkole rinzai pochodzą od jego nauczyciela i od niego.

    W 1467 roku klasztor został spalony w czasie wojny Ōnin.

    W 1477 roku dziewiąty opat Sekkō Sōshin (雪江宗深) odbudował klasztor. Przywrócił także klasztorowi podstawy ekonomiczne i porządek w sprawach wewnętrznych. Podstawą do tego stało się odzyskanie przez niego wszystkich własności klasztornych. Wśród jego uczniów znajdowała się grupa, nazywana "Czwórką Mędrców", byli to: Tokuhō Zenketsu (1419-1506), Keisen Sōryū, Gokei Sōton i Tōjō Eichō (1429-1504). Między innymi dzięki nim wkrótce linia przekazu Myōshin-ji przewyższyła linię przekazu Daitoku-ji i klasztor stał się pierwszym klasztorem szkoły rinzai.

    Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.Takuan Sōhō (ur. 24 grudnia 1573, zm. 27 stycznia 1645; jap. 沢庵宗彭) – japoński mistrz zen szkoły rinzai, pisarz, artysta zen, poeta, kaligraf, twórca ogrodów i mistrz sztuk walki.

    W 1509 roku klasztor uległ znacznemu powiększeniu dzięki nabyciu terenów pobliskiego Ninna-ji (仁和寺).

    W roku 1615 Myōshin-ji został na mocy nowego prawa siogunatu Tokugawa, nazwanego "Ji'in hatto (寺院法度)", poddany kontroli siogunatu. W 1629 roku mnisi z klasztoru rozpoczęli akcje protestacyjną, w wyniku której ukarano czterech mnichów, m.in. byli to Tanden Shi'in (単伝士印) i Takuan Sōhō (沢庵宗彭, 1573-1645). Był to tzw. "incydent purpurowy" (shie 紫衣) od koloru szat wybitnych mnichów.

    Musō Soseki (1275–20 października 1351; jap. 夢窓疎石) – japoński mistrz zen szkoły rinzai, budowniczy klasztorów, opat wielu klasztorów, artysta zen i poeta, znany także jako Musō Kokushi.Ród Tokugawa (jap. 徳川氏, Tokugawa-shi lub Tokugawa-uji) – ród siogunów sprawujący realną władzę w Japonii między 1603 a 1868 rokiem.

    W 1654 roku do Japonii przybył chiński mistrz chan szkoły linji Yinyuan Longqi (1592-1673). Miał być zaproszony do Myōshin-ji, jednak opozycja mnichów z otoczenia opata Gudō Tōshoku (1579-1661 sprzeciwiła się temu, co doprowadziło do powstania szkoły zen ōbaku, założonej przez Yinyuana.

    W XVII wieku pojawiły się trzy mocne osobowości mistrzów zen z linii Myōshin-ji: Bankei Yōtaku (1622-1693), Shidō Munan (1603-1676) i Dōkyō Etan (1642-1721) Przygotowali oni drogę dla najwybitniejszego mistrza rinzai - Hakuina Ekaku (1685-1768).

    Nanzen-ji (Południowy Klasztor Zen, jap. 南禅寺) – klasztor szkoły zen rinzai, największy klasztor Japonii, główny klasztor jednego z czternastu odgałęzień szkoły rinzai w Japonii.Bankei Yōtaku (jap. 盤珪永琢, Bankei Yōtaku 1622-1693) – uznany dla historii buddyzmu zen w Japonii mistrz, przedstawiciel linii rinzai.

    W 1808 roku opatem klasztoru został mistrz Inzan Ien.

    Kolejne ciężkie czasy nadeszły w okresie Meiji. W 1868 roku władze wydały dwa nowe prawa: oddzielenie shintō od buddyzmu (Shinbutsu-bunri-rei, 神仏分離) oraz antybuddyjskie Haibutsu-kishaku(廃仏棄釋). Zniszczono wtedy wiele klasztorów, świątyń, posągów itd. Ucierpiał również Myōshin-ji. Jednak na przekór trudnościom udało się wtedy stworzyć obowiązujący do dziś system administracyjny klasztoru oraz założyć "Szkołę Lasu Pradźni" (Hannya-rin, 般若林), która stała się zalążkiem dzisiejszego Uniwersytetu Hanazono i szkoły średniej.

    Yoshimitsu Ashikaga (jap. 足利義満, Ashikaga Yoshimitsu, ur. 25 września 1358, zm. 31 maja 1408) - trzeci siogun Ashikaga, który rządził od 1368 do 1394, w okresie Muromachi.Kioto (jap. 京都市, Kyōto-shi, dosł. miasto stołeczne) – miasto w zachodniej części japońskiej wyspy Honsiu, stolica prefektury Kioto, dawna stolica Japonii i siedziba cesarza. Kioto jest częścią obszaru metropolitalnego Keihanshin (jap. 京阪神, Keihanshin) zamieszkiwanego przez ok. 18 mln osób.

    W 1946 roku mistrz Gotō Zuigan został 615 opatem klasztoru.

    W 1978 roku opatem klasztoru został Mumon Yamada (1900-1988). Jego spadkobierca Taitsu Kono (ur. 1930) został wybrany w grudniu 2009 roku na opata tego klasztoru.

    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Shintō (jap. 神道, shintō, kami-no michi) lub kannagara-no-michi (jap. 神ながらの道, droga bogów lub droga bóstw, pol. także shintoizm, sintoizm) – tradycyjna religia Japonii oparta na mitologii japońskiej, charakteryzująca się politeizmem oraz różnorodnością przejawów i kultów. Wierzenia shintō nie mają wspólnego kanonu, organizacji, ani świętych ksiąg.
    Przekaz Dharmy – zwyczajowa ceremonia w buddyzmie chan, zapewniająca ciągłość linii przekazu, duchową relację pomiędzy nauczycielem a uczniem oraz relacje w buddyjskiej rodzinie dharmicznej. W buddyzmie koreańskim zasadniczo przekaz Dharmy był traktowano podobnie. W szkole rinzai praktycznie jest wykorzystywana do zapewnienia "prawdziwej linii" mistrzów. W sōtō ma najniższy status, służy głównie do zapewnienia dziedziczenia świątyni przekazywanej przez ojca synowi.
    Ōbaku (jap. 黄檗宗, Ōbaku-shū; chin. huangbo zong; kor. hwangbak chong; wiet. Hoàng Bá tông; pol. szkoła ōbaku) – japońska szkoła zen założona w XVI w. przez chińskich mistrzów chan z klasztoru Wanfu na górze Huangbo z linii przekazu Dharmy szkoły linji. Praktyka tej linii przekazu łączyła elementy nauki Szkoły Czystej Krainy (lub Szkoły Czystej Ziemi) z praktyką medytacyjną zen.
    Ikkyū Sōjun (jap. 一休宗純, Ikkyū Sōjun, ur. 1 stycznia 1394, zm. 21 listopada 1481) – japoński mistrz zen, poeta, krytyk szkoły zen rinzai i opat Daitoku-ji.
    Cesarz Hanazono (jap. 花園天皇, Hanazono tennō, ur.14 sierpnia 1297) — 95. cesarz Japonii, według tradycyjnego porządku dziedziczenia.
    Yinyuan Longqi (隱元隆琦 – ur. 1592, zm. 1673) (kor. Ŭnwǒn Lyunggi (?); jap. Ingen Ryūki; (wiet. Ẩn Nguyên Long Kì) – chiński mistrz chan ze szkoły linji, założyciel japońskiej szkoły zen ōbaku.
    Daitoku-ji (Klasztor Wielkiej Cnoty, jap. 大徳寺) – klasztor szkoły zen rinzai, główny klasztor jednej z czternastu frakcji szkoły rinzai.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.03 sek.