• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu



    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Samuel Bogumił Linde (ur. 11 (24) kwietnia 1771 w Toruniu, zm. 8 sierpnia 1847 w Warszawie) – polski leksykograf, językoznawca, tłumacz, bibliograf, pedagog i bibliotekarz.Fauna (od łac. Faunus – bóg trzód i pasterzy) – ogólne określenie na wszystkie gatunki zwierząt na danym obszarze (np. fauna Polski) lub w danym środowisku (fauna sawannowa), a także okresie geologicznym (np. fauna kambryjska). Badanie fauny pozostaje w gestii faunistyki, ale korzystają z niego również inne dziedziny biologii, np. ekologia i etologia, natomiast odkrycia faunistyki są systematyzowane przez systematykę.
    Oddziały[ | edytuj kod]
    Oddziały Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu
    Muzeum Jana Kochanowskiego w Czarnolesie.
    Muzeum Sztuki Współczesnej w Radomiu.

    Muzeum Jana Kochanowskiego w Czarnolesie[ | edytuj kod]

    Muzeum Jana Kochanowskiego w Czarnolesie było oddziałem zamiejscowym Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu. Ne ekspozycji prezentowany jest dorobek twórczy Jana Kochanowskiego i kultura szesnastowiecznej Polski Od 14 lutego 2020 roku jest samodzielną instytucją kultury.

    Sztuka – dziedzina działalności ludzkiej uprawiana przez artystów. Nie istnieje jedna spójna, ogólnie przyjęta definicja sztuki, gdyż jej granice są redefiniowane w sposób ciągły, w każdej chwili może pojawić się dzieło, które w arbitralnie przyjętej, domkniętej definicji się nie mieści. Sztuka spełnia rozmaite funkcje, m.in. estetyczne, społeczne, dydaktyczne, terapeutyczne, jednak nie stanowią one o jej istocie.Etnografia – dyscyplina naukowa zajmująca się całościowym opisem i analizą kultur ludowych różnych społeczności i grup etnicznych. Jej zakres obejmuje teorię kultury ludowej jak i badanie poszczególnych jej dziedzin i wytworów materialnych. W zależności od tradycji naukowej, pod pojęciem etnografia rozumie się wszystkie nauki etnologiczne, bądź też jedną z tych nauk.

    Muzeum Sztuki Współczesnej w Radomiu[ | edytuj kod]

    Utworzona w 1990 placówka zajmowała się gromadzeniem i prezentowaniem dzieł polskich artystów powstałych po 1945. W bogatych zbiorach znajdują się obrazy m.in. Nowosielskiego, Brzozowskiego, Tchórzewskiego, Fangora i wielu innych wybitnych współczesnych twórców. W związku z wielkością kolekcji i brakiem wystarczających powierzchni wystawienniczych w 2005 utworzono MCSW „Elektrownia”, któremu przekazano w depozyt zbiory sztuki współczesnej będące własnością Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu. W Domach Gąski i Esterki planowane jest urządzenie ekspozycji pt. "Muzeum historii Radomia".

    Hipolit Kasjan Pinko (ur. w 1836 w Płocku, zm. w 1901 w Kaliszu) – polski malarz i nauczyciel szkół gimnazjalnych w Radomiu.Ulica Józefa Piłsudskiego, dawniej Szeroka, w czasie wojny Aleje Kasztanowe, później Marcelego Nowotki – ulica Radomia, wytyczona prostopadle do ul. Żeromskiego, jednolita stylowo z zabudową z przełomu XIX/XX w.

    Siedziba[ | edytuj kod]

    Gmach główny Muzeum
    Gmach dawnego kolegium Pijarów ok. 1900 roku.
    Portyk toskański – wejście główne do muzeum. Widok z 1975.
    Zachowany fragment murów miejskich. Widoczna baszta wkomponowana w bryłę późniejszego budynku.
    Zachowany fragment murów miejskich. Widoczna wyróżniona linia blankowania i relikty bramy iłżeckiej (krakowskiej).
    Gmach popijarski w 1899 roku.

    W okresie międzywojennym muzeum często zmieniało siedzibę. W 1945 placówkę ulokowano w znacjonalizowanym budynku Banku Handlowego przy ulicy Piłsudskiego 12. Od 1976 roku główną siedzibą instytucji jest gmach dawnego Kolegium oo. Pijarów, usytuowany przy radomskim Rynku. Budynek został wzniesiony w latach 1734–56 według projektu Antonio Solariego – kierownika przebudowy Zamku Królewskiego w Warszawie w okresie panowania Augusta III Sasa. W latach 1818–20 gmach Solariego uzupełniono o nowe skrzydło, którego najbardziej charakterystycznym elementem jest usytuowana od strony Rynku siedemnastoosiowa fasada ozdobiona czterokolumnowym portykiem toskańskim utrzymanym w wielkim porządku. Od strony ulicy Wałowej, przy skrzyżowaniu z dawnym traktem krakowskim, w budynek wkomponowane są dawne mury obronne z czasu panowania Kazimierza Wielkiego (fragment blankowanego muru, jedna baszta oraz relikty jednej z trzech bram wjazdowych Nowego Radomia, zw. iłżecką lub krakowską).

    Fryderyk Franciszek Chopin (ur. 22 lutego lub 1 marca 1810 roku w Żelazowej Woli, zm. 17 października 1849 roku w Paryżu) – polski kompozytor i pianista. Od roku 1830 zamieszkały we Francji.Nauki pomocnicze historii (NPH) – nauki wspomagające pracę historyka, niektóre z nich mogą być jednocześnie odrębnymi i samoistnymi gałęziami nauki. Są niezbędne do zrozumienia źródeł, z których korzysta historyk i wiązane bezpośrednio z metodami badań historycznych. Pozwalają na właściwą ocenę jakości źródła, jego krytykę, oraz konfrontację różnych źródeł. Pozwalają wyjść poza przekaz samej treści źródła i czerpać dane z wielu czynników pobliskich.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Mazowieckie Centrum Sztuki Współczesnej „Elektrownia”
  • Muzeum Wsi Radomskiej w Radomiu
  • Muzeum Pamiątek Turystycznych PTTK w Radomiu
  • Muzeum Jana Kochanowskiego w Czarnolesie
  • Muzeum Ludowych Instrumentów Muzycznych w Szydłowcu
  • Jan Wiśniewski (1876–1943)
  • Kolegium Pijarów w Radomiu


  • Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Zoologia (od gr. zoon = zwierzę, i logos = słowo, myśl, rozumowanie) – nauka o zwierzętach, czyli wszystkich żywych organizmach zdolnych do przemieszczania i odżywiania się (z wyjątkiem mikroorganizmów), a także ich zachowaniach i budowie.
    Leon Jan Wyczółkowski (ur. 11 kwietnia 1852 w Hucie Miastkowskiej, zm. 27 grudnia 1936 w Warszawie) – polski malarz, grafik i rysownik, jeden z czołowych przedstawicieli Młodej Polski w nurcie malarstwa realistycznego.
    Jarosław Miklasiewicz (ur. w 1948 w Poznaniu), polski malarz. Malarstwo uprawia od ok. 1972 roku. W 1983 roku uzyskał z Ministerstwa Kultury i Sztuki uprawnienia na wykonywanie zawodu artysty-plastyka w dziedzinie malarstwa. Jest członkiem dwu stowarzyszeń twórczych. Prace Jarosława Miklasiewicza znajdują się w kilku muzeach oraz w prywatnych kolekcjach w kraju i zagranicą.
    Dziennik Praw Królestwa Polskiego (DzP KP) – dziennik urzędowy ustanowiony art. 164, nadanej przez cara Aleksandra I 27 listopada 1815 r. Ustawy Konstytucyjnej Królestwa Polskiego (DzP KP Nr 1 Tom I). Szczegółowe zasady wydawania dziennika nastąpiło w postanowieniu namiestnika Królestwa gen. Józefa Zajączka z 16 stycznia 1816 r. (DzP KP Nr 2 Tom I str. 106 i następne) promulgowanym 4 marca tegoż roku. Postanowienie w znacznej mierze utrzymało zasady wydawania Dziennika ukształtowane dla Dziennika Praw Księstwa Warszawskiego. Główne novum polegało na tym, że publikowano tylko te postanowienia królewskie i namiestnika, co do których tak decydowano. Ustalony też został ścisły reżim wydawania Dziennika. Odpowiedzialność za jego wydawanie spoczywała na Komisji Sprawiedliwości Rady Stanu. Sekretarz Stanu miał obowiązek w ciągu 5 dni przesłać akty normatywne przeznaczone do publikacji do Komisji. Ta z kolei w ciągu 8 dni musiała je wydrukować jeśli tekst zajmował nie więcej niż jeden arkusz. Gdy wykraczał poza tę objętość należało doliczyć jeden dzień za każdy rozpoczęty arkusz. Następnie w ciągu 15 dni po ukończeniu druku egzemplarze dziennika miały być rozesłane do Senatu, Rady Stanu, komisji rządowych, sekretarza stanu, Trybunału Najwyższego, Głównej Izby obrachunkowej, komisji wojewódzkich, trybunałów apelacyjnych, sądów ziemskich, grodzkich i handlowych, Szkoły Prawa, szkół wojewódzkich, bibliotek publicznych i Archiwum Ogólnego. Instytucje centralne miały obowiązek rozesłać Dzienniki, w ciągu następnych 10 dni, władzom obwodowym. Instytucje wymienione w artykule 9 (m.in. sądy, kancelarie adwokackie, urzędy cywilne i wojskowe, zwierzchnicy wszystkich wyznań) były zobowiązane do prenumeraty Dziennika. Akty prawne wchodziły w życie po upływie 25 dni od ich opublikowania (art.3). Przyjęto zasadę, że postanowienia królewskie drukowano w języku polskim i francuskim, a wszystkie pozostałe już tylko w polskim. 27 marca 1818 r. ukazało się postanowienie królewskie określające sposób publikowania praw stanowionych przez sejm (Nr 18 tom 4 str. 284 - 286). Po uzyskaniu sankcji monarszej opatrywane były wielką pieczęcią Stanu i przekazywane do publikacji w omówiony wyżej sposób. Po wojnie polsko-rosyjskiej 1830-1831 konstytucję w Królestwie zastąpiono Statutem Organicznym, który w art. 33 głosił, że „wszystkie sankcjonowane przez nas prawa, rozkazy i ustawy ściągające się do Królestwa Polskiego, będą kontrasygnowane przez naszego ministra sekretarza stanu tegoż Królestwa i mają być umieszczane w Dzienniku Praw” (DzP KP Nr 55 tom XIV str. 212 - 215). Nie zostały zmienione formalne zasady wydawania Dziennika, ale ulegały one zmianie w praktyce. Począwszy od numeru 53 (tom XIII str. 217 i następne, ukaz o mianowaniu "Rządu Tymczasowego Królestwa Polskiego" z 4/16 września 1831) akty prawne publikowane były językach polskim i rosyjskim. Od tomu XIV z 1832 r. tytuł Dziennika również był drukowany w wersji dwujęzycznej (jako "Денник Законов", a od tomu XXIV z 1840 "Дневник Законов"). Po upadku powstania styczniowego 1863 r. władze rosyjskie rozpoczęły stopniowe zacieranie różnic ustrojowych pomiędzy Królestwem Polskim a pozostałymi częściami imperium Romanowów. Z początkiem 1871 r. Dziennik zaczął ukazywać się wyłącznie w języku rosyjskim, a 23 marca tego roku car Aleksander II podpisał ukaz likwidujący Dziennik Praw. Na przestrzeni 56 lat wydano 246 numerów Dziennika, zebranych w 71 tomach.
    Muzeum Narodowe w Poznaniu (MNP) – muzeum sztuki w Poznaniu, narodowa instytucja kultury, założone w 1919 jako Muzeum Wielkopolskie w Poznaniu, od 1950 nosi obecną nazwę; wpisane do Państwowego Rejestru Muzeów (nr 80) w 2005.
    Jan Wiśniewski (ur. 3 maja 1876 w Krępie Kościelnej, zm. 7 kwietnia 1943 w Borkowicach) – duchowny rzymskokatolicki, kolekcjoner, regionalista, działacz endecki i oświatowy.
    Zbigniew Pronaszko (ur. 27 maja 1885 w Derebczynie k. Jampola na Podolu, zm. 8 lutego 1958 w Krakowie ) – polski malarz, rzeźbiarz, scenograf, współtwórca teatru awangardowego Cricot.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.138 sek.