Muszkiet

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Muszkiet z XVII w. z nałożonym lontem
Salwa z muszkietów (rekonstrukcja bitwy na Białej Górze z 1620 r.)

Muszkiet – długa gładkolufowa broń palna wyposażona w zamek lontowy, zwykle wymagająca podparcia lufy na forkiecie. Używana od XVI do XVII wieku. Muszkiet jest odprzodową bronią rozdzielnego ładowania, wykorzystującą jako ładunek miotający proch czarny. Kaliber lufy wahał się w przedziale od 18 do 20 milimetrów. Muszkiety zostały zastąpione lżejszymi karabinami w XVII wieku.

Ładunek miotający – ściśle określona ilość wybuchowego materiału miotającego (np. prochu czarnego lub prochu bezdymnego), wykorzystana do oddania strzału (miotania pocisku) z broni palnej.Rozdzielne ładowanie - rodzaj ładowania broni palnej, w której materiał miotający i pocisk nie są połączone w jeden nabój, ale są oddzielnymi elementami i muszą być umieszczane w broni oddzielnie. Ten rodzaj ładowania występuje w w większości modeli broni odprzodowej i niektórych modelach broni artyleryjskiej.

Muszkiety wywodzą się bezpośrednio od prymitywnych hakownic (rodzaj ciężkiej rusznicy). Pojawiły się na polach bitew w początkach XVI w. jako wyposażenie formacji muszkieterów w armiach włoskich i hiszpańskich (pierwsza wzmianka o ich użyciu pochodzi z Rawenny z 1512 r.). Następnie upowszechniły się w całej Europie, aż do ich wyparcia przez lżejsze i nowocześniejsze karabiny z zamkami skałkowymi w następnym stuleciu.

Maurycy Orański, książę Nassau (w Holandii Maurits van Nassau) (ur. 14 listopada 1567 w Dillenburgu, zm. 23 kwietnia 1625 w Hadze) – książę Oranii-Nassau (1618-1625), syn Wilhelma Cichego i księżniczki Anny Saskiej. Urodził się w zamku Dillenburg. Imię odziedziczył po ojcu swej matki, elektorze saskim Maurycym.Zamek skałkowy – zamek pistoletu skałkowego – ręcznej broni palnej odprzodowej, potocznie nazywanej flintą, od ang. flint – krzemień.

Ze względu na niską celność i donośność, skuteczny zasięg rażenia muszkietu wynosił zaledwie około 50–60 metrów. Dodatkowo bardzo niska szybkostrzelność (2-3 strzałów na minutę) doprowadziła do przyjęcia w różnych armiach taktyki kontrmarszu i prowadzenia ognia salwowego. Po oddaniu salwy pierwszy szereg przemieszczał się na koniec szyku w celu nabicia broni, dając jednocześnie miejsce do oddania następnej salwy kolejnemu szeregowi. Rosła dzięki temu intensywność prowadzonego ognia. Ochronę muszkieterów w sytuacji bezpośredniego starcia z kawalerią stanowili pikinierzy uzbrojeni w długie piki.

Pika, staropol. darda - dawna broń drzewcowa piechoty, używana przede wszystkim przeciwko kawalerii. Piki osiągały 5,5-6 metrów długości.Forkiet, widelec, staropol. soszka (wł. forhetta, ang. furket, cz. furketa) – podpórka lufy przy strzelaniu z hakownicy lub muszkietu. W tym celu był wykorzystywany także skrócony berdysz.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • arkebuz


  • Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Bitwa na Białej Górze (czes. Bitva na Bílé hoře) – starcie zbrojne między siłami czeskich protestantów a wojskami koalicyjnymi katolickich Habsburgów, które rozegrało się 8 listopada 1620 r. Była to największa klęska w historii Czech i decydująca bitwa, która zmieniła losy kraju. Miejscem bitwy było niewielkie wzniesienie (382 m n.p.m.), które obecnie znajduje się na południowo-zachodnich przedmieściach Pragi.
    Lont - przewód służący do zdalnego lub opóźnionego odpalenia ładunku wybuchowego lub pirotechnicznego przy pomocy ognia.
    Pikinierzy - jedna z formacji wojskowych z przełomu XV i XVI wieku i pierwsza nowoczesna piechota tamtej epoki. Ich charakterystyczna broń - długa pika (początkowo długości 2,5 m a później nawet 5,5 m) siała w ich sprawnych rękach spustoszenie w szeregach przeciwnika.
    Szybkostrzelność to liczba strzałów jaką dana broń palna może oddać w ciągu określonego czasu (najczęściej minuty). Rozróżnia się:
    Lufa – zasadnicza część broni palnej, umożliwiająca nadanie pociskowi jednocześnie ruchu postępowego i obrotowego (lufy gwintowane) lub tylko postępowego (lufy gładkościenne) w odpowiednim kierunku.
    Rusznica (staropolskie ruśnica z cz. rusnice) – dawna ręczna długa broń palna, strzelba początkowo bez zamka, później z zamkiem lontowym albo kołowym. Używana w Europie od połowy XIV do początku XVII wieku. Rusznice były wykorzystywane przez wojsko kwarciane (od połowy XVI wieku).
    Muszkieterowie, muszkieterzy (fr. mousquetaires) – terminem tym określa się formacje wojskowe piechoty uzbrojone w muszkiety.

    Reklama