• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Muromachi - okres



    Podstrony: [1] 2 [3] [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Ryōan-ji (jap. 竜安寺, Świątynia Uspokojonego Smoka, dawna pisownia: 龍安寺) – buddyjska świątynia (gałęzi rinzai buddyzmu zen), usytuowana w dawnej stolicy Japonii, Kioto. Nazwa świątyni znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.Suiboku-ga (jap. 水墨画, suiboku-ga) - styl malarstwa japońskiego wywodzący się z Chin. Jest to malarstwo monochromatyczne. Do malowania używano czarnego tuszu, bardzo rzadko sięgano po farby (drobne plamy stonowanymi kolorami). Ten rodzaj malarstwa ściśle powiązany jest z kaligrafią, co można łatwo zauważyć podziwiając takie obrazy, które często zawierały inskrypcje w postaci poematu czy jedynie wyrażenia.
    Hegemonia rodu Ashikaga[ | edytuj kod]

    W 1335 roku, zawiedziony postępowaniem cesarza, Takauji Ashikaga wystąpił przeciwko Go-Daigo i zaczął tworzyć własny siogunat. Rok później zajął Kioto i osadził na tronie cesarza Kōmyō, a Go-Daigo został zmuszony do ucieczki do Yoshino, około 80 km na południe od stolicy. W 1338 roku Takauji uzyskał tytuł sioguna.

    Działo – broń palna kalibru co najmniej 20 mm. Z wyjątkiem polskiego najcięższego karabinu maszynowego typu Nkm wz. 38FK każda broń automatyczna kalibru 20 mm jest nazywana działem.Wojna Ōnin 1467-1477 – konflikt wewnętrzny w Japonii, który zakończył władzę Siogunatu Ashikaga, zapoczątkowując ponad 100-letni okres Sengoku - okres ciągłych wojen i sporów politycznych w Japonii.

    Taki bieg wydarzeń nie oznaczał jednak spokoju w kraju. Go-Daigo i jego następcy, wraz ze swoimi stronnikami, umocnieni w górach Yoshino, zgłaszali swoje pretensje do tronu. Przez następne sześćdziesiąt lat dwie gałęzie rodu cesarskiego wiodły o to spór, a w kraju dochodziło do sporadycznych walk, zwanych wojną „dworu Północnego” (w Kioto) i „Południowego” (w Yoshino). Okres ten (1336–1392) nazywa się Nanboku-chō jidai (dosł. „okres dynastii Północnej i Południowej”, ale także „okres dworów Północnego i Południowego”). Zakończył się, gdy powstał nowy układ sił politycznych o silnej tendencji do regionalizmu i zależności wasalnych.

    Kamakura (jap. 鎌倉時代 Kamakura-jidai) – okres w historii Japonii, trwający od 1185 (lub 1192) do 1333 roku. Ikebana (jap. 生け花, żyjące kwiaty) - japońska sztuka układania kwiatów, nazywana także kadō (華道) - "droga kwiatów".

    Siogunat Ashikaga miał jednak trudności ze sprawowaniem rzeczywistej kontroli nad państwem. Upadek władzy cesarskiej zniszczył bowiem prawną i instytucjonalną strukturę, w ramach której działał „rząd wojskowy” w okresie Kamakura. Hegemonia rodu Ashikaga zależała od tego, czy siogun był w stanie utrzymać zwierzchnictwo nad wasalami przy użyciu siły, czy też poprzez system przymierzy. Nie był bowiem na tyle potężny, aby samodzielnie władać krajem. Był to więc rodzaj niestałego sojuszu rodów wojskowych, w których prymat sioguna często bywał problematyczny. Takauji i jego następcy nie byli w stanie stworzyć niekwestionowanego autorytetu swojej władzy

    Buddyzm (inna nazwa to: sanskr. Buddha Dharma; pāli. Buddha Dhamma lub Buddha Sasana – "Nauka Przebudzonego") – nonteistyczny system filozoficzny i religijny, którego założycielem i twórcą jego podstawowych założeń był żyjący od około 560 do 480 roku p.n.e. Siddhārtha Gautama (pāli. Siddhattha Gotama), syn księcia z rodu Śākyów, władcy jednego z państw-miast w północnych Indiach. Buddyzm bywa zaliczany do religii dharmicznych oraz do religii nieteistycznych.Historia Japonii obejmuje historię wysp Japońskich i Japończyków, od czasów starożytnych regionu do najnowszej historii Japonii jako państwa. Po ostatniej epoce lodowcowej (około 12 tys. lat p.n.e.), bogaty ekosystem archipelagu japońskiego sprzyja rozwojowi człowieka. Najwcześniejsze znane ceramiki powstały w okresie Jōmon. Pierwsza znana pisemna wzmianka o Japonii zawarta jest w zbiorze ksiąg Dwadzieścia cztery historie pochodzących z I wieku naszej ery. Główne kulturowe i religijne wpływy pochodziły z kultury Chin.

    Słabość rodu Ashikaga w pełni ujawniła się podczas wojny ery Ōnin (1467–1477), która toczyła się wewnątrz Kioto i na terenach otaczających to miasto. Stronami konfliktu były rody Hosokawa i Yamana, walczące o uzyskanie władzy centralnej w stolicy. W miarę trwania walk zwalczające się rody zdały sobie sprawę, że walki w stolicy są mniej istotne, niż sytuacja w prowincjach. Władza centralna nie była już w stanie ich kontrolować, lokalni gubernatorzy wojskowi byli zdani wyłącznie na siebie. Niewielu zdołało utrzymać swoje pozycje w starciu z nowymi rodami, którymi często byli ich wasale. Stali się oni nowymi posiadaczami ziemskimi daimyō, którzy w ciągu następnych czterystu lat odegrali ważną rolę w historii kraju.

    Chanoyu (jap. 茶の湯, cha-no-yu , dosł.: "wrzątek na herbatę") – japońska ceremonia parzenia sproszkowanej, zielonej herbaty (matcha). Inaczej: sztuka ceremonialnego przyrządzania herbaty. Ceremonia ma podniosły, uroczysty charakter.Sen no Rikyū (jap. 千 利休, Sen Rikyū, Sen-no Rikyū, Sen-no-Rikyū, lub krótko Rikyū, ur. w 1522 r. w Sakai, zm. 21 kwietnia 1591 r. w Kioto) – współtwórca i mistrz (chajin) ceremonialnego przyrządzania i picia zielonej herbaty matcha. Dzięki niemu ceremonia ta jest do dzisiaj jednym z najważniejszych elementów reprezentujących kulturę Japonii.

    Architektura i kultura[ | edytuj kod]

    W okresie Muromachi powstało wiele ważnych budowli, w tym rezydencje siogunów przekształcone w świątynie buddyjskie:

  • Hana-no-Gosho (Pałac Kwiatów), zbudowany w Kioto przez sioguna Yoshimitsu Ashikagę w 1378 roku;
  • Kinkaku-ji („Świątynia Złotego Pawilonu” została zbudowana w Heian-kyō w 1397 roku;
  • Ginkaku-ji („Świątynia Srebrnego Pawilonu”), ukończona w 1483 roku;
  • Ryōan-ji (1473), gdzie znajduje się najczęściej odwiedzany ogród kamienny w Japonii, o nazwie Ryōan-ji no Sekitei.
  • Powstawały herbaciarnie, ceremonie parzenia i picia zielonej herbaty zdobyły popularność. Stało się to pod wpływem zen oraz trzech mistrzów, którzy nadali jej wyrafinowany kształt. Byli to: Shukō Murata (1423–1502), Jōō Takeno (1502–1555), Sen no Rikyū (1522–1591).

    Shikken (jap. 執権, ten, który trzyma władzę) - regent, urzędnik w Japonii w okresie Kamakura, który de facto sprawował władzę zamiast sioguna.Cesarz Go-Daigo (jap. 後醍醐天皇, Go-Daigo tennō, ur. 26 listopada 1288 roku, zm. 19 września 1339) — 96. cesarz Japonii, według tradycyjnego porządku dziedziczenia.

    Powstały wczesne formy sztuki układania kwiatów (ikebana) i teatr (jego twórcami byli Kan’ami i jego syn Zeami). Obie te formy powstały z obrzędów religijnych i praktyk świątynnych. Religia zen miała znaczący wpływ na malarstwo, o czym świadczą prace mnicha Sesshū (1420–1506), który specjalizował się w suiboku-ga, malarstwie monochromatycznym, używającym tylko czarnego tuszu i wody na zwojach białego papieru.

    Daimyō (jap. 大名, daimyō) – panowie feudalni w średniowiecznej Japonii, po rozpoczęciu tzw. ery feudalnej (784 r.) potężni i wpływowi władcy ziemscy. Daimyō zarządzali całymi wioskami i miastami, a do dyspozycji mieli własne oddziały samurajów. Za rządów siogunów z rodu Tokugawów nastąpił podział daimyō na fudai-daimyō – bezpośrednich wasali sioguna, którzy byli spokrewnieni i związani z rodem Tokugawa jeszcze przed objęciem przez nich władzy – oraz tozama-daimyō, nie spokrewnionych z Tokugawami, ale uważających się za co najmniej im równych.Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.


    Podstrony: [1] 2 [3] [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Jolanta Teresa Tubielewicz (ur. 16 marca 1931 w Warszawie, zm. 2003) – profesor japonistyki, wieloletni pracownik Instytutu Orientalistycznego Uniwersytetu Warszawskiego. Autorka wielu cenionych publikacji nt. Japonii.
    Klan Ashikaga (jap. 足利氏, Ashikaga-shi) – jeden z głównych, japońskich klanów arystokracji wojskowej, który ustanowił siogunat Muromachi i władał Japonią przypuszczalnie od 1336 do 1573.
    Sesshū (jap. 雪舟, ur. 1420 r., zm. 1506 r.) – japoński malarz stylu suiboku-ga (monochromatycznego malarstwa tuszowego), mnich zen.
    Cesarz Kōmyō (jap. 光明天皇, Kōmyō tennō, ur. 1322, zm. 1380) — cesarz Japonii i 2. pretendentem do tronu, według tradycyjnego porządku dziedziczenia. Był on znany jako 2. cesarz Dworu północnego w okresie Namboku-cho sporów dynastycznych w latach 1331/92.
    Wyspy Oki (隠岐諸島, Oki-shotō lub Oki-guntō) – archipelag należący do Japonii, znajdujący się w południowo-zachodniej części Morza Japońskiego, ok. 60 km na północ od regionu Chūgoku na Honsiu.
    Takauji Ashikaga (jap. 足利尊氏, Ashikaga Takauji, ur. 1305, zm. 1358) - pierwszy siogun z rodu Ashikaga i założyciel siogunatu Ashikaga.
    Kuge (jap. 公家) lub kugyō (jap. 公卿) – japońska, dworska arystokracja feudalna w VIII-XII wieku z czasów kiedy stolicą sądu imperialnego było Kioto. W XII wieku powstały typowe różnice między dojo, dzielające kuge na grupy.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.028 sek.