• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Mur Antoninusa

    Przeczytaj także...
    Historic Scotland (HS, gael. Alba Aosmhor, pol. Historyczna Szkocja) - agenda rządu autonomicznego Szkocji odpowiedzialna za ochronę i katalogowanie zabytków nieruchomych. Powstała w 1991 jako instytucja rządu brytyjskiego, zaś po uzyskaniu przez Szkocję samodzielności m.in. w dziedzinie polityki kulturalnej, co miało miejsce w 1999, przeszła pod nadzór władz w Edynburgu.West Dunbartonshire (gael. Siorrachd Dhùn Bhreatainn an Iar) jest jedną z 32 jednostek administracyjnych w Szkocji. Dzieli się na trzy części - miasta Dumbarton i Clydebank oraz dolinę rzeki Leven (Vale of Leven).
    Początki historii Szkocji sięgają czasów odległych o ponad 8 tysięcy lat, kiedy pierwsze ludy przybyły na tereny obecnej Szkocji. Był to wówczas jeden z ostatnich nieskolonizowanych obszarów świata, zarazem jednak jeden z ostatnich bastionów epoki lodowcowej – osadnictwo następowało w miarę wycofywania się lodowca. Ten późny start znajdzie odzwierciedlenie w ciągu następnych kilku tysięcy lat historii Szkocji, jako że ze zdobyczami takimi jak rolnictwo, brąz i narzędzia z żelaza zapozna się ona jako jedno z ostatnich miejsc w Europie. Pierwsze stałe osady w Szkocji powstały co najmniej 5000 lat p.n.e. Znane stanowisko archeologiczne w Skara Brae na Orkadach datowane jest na 2000 lat p.n.e. Ludy te były również mistrzami monumentalnych budowli, oddając się zajęciu, które bardziej na południe zaowocowało powstaniem zadziwiających budowli typu Stonehenge.
    Lokalizacja Wału Antonina i Wału Hadriana

    Wał Antonina – fortyfikacja złożona z kamieni i darni, zbudowana przez Rzymian wzdłuż dzisiejszego Central Belt of Scotland pomiędzy zatoką Firth of Forth, a zatoką Firth of Clyde. Reprezentuje najbardziej na północ wysuniętą granicę Imperium Rzymskiego. Ma prawie 63 km (39 mile) długości, 3 metry (10 stóp) wysokości i 5 m (16 stóp) szerokości. Jej walory obronne zostały wzmocnione przez głęboki rów znajdujący się po północnej stronie wału.

    Firth of Forth (gael. Linne Foirthe) – zatoka Morza Północnego (Ocean Atlantycki) w Szkocji. Charakteryzuje się tym, że wcina się 80 km. w ląd. Wejście o szerokości 40 km., głębokość do 46 m. Połączona kanałem śródlądowym z zatoką Firth of Clyde. Główny port Edynburg. Antoninus Pius (ur. 19 września 86, zm. 7 marca 161) inaczej Caesar Titus Aelius Hadrianus Antoninus Augustus Pius, przed adopcją Titus Aurelius Fulvius Boionius Arrius Antoninus – cesarz rzymski w latach 138-161.

    Bariera była drugim z ,,wielkich wałów’’ zbudowanych przez Rzymian w północnej Brytanii. Jego ruiny są mniej widoczne, niż bardziej znanego Wału Hadriana na południu. Budowę rozpoczęto w 142 roku na rozkaz rzymskiego cesarza Antonina Piusa. Ukończenie budowy zajęło 12 lat.

    Kaledończycy – mieszkańcy Kaledonii (dzisiejszej północnej Szkocji) w czasach starożytnych i we wczesnym średniowieczu.

    Położenie i konstrukcja[]

    Wał rozciąga się na długości 63 km (39 mil) od wioski Old Kilpatrick w West Dunbartonshire nad Firth of Clyde do Carriden, niedaleko Bo'ness nad Firth of Forth. Został zbudowany, aby poszerzyć rzymskie terytorium, podkreślić władzę imperium i wyznaczyć granicę Brytanii przez zastąpienie Wału Hadriana, leżącego w odległości 160 km na południe. Rzymianie zbudowali też wiele fortów i tymczasowych obozów na północ od Wału Antonina w celu obrony szlaków prowadzących do północnej Szkocji, ale nie podbili Kaledończyków. Wał Antonina był wystawiony na wiele ataków. Rzymianie nazywali teren na północ od Wału Antonina Kaledonią, jednak to pojęcie w niektórych kontekstach może odnosić się do całego terytorium na północ od muru Hadriana.

    Wał Antonina jest krótszy niż wał Hadriana, a w czasie budowy w większej ilości użyto darni położonej na kamiennych fundamentach, niż kamiennych bloków. Mimo wszystko było to wielkie osiągnięcie. Kamienne fundamenty i skrzydła istniejących fortów ukazują, że oryginalnym planem była budowa kamiennej ściany podobnej do Muru Hadriana, zostało to jednak szybko skorygowane. Wał był typowym nasypem o wysokości 4 metrów (13 stóp), stworzony z warstw darni i miejscami ziemi, z wielkim rowem po stronie północnej i ścieżkami wojskowymi po stronie południowej. Początkowo Rzymianie planowali budowę fortów co 10 km (6 mil), ale ostatecznie wznieśli 19 fortów, rozmieszczonych co 3,3 km. Najlepiej zachowany i jednocześnie najmniejszy z fortów to Rough Castle Fort.

    Porzucenie[]

    Wał został porzucony w 162 roku, 8 lat po jego ukończeniu, kiedy to legiony rzymskie wycofały się na Wał Hadriana. Po pewnym czasie tereny te (pielęgnowane jako ,,ziemia niczyja’’, która później znana była jako Północna Anglia) stały się miejscem osiedlenia plemion brytańskich.

    Lista Dziedzictwa Narodowego UNESCO[]

    Rząd Wielkiej Brytanii przy poparciu rządu Szkocji starał się o wpisanie Wału Antonina na listę Dziedzictwa Narodowego UNESCO od 2003 roku. Został on wpisany na listę w czerwcu 2008 roku, jednak nie figuruje na mapie UNESCO jako dziedzictwo narodowe.

    Kilka miejsc wzdłuż wału znajduje się pod opieką organizacji Historic Scotland. Są to:

    1. Bar Hill Fort
    2. Bearsden Bath House
    3. Castlecary
    4. Croy Hill
    5. Dullatur
    6. Rough Castle
    7. Seabegs Wood
    8. Watling Lodge
    9. Westerwood

    Wszystkie te miejsca są dostępne dla turystów.

    W literaturze[]

    Wał Północny jest przedstawiany w niektórych powieściach historycznych Rosemary Sutcliff jako w pełni funkcjonujący bastion potęgi Rzymu (w The Mark of the House Lord), a także jako porzucona ruina (we Frontier Wolf).

    Zobacz też[]

  • Wał Hadriana
  • Historia Szkocji
  • Linki zewnętrzne[]

  • Informacje o wale Antonina w serwisie historic-scotland.gov.uk (ang.)
  • Informacje o wale Antonina w serwisie roman-britain.org (ang.)



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.036 sek.