• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Mudra



    Podstrony: [1] 2 [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.Medytacja (łac. meditatio - zagłębianie się w myślach, rozważanie, namysł) – praktyki mające na celu samodoskonalenie, stosowane zwłaszcza w jodze oraz w religiach i duchowości Wschodu (buddyzm, taoizm, konfucjanizm, hinduizm, dżinizm), a ostatnio także przez niektóre szkoły psychoterapeutyczne. Elementy medytacji dają się również zauważyć w chrześcijaństwie (hezychazm) i islamie (sufizm).
    Buddyzm północny[ | edytuj kod]

    W buddyzmie północnym mudry wykorzystywano niezwykle często. Większość z nich odpowiada mudrom praktykowanym przez indyjskich wyznawcow mahajany, które następnie zostały uzupełnione, stosunkowo niedawno, przez mnichów szkół buddyjskich z Tybetu, Chin i Japonii.

    W Japonii nie były często i systematycznie wykorzystywane przed IX wiekiem. Istnieje zaledwie kilka wyobrażeń z wykorzystaniem mudr, nie licząc kopii dzieł chińskich i koreańskich. Dopiero przybycie z Chin Kūkaia (Kōbō Daishi) zmieniło wszystko.

    Stupa (sanskr. स्तूप stūpa; pali थुप thūpa, język tajski: เจติย czedi; język laotański that; jap. 卒塔婆 sotoba, kopiec, szczyt) – najprostszy typ budowli sakralnej buddyjskiej, rzadziej dźinijskiej, wywodzącej się z Indii, pełniącej funkcję relikwiarza. Ze względu na architekturę jest niezwykle odporna na trzęsienia ziemi. Na terenie Sri Lanki ten typ budowli nosi nazwę dagoby, w Tajlandii – czedi, w Indonezji – candi, w Bhutanie, Nepalu i w Tybecie – czortenu, w Mongolii – suburganu.Japonia (jap. 日本, trb. Nihon lub Nippon) – państwo wyspiarskie usytuowane na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. km. Archipelag rozciąga się niemal południkowo (Japończycy utrzymują, że ich kraj ma kształt „trzydniowego Księżyca”) pomiędzy 45°33′ a 20°25′ stopniem szerokości północnej, od Morza Ochockiego na północy do Morza Wschodniochińskiego i Tajwanu na południu. Stolica Tokio jest usytuowana prawie dokładnie na tej samej szerokości geograficznej co Ateny, Pekin, Teheran i Waszyngton.

    Tradycyjna klasyfikacja rozróżnia dwie główne kategorie mudr, które można podzielić na bardziej szczegółowe klasy:

  • bezkształtne (tzn. nie wykorzystujące różnych akcesoriów, takich jak np. różne przybory używane w rytuałach czy też symbole)
  • mudry Wielkich Buddów
  • mudry mniejszych bóstw i bodhisattwów
  • mudry gniewnych bóstw (mocy)
  • z formą lub akcesoriami
  • Istnieje wiele mudr. W rozdziale IX Sutry Mahawairoczany wylicza się 31 mudr dla Wielkich Buddów, 57 mudr dla większych bóstw i 45 dla innych. W rozdziale XIV wskazuje się, że dziewięć ezoterycznych mudr odpowiada pięciu Buddom mądrości i ich czterem wielkim akolitom. Jednak w rzeczywistości, wiele mudr wspomnianych i opisanych w sutrach i innych kanonicznych tekstach, nigdy nie było wykorzystywanych lub bardzo rzadko.

    Buddyzm (inna nazwa to: sanskr. Buddha Dharma; pāli. Buddha Dhamma lub Buddha Sasana – "Nauka Przebudzonego") – nonteistyczny system filozoficzny i religijny, którego założycielem i twórcą jego podstawowych założeń był żyjący od około 560 do 480 roku p.n.e. Siddhārtha Gautama (pāli. Siddhattha Gotama), syn księcia z rodu Śākyów, władcy jednego z państw-miast w północnych Indiach. Buddyzm bywa zaliczany do religii dharmicznych oraz do religii nieteistycznych.Louis Frédéric (ur. 1923 - zm. 1996) - sławny francuski orientalista, specjalizujący się w kulturze Indii, Azji Południowo-Wschodniej i Japonii.

    Mudry Wielkich Buddów[ | edytuj kod]

    Są to mudry, które charakteryzują wyobrażenia historycznego Buddy i pięciu „Dżinów” (Zwycięzców), którzy symbolizują wydarzenia z jego życia. Te mudry, materializujące naturę i funkcje tych Buddów, są często wykonywane dwoma rękami, zarówno złączonymi, jak i oddzielnie. Są one czasami wykorzystywane w przedstawieniach bodhisattwów, a nawet innych bóstw, z wyjątkiem specyficznych mudr Mahawairoczany i jego różnorodnych ezoterycznych form.

    Dhjanamudra (sanskryt : gest medytacji ) – w ikonografii hinduskiej, dźinijskiej i buddyjskiej tzw. mudra medytacji (dhjana), symbolizująca stan głębokiego skupienia samadhi.Swastyka (dewanagari स्वस्तिक, transliteracja svastika, transkrypcja swastika, 卐) – znak zazwyczaj w kształcie równoramiennego krzyża, o ramionach zagiętych pod kątem prostym. Nazwa swastika pochodzi z sanskrytu i oznacza „przynoszący szczęście” (swasti – powodzenie, pomyślność, od su – „dobry” i asti – „jest”, -ka sufiks rzeczownikowy). Obecnie w krajach Europy i obu Ameryk symbol ten kojarzony jest prawie wyłącznie z Adolfem Hitlerem i nazizmem, natomiast w Azji jest powszechnie stosowanym symbolem szczęścia i pomyślności.
  • Mudra abhaja (sans. अभय abhaya; chiń. 施無畏印 shīwúwèi-yìn; jap. 施無畏印 semui-in)
  • Mudra warada (sans. वरद varada; chiń. 施願印 shīyuàn-yìn; jap. 施願印 segan-in)
  • Mudra witarka (sans. वितर्क vitarka; chiń. 安慰印 ānwèi-yìn; jap. 安慰印 an’i-in)
  • Mudra Dharmaczakra (sans. धर्मचक्र dharmacakra; chiń. 轉法輪印 zhuǎnfǎlún-yìn; jap. 転法輪印 tenbōrin-in)
  • Mudra bhumisparsia (sans. भूमिस्पर्श bhūmisparśa; chiń. 觸地印 chùdì-yìn; jap. 触地印 sokuchi-in)
  • Mudra dhjana (sans. ध्यान dhyāna; chiń. 定印 dìng-yìn; jap. 定印 jō-in)
  • chiń. 無所不至印 wúsuǒbùzhì-yìn; jap. 無所不至印 mushofushi-in, także 大日拳印 Dainichi ken-in
  • Mudra dźnianamuszti (sans. ज्ञानमुष्टि jñānamuṣṭi; chiń. 智拳印 zhìquán-yìn; jap. 智拳印 chiken-in)
  • Mudra buddhapatra; (sans. बुद्धपात्र buddhapātra; chiń. 佛鉢印 fóbō-yìn; jap. 仏鉢印 buppatsu-in).
  • Mudry innych bóstw i bodhisattwów[ | edytuj kod]

    Mudry używane przez bodhisattwów i inne bóstwa, występują w stosunkowo niewielkiej ilości i ogólnie odpowiadają jasno określonej kategorii bóstw. Służą głównie do odróżniania jednej formy bóstwa od drugiej, poprzez symbolizowanie ich natury i funkcji.

    Mala (skt. जप माला japa mālā, माला mālā) – tybetański lub indyjski sznur modlitewny. Licznik służący do odliczania liczby wykonanych mantr i innych powtarzalnych praktyk religijnych obecnych w szkołach skupionych wokół buddyzmu i hinduizmu. Sama nazwa mala jest terminem, który w sanskrycie oznacza "wieniec" lub "naszyjnik", natomiast japa można przetłumaczyć jako "mamrocząca modlitwa" lub "jednostajne powtarzanie tonalnych wersetów świętych pism, zaklęć lub imion bóstw".Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.
  • Mudra ańdziali (sans. अंजलि añjali; chiń. 合掌印 hézhǎng-yìn; kor. hapchang-in; jap. 合掌印 gasshō-in)
  • chiń. 陰形印 yīnxíng-yìn; jap. 陰形印 ongyō-in
  • chiń. 寶珠印 bǎozhū-yìn; jap. 宝珠印 hōshu-in, także chiń. 如意印 rúyì-yìn; jap. 如意印 nyoi-in
  • chiń. 吉祥印 jíxiáng-yìn; jap. 吉祥印 kichijō-in
  • Mudra Maitrei (sans. मैत्रेय maitreya; chiń. 思惟印 sīwéi-yìn; jap. 思惟印 shiyui-in)
  • Mudra abhiszeka (sans. अभिषेक abhiṣeka; chiń. 灌頂印 guàndǐng-yìn; jap. 潅頂印 kanjō-in
  • Mudra muszti (sans. मुष्टि muṣṭi; chiń. 拳印 quán-yìn; jap. 拳印 ken-in).
  • Mudry gniewnych form[ | edytuj kod]

    Te mudry, które zawierają niektóre mudry muszti, są szczególne dla gniewnych form emanujących z Wielkich Buddów i bodhisattwów, w celu zwyciężenia pożądań, namiętności oraz sił zła. Ogólna nazwa dla gniewnych form to Widjaradża (sans. Vidyārāja).

    Język tybetański (tyb. བོད་སྐད།, Wylie: bod-skad, ZWPY: Pögä) to język z gałęzi tybeto-birmańskiej rodziny języków sino-tybetańskich. Jest językiem ojczystym Tybetańczyków. Używany w Tybecie, Syczuanie, Qinghai (regiony w granicach obecnej Chińskiej Republiki Ludowej) oraz w Bhutanie, Indiach, Nepalu, a także w diasporze Tybetańczyków rozproszonych m.in. w Norwegii, Szwajcarii, Republice Chińskiej i USA. Posługuje się nim ok. 6,5 mln ludzi.Wadżrajana – kierunek buddyzmu związany z praktyką tantr, który wyodrębnił się w II wieku n.e. w Indiach w ramach tradycji mahāyāny, w której ideałami były postawa bodhisattwy, który rozwija miłujące współczucie (skt. bodhiczitta) dla pożytku wszystkich istot oraz zrozumienie natury rzeczywistości siunjata i wiedzy o naturze Buddy. Wadżrajana to system tantr umożliwiający bezpośrednie doświadczenie natury rzeczywistości, na temat której tylko "wnioskuje się" (według tzw. prawomocnego poznawania, sanskryt. pramana, ang. logic/valid cognition) w teoriach mahajany.
  • Mudra tardżani (sans. तर्जनी tarjanī; jap. 不動印 fudō-in lub 忿怒印 funnu-in)
  • jap. 降三世印 gōzanze-in lub 二羽印 niwa-in
  • jap. 軍荼利印 gundari-in
  • jap. 馬頭印 batō-in
  • jap. 縛印 baku-in.
  • Przybory i akcesoria bóstw[ | edytuj kod]

    W kategorii mudr z formą, ręce bóstw trzymają różnorodne przybory czy też akcesoria, które symbolizują ich cnoty i moce, zarówno materialne, jak i duchowe. Te symbole – (sans.) lakszana – mogą być podzielone na kilka kategorii.

    Ćintamani (sanskryt: चिन्तामणि cintāmaṇi "klejnot umysłu") – według buddyjskich legend, klejnot spełniający każde życzenie. Symbol umysłu (cinta). Niekiedy ma formę liścia drzewa pipal lub jest przedstawiany otoczony płomieniami . Klejnoty te, lub wielkie perły jak twierdzą niektórzy, symbolizowały cudowną moc buddyzmu, a w zamierzchłej przeszłości należały do wielkiego smoka (w innych sutrach jest podane, że pochodziły z wiernego serca wielkiego ptaka Garudy lub z serca wielkiej ryby – makary).Dordże (skt. wadżra; tyb.: རྡོ་རྗེ།, Wylie: rdo rje) – diament; w buddyzmie symbol niezniszczalności i niewzruszoności stanu buddy.
    Lotos
  • Biały lotos (sans. पुण्डरीक puṇḍarīka; jap. 白蓮華 byakurenge)
  • Czerwony lotos (sans. कमल kamala; jap. 赤蓮華 shakurenge)
  • Niebieski lotos (sans. उत्पल utpala; jap. 青蓮華 shōrenge)
  • Różowy lotos (sans. पद्म padma; jap. 紅蓮華 gurenge)
  • Purpurowy lotos (jap. 紫蓮華 shirenge)
  • Wadżra (piorunowe berło)
  • Wadżra jednoszpiczasta (jap. 独鈷杵 dokkosho)
  • Wadżra dwuszpiczasta (jap. 二鈷杵 nikosho)
  • Wadżra trójszpiczasta (jap. 三鈷杵 sankosho)
  • Wadżra czwórszpiczasta (jap. 四鈷杵 shikosho)
  • Wadżra pięcioszpiczasta (jap. 五鈷杵 gokosho)
  • Wadżra siedmioszpiczasta (jap. 七鈷杵 nanakosho)
  • Wadżra dziewięcioszpiczasta (jap. 九鈷杵 kyūkosho lub kukosho)
  • Dzwonki (sans. ghanta) Koła (sans. czakra, dharmaczakra) Broń (sans. ajudha)
  • Miecze (sans. khadga)
  • Prosty miecz dwustronny
  • Wygięte jednostronne szable
  • Dzidy i trójzęby (sans. kunta, triśula, śula)
  • Topory (sans. paraśu, tanka)
  • Łuki i strzały (sans. czapa, śara)
  • Wazony i flakony (sans. kalaśa, kamandalu)
  • Flakony na kwiaty (sans. kalaśa, bhadraghata)
  • Naczynia z wodą i nektarem (sans. kundika, amritakalaśa)
  • Pręty i kije (sans. danda, gada)
  • Kij mądrości (sans. khatwanga)
  • Kij mnisi
  • Kij żebraczy (sans. khakkhara)
  • Inne instrumenty i akcesoria
  • Miska żebracza (sans. patra)
  • Różaniec (sans. mala)
  • Klejnot spełniający życzenia (sans. Ćintamani)
  • Odganiacz owadów (miotełka) (sans. czamara)
  • Koncha (sans. dharmaśankha)
  • Lustro (sans. adarśa)
  • Sznur (sans. paśa)
  • Księga (sans. pustaka)
  • Relikwiarz (sans. stupa)
  • Inne symbole i akcesoria
  • Przybory rytualne
  • Gong
  • Kije mnichów chan, sŏn, zen
  • Kwietne tace
  • Przenośne szafki
  • „Młynki” modlitewne
  • Gwóźdź
  • Ostrze odcinające (sans. kattrika)
  • Różnorodne symbole
  • Instrumenty muzyczne
  • Sylaby nasienne (sans. bidźa)
  • Odciski stóp Buddy (sans. buddhapada)
  • Ornamenty i szaty (sans. cziwara, kaśaja)
  • Swastyka (sans. svastika)
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • hasta (teatr indyjski)
  • Sanskryt (dewanagari: संस्कृतम् saṃskṛtam; sa.msk.rtaa bhaa.saa, od sa.m+k.r: zestawiać, składać; bhaa.saa: język; język uporządkowany, w przeciwieństwie do języków naturalnych prakrytów, tzn. ludowych o nieuporządkowanej gramatyce) – język literacki starożytnych, średniowiecznych i wczesnonowożytnych Indii. Należy do indoaryjskiej gałęzi indoirańskiej grupy rodziny języków indoeuropejskich. Pomimo powszechnego w Europie przekonania, iż jest językiem martwym, jak łacina, zasadniczo nim nie jest, gdyż nie tylko jest jeszcze stale używany w ceremoniach religijnych hinduizmu, ale także istnieją niewielkie grupy osób deklarujące go jako ich jedyny język ojczysty (według spisów ludności z 1999 roku – ok. 3000 osób na 900 mln ludności Indii). Czynione są też próby rewitalizacji tego języka poprzez tworzenie sanskryckich neologizmów na określenie współczesnych terminów, np. technicznych (np. telewizja, sanskr. duuradarshana). Jest też uznawany od 1949 roku za jeden z 13 konstytucyjnych języków Republiki Indii (obecnie 23 – 2008 r.). Dlatego właściwsze jest określenie go jako język wegetujący niż jako martwy.Pojęcia Chiny używa się w odniesieniu do krainy historycznej, obejmując wówczas całokształt chińskiej historii i kultury (zobacz: historia Chin), lub w węższym znaczeniu, w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej.


    Podstrony: [1] 2 [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.
    Mahajana (skt. mahāyāna "Wielki Wóz", chin.: 大乘, dàshèng; kor. 대승 taesŭng, jap.: 大乗, daijō, wiet. đại thừa) — kierunek buddyzmu, który wyodrębnił się w I wieku p.n.e..
    Abhaja-mudra (sanskryt dosłownie "gest braku lęku") – w ikonografii hinduskiej i buddyjskiej tzw. mudra "braku strachu" (a-bhaja) symbolizująca gest opieki. Stojąca lub siedząca postać ukazywana jest z podniesioną prawą dłonią z wyprostowanymi palcami, niekiedy także oburącz. W pozie tej przedstawiany jest często historyczny Budda i Awalokiteśwara, a także niektóre bóstwa hinduskie .
    Kūkai (jap. 空海, Kūkai, ur. 774, zm. 835) – japoński mnich, uczony, poeta i artysta, założyciel buddyjskiej sekty shingon (Shingon-shū; sekta "Prawdziwego słowa"). Znany jest również pod pośmiertnym imieniem Kōbō-Daishi (jap. 弘法大師, wielki mistrz rozpowszechniający prawo), nadanym mu przez dwór cesarski w 921 roku.
    Sŏn (선; szkoła sŏn 선종 sŏn chong) – koreańska medytacyjna szkoła buddyjska, będąca odpowiednikiem chińskiej szkoły chan, która mimo kilkusetletnich prześladowań przetrwała do czasów obecnych.
    Lotos (Nelumbo Adans.) – rodzaj roślin z rodziny lotosowatych. Należą do niego dwa gatunki występujące w Ameryce Północnej, Azji i Europie. Ma liczne synonimy: bobowiec, bób wodny, nelumbo, nurzybób, nurzykłąb. Nazwa rodzajowa Nelumbo pochodzi z języka syngaleskiego.
    Język koreański – izolowany język używany na Półwyspie koreańskim. Według niektórych teorii łączony z językami ałtajskimi lub ajnoskim. Używany jest głównie w Korei Południowej oraz Północnej, a także w sąsiadującej z Koreą Północną chińskiej prefekturze autonomicznej Yanbian. Na świecie językiem tym posługuje się ok. 78 milionów ludzi, włączając w to duże skupiska w republikach dawnego Związku Radzieckiego, USA, Kanadzie, Brazylii i Japonii.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.03 sek.