• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Mroczkowate

    Przeczytaj także...
    Nietoperze, rękoskrzydłe (Chiroptera) – rząd ssaków łożyskowych, obejmujący ok. 1100 gatunków, do którego zalicza się 17 rodzin zgrupowanych w dwóch podrzędach:Nocek rudy (nocek nadwodny, nocek Daubentona, Myotis daubentonii) – gatunek ssaka z rzędu nietoperzy, pospolity w całej Polsce, z wyjątkiem terenów ubogich w zbiorniki i cieki wodne.
    Sen zimowy – fizjologiczny stan odrętwienia organizmu objawiający się okresowym spowolnieniem procesów życiowych u niektórych zwierząt stałocieplnych, pozwalający przetrwać im trudne warunki zimy. Sen zimowy może być stanem ciągłym lub przerywanym. Trwa od kilku tygodni do siedmiu miesięcy. Jest poprzedzony gromadzeniem brunatnej tkanki tłuszczowej w organizmie lub zapasów pokarmu w gnieździe oraz zmianami w funkcjonowaniu gruczołów dokrewnych.

    Mroczkowate (Vespertilionidae) – kosmopolityczna rodzina nietoperzy, bardzo szeroko rozprzestrzeniona na całym świecie. Występują na wszystkich kontynentach (oprócz Antarktydy). Charakteryzują się dość prymitywnym, niezredukowanym uzębieniem. Uszy mają dobrze rozwinięte, duże, a na nich błoniasty wyrostek, tzw. koziołek, prawdopodobnie usprawniający odbieranie wysyłanych przez nie ultradźwięków. Podczas lotu posługują się echolokacją. Na nosie brak brodawek. Ogon mają długi, prawie całkowicie objęty błoną lotną. Podczas snu zimowego mają skrzydła ułożone wzdłuż ciała. Odżywiają się owadami, niektóre większe gatunki także drobnymi kręgowcami.

    Karlik drobny (Pipistrellus pygmaeus) – gatunek ssaka z rzędu nietoperzy. Bardzo podobny do karlika malutkiego (Pipistrellus pipistrellus). Do 1999 roku uważane za jeden gatunek. Dokładne badania wykazały, że poza subtelnymi różnicami morfologicznymi (kształt pyszczka i nozdrzy, pokrój i ubarwienie prącia, użyłkowanie skrzydeł) odróżnia je częstotliwość emitowanych sygnałów echolokacyjnych. Karlik drobny wysyła sygnały o przeciętnej częstotliwości 55 kHz, zaś karlik malutki - 45 kHz. Karlik drobny wykazuje również silniejszą specjalizację siedliskową - jest znacznie silniej związany z wodami i terenami podmokłymi jako miejscami żerowania, zaś w jego pokarmie przeważają imagines muchówek odbywających rozwój larwalny w wodzie.Kręgowce (Vertebrata, od łac. vertebra – kręg) – najliczniejszy podtyp strunowców (Chordata), mocno zróżnicowany morfologicznie; obejmujący kręgouste, ryby, płazy, gady, ptaki i ssaki. Dotychczas opisano około 58 000 gatunków kręgowców, co stanowi około 5% opisanych gatunków zwierząt. Wielkość współcześnie żyjących kręgowców waha się od 7,7 mm u żab Paedophryne amauensis do 33,9 m u płetwala błękitnego. Cechują się obecnością tkanki kostnej, mają dwuboczną symetrię ciała z dobrze wyodrębnioną głową. Szkielet wewnętrzny stanowi podporę dla tkanek i narządów w trakcie rozwoju, umożliwiając osiąganie dużych rozmiarów. Charakterystyczną cechą kręgowców jest posiadanie czaszki, kręgosłupa i dwóch par kończyn. Układ mięśniowy składa się z dwóch mas mięśni położonych równolegle po bokach kręgosłupa. Ruch odbywa się dzięki skurczom mięśni, przyczepionych do kości lub chrząstek.
    Mopsfledermaus-drawing.jpg

    Systematyka[]

    Do rodziny mroczkowatych należą:

  • podrodzina mroczki (Vespertilioninae)
  • plemię mroczki (Eptesicini)
  • arielek (Arielulus)
  • mroczek (Eptesicus)
  • zmroczek (Hesperoptenus)
  • pomroczek (Rhyneptesicus)
  • plemię kosmatniki (Lasiurini)
  • kosmatnik (Lasiurus)
  • plemię wieczorki (Nyctyceiini)
  • półmroczek (Nyctyceinops)
  • wieczorek (Nycticeius)
  • żółcinek (Rhogeessa)
  • szerokopyszczek (Scoteanax)
  • maurek (Scotoecus)
  • arlekinek (Scotomanes)
  • ciemnolubek (Scotophilus)
  • szerokonosek (Scotorepens)
  • plemię nocolubki (Nyctophilini)
  • nocolubek (Nyctophilus)
  • kapturouszek (Pharotis)
  • plemię karliki (Pipistrellini)
  • grubopalczyk (Glischropus)
  • borowiec (Nyctalus)
  • karlikowiec (Parastrellus)
  • karlicznik (Perimyotis)
  • karlik (Pipistrellus)
  • nocodekanik (Scotozous)
  • plemię gacki (Plecotini)
  • mopek (Barbastella)
  • bryłonosek (Corynorhinus)
  • plamek (Euderma)
  • osobliwiec (Idionycteris)
  • długouch (Otonycteris)
  • gacek (Plecotus)
  • plemię mroczaki (Vespertilionini))
  • mrocznik (Chalinolobus)
  • dyskonóg (Eudiscopus)
  • nibykarlik (Falisistrellus)
  • łatnik (Glauconycteris)
  • żaglouch (Histiotus)
  • przymroczek (Hypsugo)
  • wieczornik (Ia)
  • żaglouszek (Laephotis)
  • skąposkrzydlik (Mimetillus)
  • łaciatek (Niumbaha)
  • afrokarlik (Neoromicia)
  • karłowatek (Philetor)
  • bambusik (Tylonycteris)
  • lasomroczek (Vespadelus)
  • mroczak (Vespertilio)
  • podrodzina jasnotki (Antrozoinae)
  • jasnotek (Antrozous)
  • jasnoteczek (Bauerus)
  • podrodzina nocki (Myotinae)
  • srebrnonocek (Lasionycteris)
  • nocek (Myotis)
  • podrodzina tubonosy (Murininae)
  • harpiogłów (Harpiocephalus)
  • trąbkonos (Harpiola)
  • tubonos (Murina)
  • podrodzina wełniaczki (Kerivoulinae)
  • wełniaczek (Karivoula)
  • trąbkouch (Phoniscus)
  • Mroczkowate w Polsce[]

    Do rodziny mroczkowatych należy większość gatunków nietoperzy występujących w Polsce:

    Borowiec olbrzymi (Nyctalus lasiopterus) - gatunek nietoperza z rodziny mroczkowatych. Największy nietoperz Europy o rozpiętości skrzydeł do 45 cm.Ultradźwięki – fale dźwiękowe, których częstotliwość jest zbyt wysoka, aby usłyszał je człowiek. Za górną granicę słyszalnych częstotliwości, jednocześnie dolną granicę ultradźwięków, uważa się częstotliwość 20 kHz, choć dla wielu osób granica ta jest znacznie niższa. Za umowną, górną, granicę ultradźwięków przyjmuje się częstotliwość 1 GHz. Zaczyna się od niej zakres hiperdźwięków Niektóre zwierzęta mogą emitować i słyszeć ultradźwięki, np. pies, szczur, delfin, wieloryb, chomik czy nietoperz.
    borowiec leśny (Nyctalus leisleri) borowiec olbrzymi (Nyctalus lasiopterus) borowiec wielki (Nyctalus noctula) gacek brunatny (Plecotus auritus) gacek szary (Plecotus austriacus) karlik drobny (Pipistrellus pygmaeus) karlik malutki (Pipistrellus pipistrellus) karlik średni (Pipistrellus kuhlii) karlik większy (Pipistrellus nathusii) mopek zachodni (Barbastella barbastellus) mroczak posrebrzany (Vespertilio murinus) mroczek pozłocisty (Eptesicus nilssonii) mroczek późny (Eptesicus serotinus) nocek Alkatoe (Myotis alcathoe) nocek Bechsteina (Myotis bechsteini) nocek Brandta (Myotis brandtii) nocek duży (Myotis myotis) nocek łydkowłosy (Myotis dasycneme) nocek Natterera (Myotis nattereri) nocek orzęsiony (Myotis emarginatus) nocek ostrouszny (Myotis oxygnathus) nocek rudy (Myotis daubentonii) nocek wąsatek (Myotis mystacinus)

    Ochrona[]

    Wszystkie gatunki nietoperzy występujące w Polsce podlegają ścisłej ochronie.

    Rozwój skrzydeł nietoperzy – rząd nietoperze rozwinął niespotykaną wśród innych ssaków zdolność aktywnego lotu. Skrzydła nietoperzy są jednak zmodyfikowanymi kończynami przednimi czworonogów. Jako że należą do ssaków, ich skrzydła wykazują homologie morfologiczne w budowie szkieletu z przednimi kończynami innych czworonogów. Jednak w trakcie ewolucji w ich budowie rozwinęły się daleko sięgające adaptacje, umożliwiające lot. Do adaptacji tych należy powstanie błony spajającej palce, wydłużenie kończyn przednich i redukcja grubości kości. Badania porównawcze rozwoju kończyn nietoperza i myszy zidentyfikowały czynniki genetyczne odpowiedzialne za różnice w rozwoju i ewolucji kończyn przednich u tych grup ssaków. W efekcie skrzydło nietoperza stało się wartościowym dla badań zróżnicowania kończyn modelem w biologii rozwoju.Arielek (Arielulus) – rodzaj nietoperzy z rodziny mroczkowatych (Vespertilionidae). Zamieszkują południowo-wschodnią Azję. Opisany w 1987 jako podrodzaj w rodzaju Pipistrellus a następnie przeniesiony do rodzaju Eptesicus. Uznany za odrębny rodzaj w 1999 roku.

    Przypisy

    1. Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Warszawie, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej, położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km², co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi, zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie, a szóste w Unii Europejskiej.
    Ucho – narząd słuchu występujący jedynie u kręgowców. Najbardziej złożone i rozwinięte uszy występują u ssaków. Ucho odbiera fale dźwiękowe, przekształca je w drgania mechaniczne, a drgania w impulsy nerwowe. Odpowiada także za zmysł równowagi (błędnik).
    Gatunek (łac. species, skrót sp.) – termin stosowany w biologii w różnych znaczeniach, zależnie od kontekstu, w jakim występuje. Najczęściej pod pojęciem gatunku rozumie się:
    Echolokacja – system określania położenia przeszkód lub poszukiwanych obiektów w otoczeniu z użyciem zjawiska echa akustycznego. Metoda stosowana przez niektóre zwierzęta (nietoperze, walenie, niektóre ryjówkowate, tenrekowate i ptaki) do nawigacji, wykrywania i chwytania zdobyczy oraz w komunikacji międzyosobniczej. Znane są również przypadki wykorzystania echolokacji przez ludzi, głównie niewidomych. Prekursorem ludzkiej echolokacji jest Daniel Kish, który uczy inne niewidome osoby tej techniki. Urządzenie stosujące echolokację w nawigacji morskiej to echosonda lub sonar. Termin echolokacja wprowadził w 1944 Donald Griffin, amerykański zoolog zajmujący się badaniem nietoperzy.
    Nocek Bechsteina (Myotis bechsteinii) – gatunek ssaka z rzędu nietoperzy z licznie reprezentowanej w Polsce w gatunki rodziny mroczkowatych.
    Lista gatunków zwierząt objętych ścisłą ochroną na terenie Polski opracowana na podstawie Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 października r. 2011 w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt.
    Nos – wyniosłość w obrębie twarzy stanowiąca drogę przepływu powietrza w procesie oddychania. Powietrze przechodzące przez nos zostaje ocieplone i nawilżone. Dociera później do okolicy węchowej znajdującej się w jego górnej części. Substancje chemiczne zawarte w powietrzu są rozpuszczane w śluzie i pobudzają wtedy liczne receptory znajdujące się w okolicy węchowej. Następnie impuls wędruje przez nerw węchowy do mózgowia, gdzie jest odbierany. Obecne w nosie włoski wyłapują drobinki zanieczyszczeń nie pozwalając im dostać się do płuc.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.022 sek.