• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Monasterium kanonickie

    Przeczytaj także...
    Wirydarz (łac. viridarium – gaj, park) – kwadratowy lub prostokątny ogród umieszczony wewnątrz zabudowań klasztornych.Refektarz (łac. refectorium od reficere – odnawiać) – w budynkach klasztornych, seminariach duchownych duże pomieszczenie służące jako jadalnia, charakterystyczne zwłaszcza dla klasztorów średniowiecznych.
    Zakon żebraczy (mendykancki) – rodzaj zgromadzeń powstałych w XI wieku, jako reakcja na kryzys Kościoła i wzrost ruchów heretyckich.
    Fragment zabudowań przy katedrze w Hildesheim
    Krużganek przy katedrze w Gloucester

    Monasterium kanonickie – przez takie pojęcie rozumie się kompleks budynków skupionych przy katedrze, będących siedzibą biskupa, oraz kanoników katedralnych.

    Podobnie jak zabudowania klasztorne monasteria kanonickie najczęściej były wznoszony wokół czworobocznego wirydarza, otoczonego krużgankiem. Składają się m.in. z refektarza, kapitularza, dormitorium, zabudowań gospodarczych. Często w obrębie kompleksu monasterium wznoszono kaplice, gdzie sprawowano liturgię dla członków kanonii.

    Aureliusz Augustyn z Hippony (łac. Aurelius Augustinus; ur. 13 listopada 354 w Tagaście, zm. 28 sierpnia 430 w Hipponie) – filozof, teolog, organizator życia kościelnego, święty Kościoła katolickiego, jeden z ojców i doktorów Kościoła, znany jako doctor gratiae (doktor łaski), pisarz i błogosławiony prawosławny o berberyjskich korzeniach. Wielu protestantów uważa go również za duchowego przodka protestantyzmu, jako że jego pisma miały duży wpływ na nauki Lutra i Kalwina.Erem, Eremitorium, Ermitaż (z łac. eremitorium), Pustelnia (z ros. пустынь) – klasztor pustelniczy, miejsce zamieszkania eremitów, klasztor zakonników żyjących w odosobnieniu, klasztor mnichów prowadzących pustelnicze życie.

    Za źródło ideowe można przyjąć poglądy Świętego Augustyna, dotyczące sprawy wspólnoty duchowej. Dla Augustyna monasterium to już nie pustelnia, lecz dom i wspólnota (domus, communitas); członkowie wspólnoty to nie monachi (mnisi), lecz clerici (duchowni) albo servi Dei (słudzy Boży). Augustyn był w zasadzie pierwszym z biskupów, który nadał powołanej przez siebie wspólnocie tak wyraźne kształty i który też jasno określił zasady bycia w niej. Więcej, życie wspólnotowe duchownych podniósł do rangi propositum, czyli przyrzeczenia, ślubu.

    Zakon Cystersów (łac. Ordo Cisterciensis, skrót OCist. lub OCSO (Ordo Cisterciensis Strictioris Observantiae) dla trapistów) – katolicki zakon monastyczny reformowany, posługujący się regułą benedyktyńską , założony w 1098 r. przez św. Roberta z Molesme, pierwszego opata z Cîteaux (z łac. Cistercium) (obecnie Saint-Nicolas-lès-Cîteaux) we Francji. Pierwsze klasztory powstały w La Ferté (1113), Pontigny (1114), Clairvaux (1115) i Morimond (1115). Do Polski cystersi przybyli w połowie XII w.Katedra Wniebowzięcia Matki Boskiej w Hildesheim – kościół katedralny w Hildesheim w Dolnej Saksonii w środkowych Niemczech. Jedna z najznamienitszych budowli w stylu romańskim w Niemczech; odbudowana po ogromnych zniszczeniach wojennych w latach 1950-1960; wpisana na listę dziedzictwa kulturowego UNESCO w 1985.

    Ze wspólnoty biskupiej założonej przez Augustyna i przez niego propagowanej wyszło kilku biskupów. Tym samym struktura klasztoru charakterystyczna dla zakonów kontemplacyjnych została przejęta przez biskupstwo oraz nowo powstające zakony apostolskie (mendykanckie).

    W dobie średniowiecza budynki monasterium kanonickiego wznoszono często równolegle z katedrami, w przeciwieństwie do myśli np. benedyktynów czy cystersów budynki kanoników były bogate w dzieła sztuki, architekturę budynków cechuje bogactwo form plastycznych.

    Gloucester – miasto w Wielkiej Brytanii (Anglia), ośrodek administracyjny hrabstwa Gloucestershire. Miasto sytuowane w dolinie rzeki Severn około 180 km na zachód od Londynu, port nad rzeką Severn, połączony kanałem żeglownym Gloucester-Sharpnes (długość 26 km) z jej estuarium. Około 123 tys. mieszkańców (2001 r.).Konkatedra Najświętszej Marii Panny, św. Jana Chrzciciela i św. Faustyny w Kamieniu Pomorskim – kościół parafii rzymskokatolickiej św. Ottona w Kamieniu Pomorskim. Historyczna katedra diecezji pomorskiej.

    Tradycja ta była powszechna w całej Europie, intensywnie wznoszono monasteria kanonickie na terenie Cesarstwa, wiele cennych zabytków tego typu zachowało się w Anglii, Francji, Włoszech. Na terenie Polski najlepszym przykładem są zabudowania monasterium kanonickiego przy katedrze w Kamieniu Pomorskim.

    Kapitularz – jedno z pomieszczeń klasztornych, służące zakonnikom do zebrań, także sala zebrań kapituły kanoników.Krużganek (łac. claustrum, niem. Kreuzgang) – jako pojęcie architektoniczne jest to długi korytarz (ganek), okalający przeważnie wewnętrzny dziedziniec na jednej lub kilku kondygnacjach. Pełnił funkcję komunikacyjną. Na ogół przykryty sklepieniem lub stropem krzyżowym, na zewnątrz otwarty najczęściej arkadami filarowymi lub kolumnowymi.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Katedra, kościół katedralny, kościół biskupi (łac. ecclesia cathedralis, z gr. καθέδρα, kathedra - krzesło, siedziba) – główny kościół biskupa diecezjalnego, arcybiskupa (archikatedra) lub patriarchy (kościół patriarchalny), w którym głosi on doktrynę katolicką. Termin stosuje się także do konkatedr i prokatedr. Niekiedy swobodnie jako określenie głównego kościoła miejskiego – nie zawsze jednak największy i najpiękniejszy kościół danej diecezji jest zarazem jej kościołem katedralnym, choćby w przypadku diecezji rzymskiej Bazylika św. Piotra znacznie przewyższa rozmiarami Bazylikę Laterańską. W historii sztuki i kultury utarło się, by ogólnie nazywać katedrami wielkie kościoły romańskie i gotyckie, niekoniecznie stanowiące katedry we właściwym sensie.
    Cesarstwo rzymskie – starożytne państwo obejmujące obszary basenu Morza Śródziemnego, powstałe z przekształcenia republiki rzymskiej w system monarchiczny. Przyjmuje się, że początkiem cesarstwa był rok 27 p.n.e., kiedy Gajusz Oktawiusz otrzymał od senatu tytuł augusta (wywyższony przez bogów). Potwierdzało to pozycję Oktawiana jako najważniejszej osoby w państwie i przyniosło definitywny koniec republice rzymskiej.
    Benedyktyni, Zakon Świętego Benedykta (łac. Ordo Sancti Benedicti, używany skrót: OSB) − najstarszy katolicki zakon mniszy na Zachodzie, założony w 529 roku przez św. Benedykta z Nursji. Dzieli się na gałąź męską – mnichów, żeńską – mniszki i laikat – oblatów, wiernych świeckich obojga płci, zrzeszonych przy opactwach benedyktyńskich i żyjących według Reguły św. Benedykta w świecie. Słynne motto zakonu, przypisywane założycielowi, brzmi: Ora et labora (Módl się i pracuj), zaś hasłem przewodnim jest: Ordo et pax (Ład i pokój) oraz "Aby we wszystkim Bóg był uwielbiony" (RB 57,9).

    Reklama