Model Ramseya

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ramseypic.svg

Model wzrostu Ramseya (model Ramseya) – makroekonomiczny neoklasyczny model wzrostu, który bada zależność między konsumpcją a kapitałem.

Model wzrostu Solowa (także model Solowa-Swana) – to prosty makroekonomiczny egzogeniczny model wzrostu, posługujący się funkcją produkcji uzależniającą wielkość produkcji od ilości zużywanych czynników produkcji (pracy, kapitału i stanu technologii). Wykorzystywaną funkcją może być np. funkcja Cobba-Douglasa lub funkcja produkcji CES.Model wzrostu Harroda-Domara to model wzrostu gospodarczego stosowany w ekonomii rozwoju wyjaśniający wzrost tempa rozwoju gospodarczego zależny od poziomu oszczędności i produktywności kapitału. Sugeruje to, iż nie ma dla gospodarki naturalnych powodów do zrównoważonego wzrostu gospodarczego. Model został opracowany przez ekonomistów Roya Harroda w 1939 roku i Evseya Domara w 1946 roku. Model wzrostu Harroda-Domara jest prekursorem modelu wzrostu Solowa.

Celem modelu jest przedstawienie endogenicznej zależności między stopą oszczędności a produkcją i konsumpcją. Zadanie optymalizacyjne (oryginalnie postawione przed centralnym planistą) polega na maksymalizacji użyteczności podmiotów. Stan optymalny (steady state) znajduje się przy kombinacji pierwszych pochodnych stopy kapitału i konsumpcji równych zero.

Pierwotny model Ramseya nie zawiera działania rządu, postępu technicznego czy nakładających się pokoleń, stał się jednak podstawą dla bardziej złożonych modeli.

Mimo prostoty założeń zadanie optymalizacyjne wymaga wykorzystania narzędzi matematyki wyższej: rachunku wariacyjnego lub programowania dynamicznego.


Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Model wzrostu Solowa
  • Model wzrostu Harroda-Domara
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

    1. A. Palczewski, Równania różniczkowe zwyczajne: teoria i metody numeryczne z wykorzystaniem komputerowego systemu obliczeń symbolicznych, WNT, Warszawa 1999




    Reklama